Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2012

Απάντηση στην επαίσχυντη απολυταρχική επιστολή της BILD

Επιστολή προς τον εκδότη και αρχισυντάκτη της Bild Kai Diekmann σε απάντηση του απολυταρχικού, μειωτικού, εκφοβιστικού και εκβιαστικού τελεσίγραφου της φυλλάδας του προς τους Έλληνες ψηφοφόρους
Του Πέτρου Αργυρίου
Αγαπητέ Kai. Είσαι εκδότης μιας φυλλάδας που απευθύνεται σε ένα περήφανο λαό, τους Γερμανούς, θεωρώντας ότι η γερμανική υπερηφάνεια θα τονωθεί ακόμη περισσότερο με την ατίμωση των Ελλήνων. Αύριο, για πολλαπλή φορά βγάζεις φύλο. Εσύ λες: Τιμούμε την ελευθεροτυπία και την ελευθερία λόγου. Ένας Έλληνας συγγραφέας σου λέει: Την ελευθεροτυπία την έχετε στο χέρι σας. Έχει διαφορά. Εσύ λες: “Αν δεν θέλατε τα δισεκατομμύρια τα δικά μας, από μας είχατε το ελεύθερο να εκλέγετε τον κάθε αριστερό ή δεξιό καραγκιόζη που θέλετε.” Εμείς λέμε: Δεν φθονήσαμε ποτέ τα δισεκατομμύρια των Γερμανών. Αντιθέτως χαιρόμαστε που οι Γερμανοί τα πηγαίνουν τόσο καλά- προς το παρόν. Για κάποιον που μπορεί να έχει ότι θέλει η λέξη χρειάζομαι είναι άγνωστη λέξη. Οι Έλληνες δε θέλουν τα δισεκατομμύρια των Γερμανών. Θέλουν τα λεφτά τους πίσω. Τη ζωή τους πίσω. Θέλουν αξιοπρέπεια. Θέλουν δικαιοσύνη. Α ναι και θέλουν ονόματα. Τα ονόματα των διεφθαρμένων πολιτικών που τα πήραν από τη Siemens και από άλλες Γερμανικές εταιρίες ζημιώνοντας το ελληνικό δημόσιο. Ναι κύριε Diekmann. Μας ζητήσατε να ψηφίσουμε αυτούς που ο γερμανικός πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος γνωρίζει πολύ καλά και με αποδείξεις πόσο διεφθαρμένοι είναι. Αφού θέλετε τόσο πολύ να φτιάξουμε τη χώρα μας, αντί να χώνετε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε ένα άπατο βαρέλι μιας μικρής χώρας την οποία χρησιμοποιείτε για ξέπλυμα χρημάτων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, αν θέλετε λέω να μας βοηθήσετε, ΑΠΛΑ ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΤΙΣ ΛΙΣΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΛΑΔΩΜΑΤΑ. Αν θέλετε να μας βοηθήσετε ακόμη περισσότερο, βγάλτε στη φυλάδα σας τα ονόματα των εμπλεκόμενων, Ελλήνων και Γερμανών αντί να δείχνετε κώλους και βυζιά και σεξουαλικά σκάνδαλα. Εμείς οι Έλληνες , όσοι από μας τουλάχιστον δεν αποκοπήκαν τεχνητά και πλήρως από τα αρχαίο ελληνικό πνεύμα, δομικό του νέου γερμανικού πολιτισμού, δεν έχουμε θέμα με τα βυζιά και τους κώλους. Μπορείτε να το καταλάβετε αυτό από τα αγάλματα των προγόνων μας. Μπορείτε να καταλάβετε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν υμνητές της ομορφιάς και απεικόνιζαν με μεγάλη αγάπη το ανθρώπινο σώμα- γυμνό. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα και με τα πέη. Τα απεικόνιζαν στο φυσικό τους μέγεθος. Ως υμνητές της ομορφιάς λοιπόν, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, νεκροί και θαμμένοι πλέον από τη νεοβαρβαρικότητα της εποχής μας, αποστρέφονταν τη χυδαιότητα και τους υμνητές της. Όπως καταλαβαίνετε, δε θέλουμε τα δισεκατομμύρια των Γερμανών. Εσείς ζητάτε δισεκαττομύρια. Εσείς χρησιμοποιείτε από το ελληνικό κράτος, το γερμανικό κράτος, το ιταλικό κράτος, το ισπανικό κράτος, το ιρλανδικό κράτος να γίνει ο μπράβος της χρηματοπιστωτικής μαφίας και να μπαίνει στα σπίτια των Ελλήνων φορολογούμενων για να τους παίρνει το βιός τους. Και αυτό το λέτε εσείς διάσωση. Την φτωχοποίηση την λέτε λιτότητα. Την κλεψιά μεταρρύθμιση. Βάζετε τον ένα λαό απέναντι στον άλλο και καλλιεργείτε έχθρα για να μην αντιληφθούν αυτοί το ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός. Σπέρνετε διχόνοια στο όνομα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και παραλείπετε να μας πείτε ότι αυτό που παραφράσατε ως Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πρόκειται στην ουσία για γερμανικό ολοκληρωτισμό. Έναν ολοκληρωτισμό που επιτρέπει στους λαούς να εκφράσουν την πολιτική τους βούληση μόνο υπό προϋποθέσεις. Όπως αυτή που τόσο χυδαία θέτετε: “Αν δεν θέλατε τα δισεκατομμύρια τα δικά μας, από μας είχατε το ελεύθερο να εκλέγετε τον κάθε αριστερό ή δεξιό καραγκιόζη που θέλετε.” Τα λεφτά μας ή την ελευθερία σας δηλαδή. Και ξέρουμε τι είδους άνθρωποι θέτουν σε άλλους ανθρώπους τέτοια διλήμματα και τι συμβαίνει όταν τα ανθρώπινα πλάσματα υποκύπτουν σε τέτοια διλήμματα που τους θέτουν λιγότερο ανθρώπινα αλλά περισσότερα βίαια πλάσματα: Το δίλημμα που θέτει ο τοκογλύφος γίνεται μετά το δίλημμα που θέτει ο μπράβος του τοκογλύφου: Τα Λεφτά σου ή τη ζωή σου. Και στο τέλος και τα λεφτά και τη ζωή σου. Για κάτι τέτοιους λόγους λοιπόν, για ζητήματα ζωής και θανάτου, για διλήμματα θανάτου, από απλή κακοήθεια δηλαδή, κάποιοι συμπατριώτες μου σας αποκαλούν Ναζί. Αλλά έχουν άδικο. Με όλη τους την απάνθρωπη κληρονομιά, οι Ναζί δεν χαρακτηρίστηκαν από την Ιστορία ως άτιμοι ή ώς ανέντιμοι. Είχαν κάποιο κώδικα τιμής. Όχι μόνο κωδικούς στο χρηματιστήριο των τιμών. Και αυτό ενίοτε το καταμαρτυρούν Έλληνες που τους αντιστάθηκαν στο Β' Παγκόσμιο πόλεμο, άνθρωποι που είδαν τις οικογένειες του να εκτελούνται από τους Ναζί. Παραδειγματικά. Όπως σήμερα εκτελείτε έναν ολόκληρο λαό. Παραδειγματικά. Υπάρχει ανάγκη λοιπόν να εφευρεθεί μια λέξη που να περιγράφει κάτι που είναι χειρότερο ακόμη και από Ναζί. Αλλά στους πολέμους και τους Ναζί θα επιστρέψουμε σε λίγο. Ας μιλήσουμε τη γλώσσα που γνωρίζετε κύριε Diekmann. Ας μιλήσουμε για λεφτά. Από τα λεφτά που κλέβετε από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους ο Έλληνας φορολογούμενος δεν έχει δει σεντ. Τα ελληνικά ταμεία είναι μονίμως άδεια και συμπληρώνονται από τις φοροεπιδρομές κάθε μήνα. 1700 αυτοκτονίες, πολιτικές κύριε Diekmann. Κάθε μέρα εκατοντάδες νέοι άνεργοι. Έκτακτες εισφορές που έχουν μπατιρίσει τον κάθε Έλληνα. Μιας και ως συντάκτης και εκδότης δεν έχετε ενημερωθεί, επιτρέψτε σε έναν φτωχό συγγραφέα να σας πει τι συμβαίνει στην Ελλάδα: Οι αγαπημένες σας κυβερνήσεις έχουν καταφύγει σε εσωτερική στάση πληρωμών και σε εσωτερικό και υποχρεωτικό δανεισμό: από τους φορολογούμενους προς το κράτος: Οπότε είναι εύλογο κύριε Diekmann οι φορολογούμενοι όλης της Ευρώπης να απαιτήσουν από σας, μιας και πασχίζετε για την ενημέρωσή τους κύριε Diekmann, να απαιτήσουν από εσάς μια έντιμη απάντηση. Που πήγαν τα λεφτά κύριε Diekmann? Που πήγαν τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια Ευρώ της ελληνικής διάσωσης; Ε Κύρ Diekmann; Εμείς ξέρουμε ότι τα ATM μας βγάζουν ευρωπαϊκά λεφτά. Γιατί ξέρουμε που πηγαίνουν τα λεφτά μας. Τα δικά μας τα λεφτά πηγαίνουν όλα στο κράτος για να πληρώσει με αυτά τους τόκους για τα ευρωπαϊκά λεφτά που φτάνουν μετά στα ΑΤΜ μας. Δεν είναι απλά μεγαλοφυές κύριε Diekmann; Οι Ευρωπαίοι να νομίζουν ότι διασώζουν την Ελλάδα όταν τα λεφτά τους πηγαίνουν σε ένα κράτος που παροχετεύει αυτά τα λεφτά, μαζί με τα λεφτά των Ελλήνων φορολογούμενων στο ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα και που ξεκινάει ένα πραγματικό όργιο ξεπουλήματος της Ευρωπαϊκής δημόσιας περιουσίας; Δεν είναι αυτή η μεγαλύτερη κομπίνα όλων των εποχών; Αλλά μια τέτοια κομπίνα δε θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την συστηματική παραπληροφόρηση και την πλύση εγκεφάλου από φυλλάδες που ανάμεσα σε κώλους και βυζιά ενσφηνώνουν και πολιτικά μηνύματα. Κύριε Diekmann. Φαντάζομαι ότι η επιμήκυνση πέους στην οποία γενναία προχωρήσατε προκάλεσε κάποιο πόνο σε εσάς και ίσως και σε όσους σας επιλέγουν ερωτικά. Παρά ταύτα η επιμήκυνση χρέους και η επέκταση φαλλικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών προκαλεί μεγαλύτερο πόνο σε εκατοντάδες εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών. Το χρέος πονά, οδηγεί σε στέρηση ελευθερίας, σε σκλαβιά. Η σκλαβιά είναι βιασμός της ελευθερίας, με ή χωρίς σωματικό βιασμό. Αυτό είναι στις ορέξεις του κάθε αφέντη. Για αυτόν ακριβώς το λόγο ο ελληνικός λαός, παρότι νιώθει πολύ πιο κοντά στους Γερμανούς από ότι σε άλλους λαούς της Ευρώπης, παρότι τους εκτιμάει και τους σέβεται, αναγκάστηκε να τους πολεμήσει σε δύο παγκοσμίους πολέμους. Και σας κόστισε πολύ. Εμάς μας κόστισε ακόμη περισσότερο. Και σήμερα, σε πολύ πιο ψευτοπολιτισμένες εποχές, ο ελληνικός λαός είναι από τους λίγους λαούς που συνεχίζει να σας πολεμάει σε μια βαριεστημένη Ευρώπη που υποκύπτει σα γέρικη καλοταϊσμένη Ευρώπη στον μπαλτά του χασάπη. Γιατί ξέρουμε κάτι που η υπεροψία σας δεν σας επιτρέπει να αναγνωρίσετε: Αυτός ο οικονομικός πόλεμος που απρόκλητα ξεκινήσατε, είναι ένας πόλεμος που δε γίνετε να κερδηθεί. Για μια ακόμη φορά οδηγείτε την Ευρώπη στην καταστροφή. Και πέφτει πάλι σε μας, τους αδύναμους και καταφρονεμένους Έλληνες να υπερασπιστούμε την Ευρωπαϊκή ελευθερία. Αλλά ας μιλήσουμε για λεφτά: Γιατί τα λεφτά που βάζετε στα ATM μας είναι φτωχά υποκατάστατα των λεφτών που πήρατε από τα ΑΤΜ μας. Τις ζημίες στο ελληνικό δημόσιο από τις συμφωνίες που υπέγραψαν εξαγορασμένοι Έλληνες πολιτικοί με γερμανικές εταιρίες. Ενδεικτικά να σας πω για το ένα εκατομμύριο ευρώ που κατά τη δική του ομολογία το δεξί χέρι του πρώην πρωθυπουργού Σημίτη Κώστας Τσουκάτος εισέπραξε από τη Siemens για το ¨καλό του ΠΑΣΟΚ”. Του ΠΑΣΟΚ λέω, του ενός από τα δύο κόμματα που μας προτρέπατε να ψηφίσουμε. Του ΠΑΣΟΚ του υπό κράτηση πρώην υπουργού αμύνης Άκη Τσοχατζόπουλου. Έχει και ημερολόγιο ο Άκης. Με ονόματα Ελλήνων Πολιτικών, δημοσιογράφων, νομικών και γερμανών επιχειρηματιών, πιθανώς και πολιτικών. Άραγε δημοσιεύει η Bild εκτός από βυζιά και κώλους και ιστορίες για πολιτικά σκατά; Γιατί αυτές είναι οι δεσμεύσεις που μας καλείται να τηρήσουμε. Στην Γερμανία τέτοιους πολιτικούς θα τους κρεμούσατε. Στην Ελλάδα τους στηρίζετε. Ας μιλήσουμε για λεφτά λοιπόν. Για τα λεφτά που δανείζεστε εσείς με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο για να δανείζετε με υψηλό επιτόκιο σε άλλους Ευρωπαίους: Πότε κατάντησε ο περήφανος Γερμανικός Λαός ο τοκογλύφος της Ευρώπης; Ας μιλήσουμε για λεφτά: για το δάνειο που η ναζιστική Ελλάδα υποχρέωσε την κατεχόμενη Ελλάδα να της δώσει. Δεν μιλάμε καν για πολεμικές αποζημιώσεις. Μιλάμε όπως και εσείς για δάνειο. Και όταν μιλάμε για δάνειο, μιλάμε για όρους δανείου. Ας κάνουμε λοιπόν και οι δύο έναν συμβιβασμό: ας τα συμψηφίσουμε. Ας μιλήσουμε για τα δεκάδες δισεκατομμύρια ελληνικών καταθέσεων που δραπέτευσαν από ελληνικές σε γερμανικές τράπεζες εξαιτίας της τρομοκρατίας που οι φυλλάδες σας και παρόμοιες της δημιούργησαν. Τι χρωστά λοιπόν η Ελλάδα στη Γερμανία και τι η Γερμανία στην Ελλάδα; Γιατί κατά πως φαίνεται, τα ελλείμματα του Νότου είναι τα πλεονάσματα του Βορρά. Δυστυχώς αυτή η κατάσταση δεν είναι βιώσιμη. Αρχικά για το Νότο και τελικά και για το Βορρά. Λέτε: “Αύριο έχετε εκλογές. Επιλογές όμως δεν έχετε. Θα επιλέξετε μεταξύ επίπονης σύνεσης και ολοκληρωτικής καταστροφής” Δεν μπορείτε να μας απειλείτε με ολική καταστροφή γιατί αυτή ούτως ή άλλως εκπορεύεται από τις πολιτικές που η φυλλάδα σας στηρίζει, από τις πολιτικές που στηρίζουν τα συμφέροντα των οικονομικών ολιγαρχών αυτού του πλανήτη. Οι Έλληνες που έχουν επιλέξει τη σύνεση και ακριβώς επειδή την έχουν διαλέξει γνωρίζουν πολύ καλά ότι οδηγείτε την Ευρώπη σε ολοκληρωτική καταστροφή. Έχετε ήδη διολισθήσει στην ύστατη και χυδαιότερη μορφή διλήμματος που ο μπράβος ενός τοκογλύφου καταφεύγει: Και τα λεφτά σου και τη ζωή σου. Το 2010 το περιοδικό Focus έβγαλε εξώφυλλο την Αφροδίτη της Μήλου να σηκώνει κωλοδάχτυλο. Πέρα από τη βαρβαρότητα και τη χυδαιότητα που δεν τιμά τον Ελληνοκεντρικό γερμανικό πολιτισμό μιας και υπό άλλες συνθήκες ίσως να δικαιολογούσασταν ένα μεγάλο εύγε για την αναβίωση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος (απευθύνομαι φυσικά στο γερμανικό λαό και στους γερμανούς ανθρώπους του πνεύματος και όχι σε έναν επιτυχημένο εκμαυλιστή του γερμανικού λαού όπως είναι η φυλλάδα σας) , πέρα από αυτό, φαίνεται πως έχετε μετατρέψει την κρίση όχι μόνο σε πολιτικό ή οικονομικό ζήτημα αλλά και σε σεξουαλικό, σε θέμα σεξουαλικής ισχύος. Και το κάνετε σκόπιμα: Η Ελληνική κρίση σταματούσε με αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2010, αυτήν που τελικά κάνατε το 2012 αφού ήδη είχατε ήδη φροντίσει να εξαπλωθεί η κρίση σε όλη τη Μεσόγειο. Οπότε δεν υποπτευόμαστε καν σκοπιμότητα. Είμαστε σίγουροι για αυτή. Είμαστε σίγουροι ότι η γερμανική εξουσία (και φυσικά τοποθετώ και τον εκδότη της Bild σε αυτή) υποδαύλισε την ευρωπαϊκή κρίση για να τη χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο εκβιασμού και πολιτικής επιβολής. Είχατε τη δύναμη να σταματήσετε την κρίση. Εντούτοις, την ενθαρρύνατε. Και τώρα μιλάτε με ηδονή για τον πόνο και την καταστροφή που προκαλείτε. Η Φραου Μέρκελ μας είπε ότι πρέπει να πονέσουμε. Έχουμε δεχτεί πάρα πολύ πόνο εμείς οι Έλληνες κ Diekmann. Πολεμήσαμε για να σπάσει η οθωμανική αυτοκρατορία για να μπορεί ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός να κινηθεί πέρα από τα γεωγραφικά του όρια. Νικήσαμε. Απελευθερωθήκαμε και μας επιβραβεύσατε με έναν Βαυαρό Βασιλιά. Πολεμήσαμε για την ελευθερία ξανά στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο και μας βομβάρδισαν την Ακρόπολη οι σύμμαχοι. Νικήσαμε και επιβραβευτήκαμε με την καταστροφή του μικρασιατικού ελληνισμού. Πολεμήσαμε κατά των Ναζί. Στο τέλος νικήσαμε. Απελευθερωθήκαμε. Για επιβράβευση πήραμε έναν εμφύλιο που έγινε για να εδραιωθεί με εντυπωσιακό τρόπο η συνθήκη της Γιάλτας. Πολεμήσαμε με τους Αμερικάνους τους “κουμμουνιστές”. Και για επιβράβευση μας φέραν τη χούντα και μας διχοτόμησαν την Κύπρο. “Κερδίσαμε” τον “κομμουνισμό” για να καθυποταχθούμε στον νεοφιλελευθερισμό. Εμείς οι Έλληνες ξέρουμε από πόνο όσο και από αγνό παρθένο ελαιόλαδο. Ξέρουμε επίσης από ελευθερία γιατί όσες φορές και αν παλέψαμε για αυτή πάντα βρισκόμασταν υποτελείς. Και αυτός που ξέρει να εκτιμάει την ελευθερία περισσότερο απ' όλους είναι ο αδούλωτος στην ψυχή σκλάβος. Κύριε Diekmann. Ξέρω ότι η φυλλάδα σας μισεί τα κινήματα. Το δείξατε στο φοιτητικό γερμανικό κίνημα του 1968 και στην εν ψυχρώ δολοφονία του Γερμανού φοιτητή Beno Ohnesorg. Τότε που 400 φοιτητές τραυματίστηκαν και πέθαναν στην προσπάθεια τους να σταματήσουν τα δηλητήρια που η φυλλάδα σας σκόρπιζε απλόχερα στο γερμανικό λαό για τους φοιτητές του... Τα φοιτητικά κινήματα είναι σε συνθήκες αδικίας και ανισότητες φυσικά όσο και το ελληνικό ελαιόλαδο. Όσο και η ομορφιά των αρχαίων Ελληνικών αγαλμάτων. Είναι φυσικά και όμορφα κάποια πράγματα στη ζωή κύριε Diekmann. Ανάμεσα σε άλλα κύριε, ο βαρβαρισμός έγκειται όχι μόνο στην καταστροφή της ομορφιάς αλλά στην απόπειρα κατάκτησής της. Δεν κατακτάμε την ομορφιά κύριε Diekmann. Όταν την κατακτάμε παροδικά, την καταστρέφουμε μόνιμα. Δεν κατακτάμε την ομορφιά κύριε Diekmann. Η ομορφιά μας κατακτάει. Για αυτόν το λόγο δεν μπορώ να καταλάβω την εμμονή σας με τον Ελληνικό λαό που παρά τα εξαιρετικά του όμορφα στοιχεία έχει βουλιάξει στην ασχήμια των ιστορικών του δεινοπαθημάτων και προτιμά την ασχήμια της λήθης από τον πόνο της ανάμνησης. Έχετε θέμα με την Ελλάδα κύριε Diekmann. Σκέφτομαι κάποιες φορές ότι η θέα των αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων και των ανέμελων ανδρικών μορίων τους μπορεί να προκαλεί τραύμα σε πουριτανικές ψυχές ακόμη και φθόνο πέους. Μιας και μιλάμε για πέη, σκέφτομαι τι μπορεί να ώθησε εσάς σε επέμβαση επιμήκυνσης πέους. Μη με παρεξηγείτε. Από ανθρώπινο ενδιαφέρον το λέω. Επειδή πονέσατε τόσο που ίσως ο πόνος άλλων παραδόξως να σας ανακουφίζει. Σκέφτομαι επίσης τι μπορεί να πήγε στραβά στην επέμβαση σας. Σίγουρα όχι το ελληνικό χρέος. Σίγουρα όχι ο Σύριζα. Ας ξαναγυρίσουμε στον ναζισμό. Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα οι νεοναζί μπήκαν στη βουλή. Θα παρακαλούσαμε στους εναπομείναντες Γερμανούς Ναζί να αναγνωρίσουν και να έλθουν να παραλάβουν τα πνευματικά τους έκθετα τέκνα. Και για να κλείσουμε με τους Ναζί. Είναι αλήθεια κύριε Diekmann ότι το 2009 παραδώσατε τα πρωτότυπα αρχιτεκτονικά σχέδια του ναζιστικού κολαστηρίου του Auschwitz στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu. Είναι παρωχημένα πια. Δεν τα χρειάζεστε. Αυτή η Γερμανία έχει το νέο της οικονομικό Auschwitz: Λέγεται Ελλάδα. Όσο για το Ισραήλ έχει και αυτό το δικό του Auschwitz: Λέγεται Παλαιστίνη Κύριε Diekmann. Χωρίς να φωτογραφίζω εσάς ούτε και κανέναν άλλο να σας ενημερώσω ότι το να είναι ένας Ναζί σιωνιστής δεν τον κάνει ούτε λιγότερο Ναζί ούτε λιγότερο Σιωνιστή. Το αντίθετο. Όπως και το να είναι ένας Σιωνιστής Ναζί δεν τον κάνει ούτε λιγότερο Ναζί ούτε λιγότερο Σιωνιστή. Το αντίθετο: τον κάνει διπλά Σιωνιστή και διπλά Ναζί. Kύριε Diekmann. Με τις ελληνικές εκλογές σίγουρα κερδίσατε μια μάχη αλλά όχι και έναν πόλεμο που ούτως ή άλλως δεν μπορεί να κερδηθεί. Και τον πόλεμο αυτό, για μια ακόμη φορά, παρότι δεν τον ξεκινήσαν οι Έλληνες, θα τον πολεμήσουν στον πλευρό της ελευθερίας και της δημοκρατίας που τόσο πολύ σας ενοχλούν.
Φιλικά. Ένας συγγραφέας που δεν σας ανήκει.
Read More »

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Το Λιβυκό ζήτημα της Ελλάδας



Έχουν περάσει έξι μήνες από τότε που ο Muammar Gaddafi δολοφονήθηκε στο όνομα της δυτικής προέλευσης «δημοκρατίας». Για το βρώμικο παρασκήνιο θα διαβάσετε σε πολυσέλιδη παλαιότερη μου ανάλυση μου που παρατίθεται στο τέλος αυτού του κειμένου. Έκτοτε, Λίβυοι «πολεμιστές της ελευθερίας» φιλοξενούνται κατά δεκάδες σε ελληνικά νοσοκομεία και ξενοδοχεία ενώ ξενοδοχοϋπάλληλοι έχουν δηλώσει ότι οι Λίβυοι εκτός από τα έξοδα τους παίρνουν και γαλαντόμους μισθούς. Έχει ειπωθεί πως η ποιότητα των ιατρικών υπηρεσιών που λαμβάνουν είναι η υψηλότερη δυνατή, κατά πολύ υψηλότερη από αυτή που λαμβάνουν οι Έλληνες ασφαλισμένοι ακόμη και αμερικανοί στρατιώτες στη χώρα τους. Έτυχε να είμαι μάρτυρας της παραμονής των Λίβυων μισθοφόρων σε ξενοδοχείο αλλά και σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. Οι περισσότεροι από αυτούς νέοι χωρίς εμφανή εξωτερικά τραύματα με φαινομενικά πλήρη κινητικότητα. Κάποιοι από τους γηραιότερους είχαν πατερίτσες. Περάσαν 6 μήνες από τότε, υπεραρκετός χρόνος για αποκατάσταση των ελαφρών τουλάχιστον τραυμάτων. Οι Λίβυοι είναι ακόμη εδώ. Το θέμα των Λίβυων γενικά όπως πολλά άλλα καυτά θέματα μπήκε κάτω από το χαλί. Η προκλητική συμπεριφορά κάποιων εξ αυτών λίγες φορές αποτέλεσε αντικείμενο αναφοράς στα μήντια. Το Δεκέμβριο 2011, ενάμιση μήνα περίπου μετά την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, λαμβάνουν χώρα επεισόδια σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης ανάμεσα σε Λίβυους και στην εξτρεμιστική εθνικιστική ομάδα «Μαθητές Λυκείου της Αθήνας σε εκδρομή». Σχετικά βίντεο απεικονίζει Λίβυους να έχουν αργότερα συγκεντρωθεί στην οδό Μοναστηρίου κραδαίνοντας Λιβυκές σημαίες και κραυγάζοντας επανειλημμένα «Λιβύη, Λιβύη» . Απορίας άξιο είναι το τι θα συνέβαινε αν Έλληνες μετανάστες μαζευόντουσαν στο Βερολίνο ή στη Νέα Υόρκη φωνάζοντας Ελλάδα, Ελλάδα, έτοιμοι για να συγκρουστούν. Ή το τι θα συνέβαινε αν Έλληνες έβγαιναν με τέτοιες προθέσεις φωνάζοντας Ελλάδα Ελλάδα στην Ελλάδα. Ο αντιεθνικισμός, εύλογη απάντηση και αντίδραση σε φανατικά εθνικιστικές παρεκτροπές, έχει αρχίσει τόσο πολύ πια να μοιάζει στο συναισθηματικό του υπόβαθρο και την πνευματική ακαμψία του με τα εθνικιστικά παραληρήματα… Το αντίθετο του φανατισμού είναι πάντα φανατισμός… Μια περισσότερο εμπορική και επομένως ψυχρή ματιά για την κατάσταση των Λίβυων «μεταναστών» που η Ελλάδα «περισυνέλεξε», περίθαλψε σε ιατρικά κέντρα και φιλοξένησε με το αζημίωτο σε σχετικά πολυτελή ξενοδοχεία περιέχεται στην εκτίμηση του προέδρου της Ένωσης Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης, Αριστοτέλη Θωμόπουλου όπως αυτή αποτυπώθηκε σε δημοσίευμα του Μαϊου του 2012: «Ανάσα στην ασθμαίνουσα αγορά της Θεσσαλονίκης δίνουν οι χιλιάδες Λίβυοι τραυματίες που διανυκτερεύουν στην πόλη, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που παρουσίασε στη σημερινή συνέντευξη Τύπου ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης, Αριστοτέλης Θωμόπουλος. Οι Λίβυοι συμμετέχουν στα προγράμματα αποκατάστασης και το Λιβυκό κράτος πληρώνει τα έξοδα διαμονής τους – που ανέρχονται στα 70 με 100 ευρώ το δωμάτιο – και τους παρέχει 500 ευρώ την εβδομάδα για τα προσωπικά τους έξοδα. Σύμφωνα με τον κ. Θωμόπουλο, το α' τετράμηνο του 2012 υπάρχουν 94.000 διανυκτερεύσεις Λίβυων, οι οποίες έχουν καταφέρει να καλύψουν ένα σημαντικό μέρος των απωλειών που καταγράφονται από τους Έλληνες τουρίστες, οι οποίες ανέρχονται στο 11,6% στο α' τρίμηνο, που εκφράζεται σε 30.000 χαμένες διανυκτερεύσεις.» «Μετά λόγου γνώσεως λέμε ότι η αγορά της Θεσσαλονίκης στην κυριολεξία ζει από τους Λίβυους» Με άλλα λόγια , η μεταβατική κυβέρνηση της μεταΚαντάφι εποχής μόνο για τη Θεσσαλονίκη και μόνο για το πρώτο τετράμηνο του 2012 πλήρωσε για τη διαμονή και το «χαρτζιλίκι» των «πολεμιστών της δημοκρατίας» κοντά στα 14 εκατόμμυρια ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε και τα πανάκριβα νοσήλια, το νούμερο εκτοξεύεται, μόνο για το πρώτο τετράμηνο και μόνο για τη Θεσσαλονίκη. Μια ιδέα για το κόστος των νοσηλίων δίνεται από σχετικό άρθρο του Κώστα Ονισένκο στην Καθημερινή στις 11 Μαρτίου του 2012 σύμφωνα με το οποίο: «Με ταξίδι... αναψυχής παρά νοσηλεία τραυματιών πολέμου μοιάζει σε αρκετές περιπτώσεις η παραμονή Λίβυων που φιλοξενούνται τους τελευταίους μήνες σε μεγάλα νοσοκομεία, αλλά και ξενοδοχεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Στην πλειονότητά τους οι «Λίβυοι ασθενείς» είναι νεαροί οι οποίοι πρώτη φορά φεύγουν εκτός Λιβύης και ερχόμενοι στην Ελλάδα -με όλα τα έξοδα πληρωμένα- βρίσκουν ευκαιρία «να το ρίξουν... έξω», εφόσον η κατάσταση της υγείας τους το επιτρέπει. Η νοσηλεία τους γίνεται κατόπιν υπογραφής σχετικών συμβάσεων ανάμεσα σε μεγάλα ιδιωτικά νοσοκομεία και την πρεσβεία της Λιβύης, με τη στήριξη κυρίως του Κατάρ. Το κόστος νοσηλείας δεν έχει κοινοποιηθεί επισήμως, ωστόσο οι πληροφορίες κάνουν λόγο για χιλιάδες ευρώ ανά άτομο (15.000 - 30.000 ευρώ». Το μόνο που μένει να αναρωτηθούμε είναι το πώς τη στιγμή που ο Λοβέρδος και η μνημονιακή κυβέρνηση πετσόκοβαν κλίνες και συνένωναν νοσοκομεία προβλέποντας παράλληλα τη παραχώρηση δημοσίων κλινών σε ιδιώτες, το ΝΑΤΟ φαίνεται να είχε αποφασίσει να μετατρέψει σημαντικές ιατρικές υποδομές της Ελλάδας σε Νοσοκομείο Ισλαμιστών Μισθοφόρων και την ίδια την Ελλάδα σε μισθοφοροτουριστικό προορισμό. Το δημοσίευμα της καθημερινής κάνει νύξη και στην ενδονοσοκομειακή διαγωγή των «Λίβυων τραυματιών», μια περιγραφή που είναι ταιριαστή και με προηγούμενες και δείχνει να υποδεικνύει ένα προκλητικό μοτίβο συμπεριφορές για κάποιους εκ των Λίβυων «τραυματιών»: «Η παραμονή των Λίβυων, ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις έχει προκαλέσει προβλήματα στην ομαλή λειτουργία των νοσοκομείων καθώς, σύμφωνα με μαρτυρίες ιατρών, οι ίδιοι αρκετές φορές δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται την ιδιαιτερότητα του χώρου. «Κάποιοι, λίγοι ευτυχώς, απελευθερώνονται. Καπνίζουν και πίνουν μέσα στους θαλάμους, ενίοτε παρενοχλούν φορτικά τις νοσοκόμες. Έχει τύχει κάποιοι να πετάξουν τα σωληνάκια τους, να βγουν έξω και να γυρίσουν ξημερώματα λες και βρίσκονται σε κάποιο ξενοδοχείο.» Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουμε ότι άλλο μετανάστης, άλλο μισθοφόρος. Άλλο το κυνηγημένος και άλλο το κυνηγός. Άλλο πρεζάκι και άλλο πρεζέμπορας. Άλλο κορμί που μεταφέρεται σαν το σακί και άλλο έμπορας ανθρωπίνων σωμάτων. Απλά κάποιες φορές το δολοφόνος και το τραυματίας είναι ιδιότητες που μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο φυσικό πρόσωπο. Τα «άσχημα νέα» είναι ότι όπως φαίνεται κάποια από τα λεφτά της χρηματοδότησης σταμάτησαν για τους Λίβυους ή ότι τα λεφτά της χρηματοδότησης σταμάτησαν για κάποιους από τους Λίβυους. Οπότε την Κυριακή 3 Ιουνίου οι Λίβυοι έκαναν ντου στην ίδια τους την πρεσβεία. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου της ΕΛ.ΑΣ λοιπόν: «Χθες το βράδυ ομάδα 30 περίπου υπηκόων Λιβύης που περιθάλπονται σε θεραπευτήρια της χώρας εισήλθαν στον χώρο της Πρεσβείας της Λιβύης, στην Αθήνα και παρέμειναν σε αυτήν εγκλωβίζοντας ένα Λίβυο διπλωματικό υπάλληλο. Σήμερα το πρωί, κατόπιν σχετικού αιτήματος των Λιβυκών Αρχών, απεγκλωβίστηκε από δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ. ο διπλωματικός υπάλληλος, εκκενώθηκε ο χώρος και παραδόθηκαν οι εγκαταστάσεις στους υπεύθυνους της Πρεσβείας. Για την υπόθεση αυτή την προανάκριση ενεργεί η Διεύθυνση Ασφαλείας Αττικής» Ακόλουθα ιντερνετικά δημοσιεύματα τράβηξαν την είδηση από τα αυτιά και κάνοντας μια σύνθεση και διασκευή τωρινών και παρελθοντικών επεισοδίων ήθελαν κάποιους από τους Λίβυους να έχουν μεταφερθεί στο Λαϊκό και να έχουν καταλάβει πτέρυγα του με λοστούς , είδηση που διαψεύστηκε και από τη γραμματεία του Λαϊκού αλλά και από την ΕΛ.ΑΣ. Ανεξάρτητα από τη δημοσιογραφική αλητεία και τις σκοπιμότητες της, η κατάληψη της Λιβυκής πρεσβείας από Λίβυους είναι για μια ακόμη φορά η επιβεβαίωση ενός μοτίβου που οι Λίβυοι «τραυματίες» αρέσκονται να επαναλαμβάνουν: Τον Αύγουστο του 2011, ομάδα Λιβύων, «αντικαθεστωτικών» τότε, είχαν καταλάβει την Λιβυκή πρεσβεία στην Αθήνα. Στις 6 Φεβρουαρίου του 2012, Λίβυοι και Σύριοι επιτίθενται στην πρεσβεία της Κίνας στην Τρίπολη με αυγά και ντομάτες μετά το βέτο της Κίνας σε προσχέδιο των Ηνωμένων Εθνών που προέτρεπε τον Σύρο πρόεδρο Άσσαντ να παραδώσει την εξουσία. Οι προθέσεις των «διαδηλωτών» ήταν να κατεβάσουν την Κινεζική σημεία και στη θέση της να υψώσουν τη «σημαία» της «Συριακής εξέγερσης» μαζί με την σημαία της «μεταβατικής Λιβυκής Κυβέρνησης». Στις 23 Μαρτίου του 2012 και σε ένα πολύ παρόμοιο περιστατικό με το πρόσφατο της Αθήνας, Λίβυοι που όπως περιγράφει το Reuters «ξέμειναν από φράγκα» , κατέλαβαν τη Λιβυκή πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη κάνοντας την λαμπόγυαλο διαμαρτυρόμενοι με αυτόν τον τρόπο για την καθυστέρηση στην καταβολή του «Πολεμικού τους επιδόματος». Ακόμη πιο ενδιαφέρον σε αυτήν την υπόθεση είναι πως το Reuters αναφέρει πως οι Λίβυοι «τραυματίες» στην Κωνσταντινούπολη διεκδικούσαν «επίδομα» 250 ευρώ μηνιαίως ενώ στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσό αναφέρθηκε στα 2000 ευρώ. Πραγματικά, η Ελλάδα είναι μια πανάκριβη χώρα που ξεπουλιέται τσάμπα. Η αραβική άνοιξη περιγράφηκε ως κυλιόμενο φαινόμενο εκδημοκράτισης. Ίσως να είναι έτσι. Αλλά δεν είναι μόνο έτσι. Κινητά στοιχεία της αραβικής άνοιξης φαίνεται να αποτέλεσαν επίσης μισθοφόροι και ισλαμιστές εξτρεμιστές που μόλις τελείωνε το έργο τους σε μια χώρα πήγαιναν στην επόμενη. Και τώρα, κάποιοι από αυτούς, λίγοι ομολογουμένως σε νούμερα αλλά ίσως αρκετοί για να αποτελέσουν τη κρίσιμη μάζα για την ανάπτυξη φαινομένων «μεσογειακής άνοιξης», είναι εδώ. Από θέατρα πολέμου βρέθηκαν σε ένα θέρετρο αναψυχής που περνά υπαρξιακή κρίση. Μια υπαρξιακή κρίση την οποία απλήρωτοι, πρώην καλοπληρωμένοι μισθοφόροι και φανατικοί που μάθουν να είναι απλοχέρηδες με ματωμένα λεφτά, δεν θα το βοηθήσουν να την ξεπεράσει. Παρακάτω ακολουθεί παλαιότερη έρευνα μου για τον Καντάφι: 

Καντάφι, η αληθινή ιστορία 
Όσοι ασχολούνται με την ιστορία της αμερικάνικης αυτοκρατορίας, είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι οι Αμερικανοί έχουν τη συνήθεια να ανατρέπουν «δικά τους» καθεστώτα και να τα αντικαθιστούν με καινούρια των οποίων έχουν εξασφαλίσει την υποταγή, δημιουργώντας ένα φαύλο πραξικοπηματικό κύκλο μόνιμης αποσταθεροποίησης που αποτρέπει όχι μόνο την ανάπτυξη οποιασδήποτε αυτοοργανούμενης πολιτικής κατάστασης στο εσωτερικό των χωρών αλλά και την ανάπτυξη διμερών σχέσεων και ευρύτερα της διπλωματίας. Μέσω του διαίρει και βασίλευε και του δόγματος του χάους, οι Αμερικανοί καταφέρνουν να διατηρούν τεχνητά μερικό έλεγχο σε περιοχές που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν πέραν των διπλωματικών ή οικονομικών τους δυνατοτήτων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μας είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε το αν η άνοδος του Muammar Gaddafi στην εξουσία ήταν προϊόν της αγγλοαμερικανικής αντίληψης της εξωτερικής πολιτικής και της επίτευξης των στόχων της. Το μόνο στοιχείο που έχουμε για αυτό είναι η ολιγόμηνη εκπαίδευση του Gaddafi σε Αγγλική βρετανική σχολή λίγο πριν αναλάβει την εξουσία με το αναίμακτο πραξικόπημα του 1969 που ανέτρεψε την Αγγλική Μαριονέτα, τον Βασιλιά Idris. Κείμενο της εποχής βεβαιώνει τις αντιιμπεριαλιστικές αντιλήψεις του Gaddafi και την απέχθεια του για τους Βρετανούς. Παρότι λοιπόν δεν είμαστε σε θέση να βγάλουμε συμπεράσματα για την άνοδο του Gaddafi που μοιάζει να είναι από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις αυτοφυών αντιδράσεων και όχι υποκινήσεων από ξένους παράγοντες, είμαστε σε θέση να τεκμηριώσουμε πως η πτώση και δολοφονία του υποκινήθηκε και στηρίχθηκε από τον αγγλοαμερικανικό άξονα (που σε αυτή την περίπτωση συνέπραξε και τη Γαλλική Κυβέρνηση) και από την ελίτ του διεθνή πλούτου για την οποία αυτός εργάζεται. Ο Gaddafi ήταν οριακή προσωπικότητα (ποιος άλλωστε «λογικός» άνθρωπος θα τα έβαζε με την Αυτοκρατορία;) και επέτυχε μοναδικά στην σύγχρονη ιστορία της περιοχής επιτεύγματα. Υπήρξε ο πιο ανθεκτικός στο χρόνο Άραβας ηγέτης (επί 41 συναπτά χρόνια), έκλεισε την αμερικανική αεροπορική βάση στο Wellus, κατάφερε να επιβάλει στις πετρελαϊκές εταιρίες τους όρους του και με τα πετρελαϊκά έσοδα να αναμορφώσει τη χώρα του μέσω της εκτεταμένης ανάπτυξης υποδομών και της εφαρμογής πολιτικών κοινωνικής πρόνοιας σε ευρεία κλίμακα. Πριν τον Gaddafi τα κυρίως έσοδα του βασιλείου προέρχονταν κυρίως από την πώληση μετάλλων από τανκς και εξοπλισμούς που είχαν ξεμείνει στις ερήμους μετά από τις μάχες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ουσιαστικά δηλαδή η Λιβυκή οικονομία υπό τον βασιλιά Idris ήταν ρακοσυλλεκτική. Ο Gaddafi έκανε την οικονομία πετρελαϊκή και ανακατένειμε τα κέρδη στο γενικότερο πληθυσμό. Ξεκίνησε τον «Ανθρωπογενή Ποταμό», ένα αρδευτικό έργο ύψους 25 δις δολαρίων που έφερε νερό σε μεγάλη έκταση άνυδρων περιοχών της Λιβύης. Δωρεάν εκπαίδευση που οδήγησε το ποσοστό των εγγραμμάτων Λίβυων από το οικτρό 10% επί εποχής του βασιλιά Idris στο 90%. Πρόγραμμα δωρεάν στέγασης που μέσα σε πέντε χρόνια ανέβασε τον αριθμό των μοντέρνων κατοικιών κατά 33% (πρότερα 40% των Λίβυων ζούσαν σε τέντες ή σπηλιές). Δωρεάν περίθαλψη- Δωρεάν τροφή- Ο μέσος όρος ζωής των Λίβυων αυξήθηκε κατά 20 χρόνια. Ισότητα για τις γυναίκες και τους μαύρους. Μέριμνα για την εύρεση εργασίας για τους υποσαχάριους μετανάστες στη Λιβύη. Από το έργο του και μόνο μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι ο «τρελός» Gaddafi, ο εξουσιοφρενής, ήταν στην πραγματικότητα ένας από τους μεγαλύτερους κοινωνικούς μεταρρυθμιστές στη σύγχρονη ιστορία. Ο Gaddafi από νωρίς ήθελε πολιτειακά να εφαρμόσει το όραμα του για τη Jamahiriya, το «κράτος των μαζών» και ποτέ του δεν το εγκατέλειψε. Με το «Πράσινο βιβλίο» του, ο Gaddafi επιχείρησε να μεταφέρει την πολιτική σκέψη και το όραμα του στο λαό του και να προτείνει την Τρίτη Διεθνή Θεωρία, μια εναλλακτική στο επικρατές την περίοδο εκείνη δίπολο καπιταλισμού και κουμμουνισμού. Το βιβλίο διαπνέεται από έντονη έμφαση στην έννοια της απελευθέρωσης, απελευθέρωσης από τα επιβαλλόμενα από την εξουσία κοινωνικά, εργασιακά και πνευματικά δεσμά, από τόσο σύνηθες δηλαδή μορφές εξάρτησης και υποδούλωσης που φαντάζουν σε κομμάτι των κοινωνιών ως αναγκαίες ή αυτονόητες. Όπως χαρακτηριστικά περιγράφει: «Οι έμμισθοι δεν είναι παρά σκλάβοι στους άρχοντες που τους προσλαμβάνουν» Ο Gaddafi, έχοντας απελευθερώσει τη Λιβύη από την αποικιοκρατική υποδούλωση, ήθελε να τους ελευθερώσει και από την υποδούλωση της αποικιοκρατικής κουλτούρας. Θεωρώντας (ορθώς με βάση την υπάρχουσα ποιότητα των υπαρκτών «δημοκρατιών» ανά τον κόσμο) πως η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά μια «εκδημοκρατισμένη» μορφή ολιγαρχίας και γνωρίζοντας καλά από το παρελθόν της Λιβύης αλλά και από το παρόν του ευρύτερου αραβικού και αφρικανικού κόσμου τις προβληματικές των φυλετικών, των συστημάτων καστών αλλά και αυτών των τάξεων, ο Gaddafi πρότεινε και επιδίωξε να αναπτύξει την Άμεση Δημοκρατία, μέσω των Λαϊκών συνελεύσεων και των Επιτροπών του Λαού , σώματα ανοιχτά σε κάθε Λίβυο όπου θα παίρνονταν αποφάσεις συλλογικά για εθνικά θέματα και θα μεταφέρονταν προς τα κεντρικά διοικητικά σώματα απλά και μόνο για να εφαρμοστούν. Μπορούσες να είσαι όσο δημοκράτης ήθελες στη Λιβύη. Αρκεί να μην είχες πολιτικές συνομιλίες με ξένους, κάτι που αυτόματα σε ταύτιζε με κατάσκοπο και εχθρό της χώρας. Η λογοκρισία στη Λιβύη ήταν εκτεταμένη ενώ οι ποινές για όσους γινόντουσαν αντιληπτοί ως προδότες ήταν εξοντωτικές και συμπεριλάμβαναν και συχνές εκτελέσεις. Ενώ λοιπόν το Λιβυκό μόρφωμα, σε κοινωνικό επίπεδο ήταν υποδειγματικά σοσιαλιστικό και στο επίπεδο οργάνωσης της βάσης και συμμετοχής της προοριζόταν να είναι αμεσοδημοκρατικό, στο επίπεδο ανοχής πολιτικών απόψεων ήταν αμιγώς αυταρχικό. Ο Gaddafi έχει επισήμως αποχωρήσει από την πολιτική εξουσία ήδη από το 1977 και συνέχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή ως ένας άνθρωπος που συμβολικά προσωποποιούσε τη Λιβυκή επανάσταση και δημοκρατία και που ασκούσε κάθε εξουσία που αυτή η επιρροή του του απέδιδε . Η συχνή ανάμειξη του με τα κοινά της χωράς ίσως να οφειλόταν στο ότι η άμεση δημοκρατία που ο ίδιος οραματίστηκε και αποπειράθηκε να ενθαρρύνει, έδειχνε πολλές φορές εξαιρετικά ανώριμη και εύθραυστη και αυτό μάλλον όχι επειδή ο Gaddafi επέμενε να τη διατηρεί σε ένα εμβρυικό στάδιο προκειμένου να διατηρεί για τον εαυτό του τα προνόμια της εξουσίας. Ίσως πάλι απλά ο Gaddafi να λούστραρε τον αυταρχισμό του με αμεσοδηκρατικές ρητορείες. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ποιο από τα δύο συνέβαινε. Αυτό το οξύμωρο αντανακλάται ξεκάθαρα σε επανειλημμένες δηλώσεις του Gaddafi όπως αυτή σε συζήτηση του με βρετανούς ακαδημαϊκούς το Μάρτιο του 2007: «Ελπίζω ότι ο λαός της Λιβύης δεν χρειαστεί τον Muammar Gaddafi στο μέλλον. Δε θα έπρεπε να υπάρχει κανένας ηγέτης και κανένα εργαλείο να τον κυβερνάει» . Όταν λοιπόν το 2010 οι δολοφόνοι του NATO ζητούν από τον Gaddafi να εγκαταλείψει την εξουσία η απορημένη αντίδραση του ίδιου αλλά και του γιού του Saif al-Islam ήταν απολύτως δικαιολογημένη: Ο Gaddafi επισήμως δεν έφερε κανένα τίτλο και δεν κρατούσε καμιά θέση στο διοικητικό μηχανισμό της Λιβύης και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να παραιτηθεί από καμία τέτοια θέση αφού δεν κατείχε από το 1977 καμία τέτοια θέση. Ο μόνος τίτλος που Gaddafi κρατούσε για τον εαυτό του ήταν αυτός του αδερφού-ηγέτη (προσέξτε, του αδερφού ηγέτη και όχι του ηγέτη-αδερφού μια διαφορά που σημειολογικά έχει μεγάλη σημασία καθώς η ισότητα που υπονοείται με τη λέξη αδερφός προηγείται στον τίτλο της εξουσίας που είχε ο Gaddafi ως αρχηγός της επανάστασης και θεμελιωτής της Λιβυκής δημοκρατίας που υπονοείται με τη λέξη ηγέτης). Η απαίτηση και μόνο του Δυτικού Ιμπεριαλισμού για την «απομάκρυνση του Gaddafi» ήταν μια αυθαδέστατη ανάμειξη στα εσωτερικά της Λιβύης και απαιτούσε ουσιαστικά από τον Gaddafi να διακόψει –πλήρως- την ανάμειξη του σε αυτά ώστε να μπορούν οι ιμπεριαλιστές να αλωνίσουν στη Λιβύη. Όσο και αν η ανωριμότητα μιας επιχειρούμενης άμεσης δημοκρατίας και η ανάγκη για τη διαρκή ανάμειξη σε αυτήν του ηγέτη της επανάστασης ακούγεται αλλόκοτη, κάποιος πρέπει να σκεφτεί τις συνθήκες που ο Gaddafi είχε να αντιμετωπίσει που ήταν άμεσα αποτελέσματα των προηγούμενων φυλετικών ή ισλαμικών μορφών εξουσίας και των καταστροφικών συνεπειών της «άμεσης αποικιοκρατίας». Τα αραβικά και τα αφρικανικά κράτη ήταν στην ουσία οικόπεδα των αποικιοκρατικών και με αυτήν τη λογική, τη λογική του σε ποιον αποικιοκράτη ανήκαν, σχηματίστηκαν. Μέσα σε αυτά λοιπόν βρεθήκαν φυλετικές ομάδες με αγεφύρωτα φυλετικά μίση καθώς και ένα πολύ σημαντικό κομμάτι ισλαμιστών φονταμενταλιστών που θέλαν και συνεχίζουν να θέλουν τη σαρία ως τον υπέρτατο «νόμο», τον μόνο νόμο. Ο Gaddafi είχε λοιπόν να αντιμετωπίσει όχι μόνο την παντοδυναμία του αμερικανικό-βρετανικού-σιωνιστικού ιμπεριαλισμού αλλά και -τη βασιλόφρονα σέχτα των Senussi, πιστών βασιλοφρόνων που είχαν κάθε λόγο να επιθυμούν την καταστροφή του ανθρώπου που εκθρόνισε τον βασιλιά τους Idris καθώς και άλλες φυλετικά προσδιορισμένες ομάδες -ισλαμιστές εξτρεμιστές -ομάδες Λίβυων εκμαυλισμένων ή πουλημένων στον δυτικό ιμπεριαλισμό - κάποιες «λαϊκές συνελεύσεις» που εκμαυλίστηκαν και απέκτησαν συγκεντρωτικές και αυταρχικές τάσεις σε αντίθεση με τις ιδεατές ποιότητες και χαρακτηριστικά της άμεσης δημοκρατίας. Δεν υπάρχει καλύτερη ακτινογραφία των εχθρών του Gaddafi και κατά κάποια έννοια και της Λιβύης από τις ποικίλες απόπειρες δολοφονίας κατά του Λίβυου ηγέτη: -Το 1981 ο τότε Γάλλος πρόεδρος, ο «πολύς» Valerie Giscard d’ Estaing σχεδιάζει τη δολοφονία Gaddafi. -To 1986 οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν τη Λιβύη σε μια αεροπορική επιχείρηση που παρότι δεν χαρακτηρίστηκε απόπειρα δολοφονίας στόχευσε στο συγκρότημα κατοικιών της οικογένειας Gaddafi. -To 1993, 2000 στρατιώτες της φυλής Warfalla συνωμοτούν για τη δολοφονία του Gaddafi. Τα κίνητρα τους δεν ήταν «δημοκρατικά» αλλά στρατιωτικά καθώς η φυλή είχε μειωμένη εκπροσώπηση στην ηγεσία του στρατού και ως εκ τούτου η κίνηση τους αποτελούσε ένα ξεκάθαρα στρατιωτικό πραξικόπημα. - Το 1996 είναι η σειρά των ισλαμιστών εξτρεμιστών και της «Λιβυκής Ισλαμικής Μαχόμενης Οργάνωσης» να αποπειραθούν να δολοφονήσουν τον Gaddafi. Υπονοείται ανάμειξη της MI6, της σημαντικότερης ίσως «υπηρεσίας πληροφοριών» της αμερικανικο-βρετανικό-σιωνιστικής αυτοκρατορίας, ένα ακόμη στοιχείο για τη σύμπραξη των αυτοκρατορικών μυστικών υπηρεσιών με την «ισλαμική τρομοκρατία» - To 1998, ισλαμιστές εξτρεμιστές δοκιμάζουν για μια ακόμη φορά τη δολοφονία του. Οι τελευταίες δύο απόπειρες είναι μάλλον αυτές που ωθούν τον Gaddafi σε μια ανίερη συμμαχία. Θεωρώντας λανθασμένα ότι και ο Δυτικός ιμπεριαλισμός έχει εχθρό τον ισλαμικό εξτρεμισμό όταν στην ουσία ο ισλαμικός εξτρεμισμός αποτελεί ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία του αμερικανο-βρετανικού-σιωνιστικού ιμπεριαλισμού, ο Gaddafi αρχίζει να συστρατεύεται με τον μεγαλύτερο εχθρό του, τον άξονα ΗΠΑ-Μ.Β ο οποίος δε σταμάτησε ποτέ να επιβουλεύεται το Gaddafi και τις Λιβυκές πρώτες ύλες προκειμένου να σχηματίσουν έναν κοινό άξονα για την καταπολέμηση του «κοινού εχθρού τους», της ισλαμικής τρομοκρατίας, και μέσα σε αυτό πλαίσιο και της επινοημένης οργάνωσης «Al Qaeda» καθώς και του κατασκευασμένου ηγέτη της Osama bin Laden. Αυτή η συνεργασία είναι το πρώτο και σημαντικότερο ίσως από μια σωρεία θανάσιμων λαθών στα οποία ένας κουρασμένος πλέον από τους διαρκείς αγώνες του Gaddafi υποπίπτει, το οποίο όπως θα δούμε στη συνέχεια δίνει στις ΗΠΑ-Μ.Β-Ισραήλ αυτό που ακριβώς χρειάζονταν : πρόσβαση στο εσωτερικό της Λιβύης για τις μυστικές υπηρεσίες τους και την ενθάρρυνση για ανατροπή της Λιβυκής δημοκρατίας από τα μέσα. Υπό το φόβο της ισλαμικής τρομοκρατίας, ο Gaddafi έδωσε στους εχθρούς του τη δυνατότητα να μεθοδεύσουν το αντιπραξηκόπημα που σχεδίαζαν ήδη από το 1969 που αποτέλεσε και τη μήτρα, το καλούπι για τη θανάτωση του Gaddafi και της Λιβυκής δημοκρατίας που 40 χρόνια μετά την ίδρυση της βρισκόταν λόγω συνθηκών ακόμη στα σπάργανά της. Ας δούμε λοιπόν τι σχεδίαζαν το 1969 και πως το πέτυχαν τελικά 40 και πλέον χρόνια μετά: Αμέσως το πραξικόπημα του Gaddafi και την ίδρυση της Λιβυκής δημοκρατίας, η εκθρονισμένη Λιβυκή βασιλική οικογένεια επικοινωνεί με τη βρετανική SAS για την ανατροπή του Gaddafi και την αποκατάσταση της μοναρχίας στη Λιβύη: το σχέδιο του αντιπραξικοπήματος ήταν σχετικά απλό: Προέβλεπε την επιχείρηση της απελευθέρωσης 150 φυλακισμένων που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για μια ευρύτερη κοινωνική εξέγερση. Χωρίς την ορατή ανάμειξη των βρετανών αλλά με την αρχική επιχείρηση να αποτελεί έργο τους, το «αντιπραξικόπημα» του 1969, αν προχωρούσε, θα παρουσιαζόταν ως μια κοινωνική εξέγερση του Λαού για την αποκατάσταση της νομιμότητας και της ομαλότητας στη Λιβύη, παρότι στην ουσία θα αποτελούσε μια συνομωσία για την κατάπνιξη της επανάστασης, την κατάλυση της δημοκρατίας και την αποκατάσταση της μοναρχίας και των αποικιοκρατικών συμφερόντων στη Λιβύη. Περισσότερο από 40 χρόνια μετά, μια ίδιας αντίληψης επιχείρηση με πολύ πιο σύνθετη μορφή θα κατέστρεφε τελικά τον θεμελιωτή της όποιας ποιότητας Λιβυκής αμεσο-δημοκρατίας και μαζί της και την αμεσοδημοκρατία στη Λιβύη για να αποκατασταθούν τα αποικιοκρατικά συμφέροντα. Με τόσες απειλές από εξωτερικό αλλά και το εσωτερικό, ήταν μάλλον αδύνατο για τον Gaddafi να είναι ειρηνικός ακόμη και αν το ήθελε χωρίς μια τέτοια στάση να αποτελέσει τη μελλοντική καταδίκη του λαού του. Με δεδομένο ότι η προ Gaddafi Λιβύη βρισκόταν ουσιαστικά υπό ξένη κατοχή, μπορεί ίσως κάποιος να δείξει επιείκεια στο γεγονός ότι ο ηγέτης μιας τέτοιας χώρας ενέκρινε και συμμετείχε σε εκτελέσεις δοσίλογων στο εσωτερικό αλλά και σε δολοφονίες τους στο εξωτερικό. Η κουβέντα άλλωστε για την ατιμωρησία των κατοχικών δοσίλογων στην Ελλάδα και για το που έχει οδηγήσει η «διαρκής άφεση» δεν έχει κλείσει στη χώρα μας. Μπορεί επίσης κάποιος να κατανοήσει το πόσο εύκολα μπορεί μια τέτοια πολιτική παραδειγματικής τιμωρίας την οποία ακολούθησε ο Gaddafi να ξεφύγει από τα όρια της και το αρχικό πνεύμα της. Αυτά τα θέματα αποτελούσαν άνετα πάντα δίκοπα μαχαίρια. Ο επαναστατικός ζήλος του Gaddafi και η επιθυμία του για την απελευθέρωση και άλλων αραβικών αλλά και αφρικανικών χωρών από τον δυτικό ιμπεριαλισμό τον οδήγησε σε σύμπραξη με κάθε επαναστατικό στοιχείο στις περιοχές αυτές όσο πολεμοχαρές και αν ήταν αυτό, καθώς και σε συρράξεις μεταξύ κρατών με το ίδιο πάντα εθνικοαπελευθερωτικό σκεπτικό. Ο Gaddafi, για μεγάλο τουλάχιστον διάστημα δεν ήταν ειρηνικός γνωρίζοντας απόλυτα το πόσο μη ειρηνικός ήταν ο μεγάλος εχθρός του, ο άξονας ΗΠΑ-Μ.Β-Ισραήλ. Με αυτή την πρόφαση, ο δυτικός άξονας τοποθέτησε τη Λιβύη στον νοητό αντίθετο πόλο, τον «άξονα του κακού», και ανακήρυξε τη Λιβύη ως κράτος που επιχορηγεί την τρομοκρατία παρότι, μέχρι και σήμερα, δεν υπάρχουν βάσιμα στοιχεία τα οποία να συνδέουν τη Λιβύη και τον Gaddafi προσωπικά με κανένα από τα μεγάλα τρομοκρατικά χτυπήματα που συνέβησαν στο δυτικό κόσμο τα οποία από δόλο και σκοπιμότητα αποδόθηκαν στη Λιβύη σε μια επιχείρηση συγκάλυψης των άνομων πρακτικών του δυτικού κόσμου και του γεγονότος ότι αυτό που γνωρίζουμε από το δεύτερο μισό και έπειτα ως τρομοκρατία, η κυρίαρχη μορφή της τουλάχιστον, αποτελεί διαρκή πολιτική των κέντρων εξουσίας του δυτικού κόσμου. Όσον αφορά τη Λιβύη, το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της πρακτικής της πυρηνικής εξουσίας του δυτικού κόσμου που ενώ γεννά άμεσα ή έμμεσα την τρομοκρατία φορτώνει πρόθυμα και χαρωπά τα εγκλήματα και τις ευθύνες της τρομοκρατίας σε όσους αντιτάσσονται στη Δυτική Τάξη Πραγμάτων, είναι αυτό του βομβιστή του Lockerbie, μια παρωδία απονομής δικαιοσύνης και ένα υποδειγματικό παράδειγμα συγκάλυψης και κακοδικίας το οποίο θα δούμε στη συνέχεια. Μια από τις κατηγορίες που κάποιος μπορεί αβασάνιστα να προσάψει στην Gaddafi είναι η κακογουστιά και επιδειξιμανία του. Και πάλι όμως θα πέσουμε θύματα παρανόησης και ως εκ τούτου θα είμαστε θύτες παραπληροφόρησης. Γιατί οι εμφανίσεις του αδιαμφισβήτητου πολιτικού βασιλιά του κιτς που ντυνόταν σαν ποπ αστέρας και για αυτό αποτελούσε αντικείμενο περιπαίγματος από όλο το δυτικό κόσμο, ήταν από τη δική του σκοπιά το ακριβώς αντίστροφο: ο Gaddafi ήταν ενδυματολογικά παραφορτωμένος με δυτικά στολίδια και σύμβολα ισχύος του Δυτικού κόσμου όχι γιατί τα επιδίωκε ή τα αποδεχόταν. Όχι. Ήταν παραφορτωμένος με αυτά επειδή ακριβώς τα χλεύαζε, τα διακωμωδούσε και μαζί με αυτά και όσους τα αποδέχονται. Αυτός ήταν ο λόγος που ο άνθρωπος που μέσα σε μερικά χρόνια έβγαλε εκατοντάδες χιλιάδων Λίβυων από τις τέντες και τις σπηλιές και τους έδωσε μοντέρνες συνθήκες διαβίωσης, δεν έχανε ευκαιρία να στήνει τις τέντες του στις πρωτεύουσες του Δυτικού κόσμου όπου τον καλούσαν. Αυτός είναι ο λόγος που νεαρός ακόμη σε σύσκεψη ηγετών, ήπιε νερό από το μπολ που προοριζόταν για το πλύσιμο δακτύλων: ήταν σα να τους έλεγε, μεγάλο κομμάτι του λαού μου δεν έχει νερό και σεις το ξοδεύετε σε πολυτέλειες. Η εκκεντρικότητα του Gaddafi είχε σαν πυρήνα αλλά και στόχο την διακωμώδηση και τον χλευασμό της δυτικής εξουσίας και των συμβόλων της. Μετά την απογοήτευση του από τις επανειλημμένες απόπειρες του ενοποίησης και απεξάρτησης του αραβικού κόσμου από τη σκληρή και αιματηρή δυτική πατρονία, το ενδιαφέρον του στρέφεται προς την Αφρική, την από-αποικιοποίηση της, την επιδίωξη της ανεξαρτησίας των κρατών της και τη δημιουργία των «Ηνωμένων Πολιτειών της Αφρικής». Για λόγους εντυπωσιασμού, προσέγγισης και απόκτησης εμπιστοσύνης των αφρικανών φύλαρχων, για πολλούς από τους οποίους οι λόγοι εξάρτησής από τον δυτικό άξονα είναι η τοτεμική προσέγγιση της πληθώρας και της χλιδής ο Gaddafi άλλαξε την ενδυμασία του από ποπ σε αφροαραβική έθνικ με ενδεικτικότερη την κελεμπία που φορούσε με το χάρτη της Αφρικής πάνω της, σύμβολο των παναφρικανικών ευσεβών πόθων από τους οποίους διεπόταν. Ήταν σα να έλεγε στους αφρικανικούς φύλαρχους «δεν χρειάζεστε να προσδένεστε στη Δύση για να έχετε αφθονία και συνοδείες και αυτοκινητοπομπές. Κοιτάξτε εμένα που τα έχω καταφέρει πέραν και παρά τη Δύση.» Για τον ίδιο λόγο, για λόγους δημοσίων σχέσεων με τον αφρικανικό κόσμο, είχε για προσωπική του φρουρά τις «φρουρές αμαζόνες» μία από τις οποίες έδωσε τη ζωή της για να τον σώσει σε μία από τις απόπειρες κατά της ζωής του. Η θηλυκή φρουρά του ήταν ένα μήνυμα ισχύος και ανδροπρέπειας που νόμιζε ότι θα προσέλκυε τους αφρικανούς φυλάρχους που παίζαν το ρόλο του αφρικανού πολιτικού δυτικής «ραφής». Όπως άλλωστε ο ίδιος είχε δηλώσει, είχε γυναικεία προσωπική φρουρά γιατί στον «αραβικό κόσμο δεν υπήρχαν άντρες», υπονοώντας την ατολμία, την υποτακτικότητα, την υποχωρητικότητα και τον ενδοτισμό των αράβων πολιτικών απέναντι στις δυτικές δυνάμεις. Αυτό που στα μάτια των δυτικών φάνταζε ως η εκκεντρικότητα ενός διεφθαρμένου από την απόλυτη εξουσία δικτάτορα ήταν κατ’ ουσία εξωτερική πολιτική και σχετικά αποτελεσματική αν σκεφτούμε ότι περισσότεροι από 200 αφρικανοί βασιλείς και παραδοσιακοί ηγεμόνες απέδωσαν το 2008 στον Gaddafi τον τίτλο «ο βασιλιάς των βασιλέων». Οι πραγματικοί λόγοι και συνθήκες της πτώσης του Gaddafi Μετά την πτώση της Σοβιετικής ένωσης, ο Gaddafi έχει πλέον να αντιμετωπίσει την παντοδυναμία πλέον των ΗΠΑ. Δεν είναι τυχαίο το ότι το κύμα των αποπειρών δολοφονίας του ξεκινά το 1986 με τον βομβαρδισμό κατοικιών του από τις ΗΠΑ. Οι απόπειρες δολοφονίας του από φανατικούς ισλαμιστές τον φθείρουν ακόμη περισσότερο με αποτέλεσμα τη δεκαετία του 90 ο Gaddafi να «συμμαχήσει» με τους μεγάλους του αντιπάλους, τις ΗΠΑ και τη Μ.Β ώστε να δημιουργηθεί ένα κοινό μέτωπο αντιμετώπισης της ισλαμικής τρομοκρατίας. Ήδη από το 1999 ο ίδιος προτείνει την διάλυση του Λιβυκού προγράμματος όπλων μαζικής καταστροφής ενώ ένα χρόνο νωρίτερα έχει εκδώσει ένταλμα σύλληψης του Osama Bin Laden, του «τρομοκράτη» μπαμπούλα που εξέθρεψαν οι ΗΠΑ. Με την έναρξη της 3ης χιλιετίας, η συνεργασία Gaddafi- αυτοκρατορίας για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας γίνεται εντονότερη. Μετά τη δεύτερη άνομη εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ (για το θέμα διαβάστε περισσότερα στο προσωπικό μου blog: http://agriazwa.blogspot.com/2011/01/wikileaks.html) και την εκτέλεση του Saddam Hussein, ο Gaddafi, αναγνωρίζοντας την πρόθεση των αμερικανών να επεκταθούν στην περιοχή και γνωρίζοντας ότι αν επιτεθούν στη Λιβύη δε θα μπορέσει να τους αντισταθεί, αρχίζει και αναπτύσσει μια διπλωματία πλήρους αποκατάστασης των σχέσεων του με τους Δυτικούς. Το πρώτο βήμα της ενδοτικότητας του Gaddafi έρχεται το 2003 με την καταστροφή υλών που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για όπλα μαζικής καταστροφής, την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος της Λιβύης και τη διάλυση ενός ανενεργού εκείνη την περίοδο πυραυλικού προγράμματος ενώ παράλληλα σημεία-κλειδιά αρχίζουν να επιτηρούνται όχι μόνο από επιθεωρητές όπλων του ΟΗΕ αλλά και από τη CIA. Είναι η πρώτη σημαντική διείσδυση της CIA στα Λιβυκά πράματα και η αρχή του τέλους για τον Gaddafi. Ο Gaddafi σύντομα θα υπονομεύσει ακόμη περισσότερο τη θέση του αναπτύσσοντας στενή συνεργασία με τη διοίκηση της Αγγλοαμερικοσιωνιστικής διοικητικής ελίτ στο πεδίο της καταπολέμησης της «ισλαμικής τρομοκρατίας». Αυτό που ο Gaddafi δεν κατάλαβε, είναι ότι η αντίληψη του για τους φανατικούς ισλαμιστές ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που είχε η αυτοκρατορία. Για τον Gaddafi, οι φανατικές ισλαμιστές ήταν μια εχθρική πραγματικότητα που είχε να αντιμετωπίσει. Για την αγγλοαμεριοσιωνιστική αυτοκρατορία, η «ισλαμική τρομοκρατία» ήταν, είναι και θα είναι ένα χρήσιμο πολιτικό εργαλείο που της δίνει πάτημα σε περιοχές του κόσμου όπου δε θα είχε καμιά νομιμοποίηση να επέμβει, ένα διαρκές άλλοθι για πιέσεις, πραξικοπήματα και πολέμους. Ο Gaddafi, ακολουθώντας πιστά το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος μου» και παρά τα σκληρά μαθήματα των «ισλαμικών τρομοκρατικών» χτυπημάτων που εντελώς αβάσιμα του χρεώθηκαν από το 1970 και μετά, παρέβλεψε έναν πολύ σημαντικό παράγοντα στην διπλωματική εξίσωση: ο εχθρός του ή έστω ένας από τους εχθρούς του –η ισλαμική τρομοκρατία- δεν αποτελούσε εχθρό (καθώς αυτή δεν είναι σε θέση να απειλήσει πραγματικά την αυτοκρατορία) αλλά μάλλον φίλο της αυτοκρατορίας και ότι μεγάλο κομμάτι της ισλαμικής τρομοκρατίας έχει άμεσα ή έμμεσα κατασκευαστεί ή έστω επωαστεί από την τρομοκρατία. Το 2004 και μετά τις ήδη τεράστιες παραχωρήσεις που έχει κάνει, ο Gaddafi «επιστρέφει από το κρύο» και αναπτύσσει διπλωματικές και εμπορικές συνεργασίες με το δυτικό κόσμο που μπορεί ο ίδιος να θεωρεί διπλωματικές νίκες αλλά κατά ουσία αποτελούν το υλικό της ταφόπλακας του: Είναι μάλλον το 2004 που η Λιβύη συνεργεί με την αμερικάνικη και τη βρετανική κρατική τρομοκρατία στα πλαίσια του προγράμματος «έκτακτης παράδοσης» που απαγάγει «υπόπτους για ισλαμική τρομοκρατία» σε όλο τον κόσμο και σε μια επίδειξη ισχύος που θρυμματίζει κάθε έννοια και κάθε είδος δικαίου τους πετάει σε κολαστήρια όπως το Guantanamo, το Abu Ghraib και σε άλλα αμερικανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η Λιβύη θα παραχωρήσει τις φυλακές της για κάποιους από τους απαγμένους της CIA σε μια συμφωνία που ούτε ο Μεφιστοφελής δεν θα μπορούσε να σκεφτεί: Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της διαβολικής συμφωνίας; Ενθυλάκωση ισλαμικών στοιχείων σε Λιβυκές φυλακές, ώσμωση με άλλους κρατούμενους, πρόσθετη πόλωση του Gaddafi με τους Λίβυους ισλαμιστές και την ακόμη χειρότερη εξέλιξη του ότι η CIA (και πιθανώς και η MI6) αποκτά από αυτό το σημείο και μετά «μόνιμη παρουσία» στη Λιβύη. Ο Gaddafi, φοβισμένος, κουρασμένος και φθαρμένος, σε μια επίδειξη ανισομερούς και αυτοκαταστροφικής διπλωματίας δίνει ουσιαστικά τη δυνατότητα στις μυστικές υπηρεσίες της αυτοκρατορίας να φέρουν στο Λιβυκό έδαφος οποιοδήποτε υποκινητή ή παραστρατιωτικό μόνο και μόνο για να κερδίσει την ευμένεια της Δύσης. Και αυτή ήταν μια δυνατότητα που η αυτοκρατορία όχι μόνο δε θα άφηνε να πάει χαμένη αλλά την εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να καταστρέψει τον Gaddafi και να λεηλατήσει μέσω του επόμενου καθεστώτος το Λιβυκό πλούτο. Το 2004 ο Gaddafi συναντάει τον τότε βρετανό πρωθυπουργό Tony Blair ο οποίος του μιλά σα να ήταν εκπρόσωπος των πολυεθνικών συμφερόντων. Έχει καταγραφεί ότι μέρος της «συνομιλίας» από την πλευρά του Blair, ουσιαστικά του προπαρασκευασμένου μάλλον λογυδρίου του έχει γραφεί για τον Blair από την ίδια τη Shell (!!!) ενώ κομμάτι της πίττας προοριζόταν για την BP. Είναι ενδεικτικό ότι ανάμεσα σε Λιβυκά κυβερνητικά έγγραφα που βρέθηκαν μετά την καταστροφή του Gaddafi βρέθηκαν γράμματα και φαξ με προορισμό τoν επικεφαλής επί Gaddafi των Λιβυκών υπηρεσιών Moussa Kussa ανάμεσα στα οποία υπήρχαν τίτλοι όπως «Χαιρετίσματα από την MI6» και ένα χαιρετιστήριο χριστουγεννιάτικο μήνυμα με υπογραφή «ο φίλος σου» . Αυτός ο φίλος θα μπορούσε να ταυτίζεται με τον σερ Mark Allen πρώην της MI6 που μερικούς μήνες αφότου κανόνισε τη συνάντηση Gaddafi-Blair προσλήφθηκε μάλλον για τις υπηρεσίες του ως σύμβουλος από την BP με ετήσιες αποδοχές 200000 λιρών(!!!) Ο Gaddafi, το χρηματοπιστωτικό, ο ρόλος του αλλοπαρμένου γιού, και το άρμεγμα του Λιβυκού πλεονάσματος. Παρά τις διαρκείς κυρώσεις και τον εμπορικό και οικονομικό αποκλεισμό της Λιβύης, η Λιβύη είχε να επιδείξει απίστευτα οικονομικά επιτεύγματα. Η Λιβύη είχε όχι μόνο μηδενικό χρέος, αλλά και ένα πλεονασματικό επενδύσιμο κεφάλαιο άνω των 40 δις ευρώ παρότι σημαντικό κομμάτι αυτού του κεφαλαίου φαγώθηκε έντεχνα από τους αρουραίους του χρηματοπιστωτικού συστήματος με τη στήριξη των κατά τόπους κυβερνήσεων του. Εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης η Λιβύη είχε την αδιανόητη αύξηση του ΑΕΠ της κατώ 10%! Επίσης η Λιβύη ήταν από τις λίγες χώρες που το νόμισμα και κατά επέκταση η οικονομία της δεν ελεγχόταν από ιδιωτικά συμφέροντα, μια «κεντρική τράπεζα». Το 2000 οι χώρες που έλεγχαν την νομισματική τους πολιτική και μπορούσαν να αυτορυθμίσουν την οικονομία τους ήταν 7: Το Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Σουδάν, η Λιβύη, η Κούβα, η Βόρειος Κορέα και το Ιράν - όλες τους, αν όχι πιθανοί υποψήφιοι στη λίστα πολέμου των ΗΠΑ, τουλάχιστον αποδέκτες έμπρακτης εχθρότητας και προπαγανδιστικοί στόχοι της αυτοκρατορίας. Μετά τον πόλεμο κατά του τρόμου (τον πόλεμο υπέρ του τρόμου δηλαδή) οι χώρες που απομένουν ήταν το Σουδάν, η Λιβύη, η Κούβα, η Β. Κορέα και το Ιράν. Μετά την πτώση του Gaddafi σήμερα απομένουν η Κούβα, η Β. Κορέα και το Ιράν. Η οικονομική ανεξαρτησία της Λιβύης την έκανε ένα πρώτης τάξης εχθρό της χρεοκρατίας. Είναι εξόχως χαρακτηριστικό ότι μια από τις πρώτες μέριμνες του δασκαλεμένου και σε μεγάλο βαθμό υποκινούμενου Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου, των Λίβυων αποστατών δηλαδή, ήταν να ορίσουν ως κεντρική τράπεζα την τράπεζα της Βεγγάζης ως κεντρική τράπεζα και να το τοποθετήσουν δικό τους διοικητή σε αυτή τον Μάρτιο του εν μέσω της ένοπλης επιχείρησης τους ανατροπής του Gaddafi της όποιας άμεσης δημοκρατίας αυτός εκπροσώπευε… Σύμφωνα με το δημοσιογραφικό δίκτυο CNBC «είναι αυτή η πρώτη φορά που ένα μια επαναστατική ομάδα έχει δημιουργήσει μια κεντρική τράπεζα ενώ βρίσκεται ακόμη εν μέσω πολέμου; Σίγουρα (αυτό το γεγονός) φαίνεται να υποδεικνύει το πόσο ασυνήθιστα ισχυροί οι κεντρικοί τραπεζίτες έχουν γίνει στην εποχή μας». Ο Robert Wenzel του περιοδικού Οικονομική Πολιτική πιστεύει ότι η πρωτοβουλία της κεντρικής τράπεζας αποκαλύπτει ότι ξένες δυνάμεις μπορεί να έχουν ισχυρή επίδραση στους επαναστάτες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ μια κεντρική τράπεζα να δημιουργείται μέσα μερικές βδομάδες ως τέκνο μιας λαϊκής εξέγερσης» Όπως θα δούμε αργότερα, ο Gaddafi έκανε και άλλα για να ερεθίσει την παγκόσμια χρηματοπιστωτική ολιγαρχία η οποία ιστορικά εδραιώθηκε από τη δυναστεία των Rothschild και που ίσως ακόμη και σήμερα κυβερνάται από αυτούς. Άλλωστε, στην υπόθεση Gaddafi και για μια ακόμη φορά υπήρξε όχι μόνο καταγεγραμμένη αλλά και απευθείας ανάμειξη των Rothschild. Όπως όμως περιγράφει ο Glenn Greenwald του Salon.com οι πόλεμοι δε γίνονται για ένα και μόνο λόγο. Πλέγματα συμφερόντων, πολιτικών, στρατιωτικών, γεοπολιτικών, οικονομικών, ενεργειακών συναινούν και διαμορφώνουν μια από κοινού ατζέντα πολέμου. Όσον αφορά το χρηματοπιστωτικό, ο Gaddafi υπήρξε θύμα της πλάνης του ίδιου του γιού του Saif al Gaddafi, μάλλον εξαιτίας του οποίου θεώρησε ότι η τοποθέτηση των Λιβυκών κεφαλαίων σε κεντρικές θέσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα τον προστάτευε από το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ότι θα μπορούσε να γίνει παίκτης και μέσω της σύγκρουσης οικονομικών συμφερόντων να μην γίνει εκείνος ο ευρύτερος συνασπισμός που θα διαμόρφωνε την ατζέντα του πολέμου κατά της Λιβύης. Ο Saif al Gaddafi, με θεωρητικές σπουδές στο London School of Economics και καμία μάλλον αίσθηση της πραγματικότητας της αρπακτικής φύσης του χρηματοπιστωτικού, γοητευμένος από το λούστρο χλιδής που κρύβει στα ανυποψίαστα μάτια τη βαθειά σαπίλα της χρηματοπιστωτικής μαφίας, ήταν μάλλον αυτός που έπεισε τον πατέρα του να αποκτήσει διάσπαρτες θέσεις σε αυτό. Λιβυκά χρήματα επενδύθηκαν στη Fiat, τη Juventus, στην Pearson (Financial Times, Economist) και σε διάφορες ελβετικές αλλά και άλλες τράπεζες. Ο Gaddafi θα πληρώσει πολύ ακριβά (αρχικά με κεφάλαια και μετά με τη ζωή του και την καταστροφή του οράματος του για μια Λιβυκή άμεση δημοκρατία) τη θέλησή του να εξευμενίσει τους δυτικούς θεούς του πολέμου. Όπως περιγράφεται από Λίβυους αξιωματούχους της εποχής, μέσω εκβιασμών και παραπλανήσεων, η Λιβύη αναγκάστηκε να «αγοράσει ειρήνη», να την πληρώσει ακριβά μόνο και μόνο για να εισπράξει εξαπάτηση και πόλεμο. Ο Gaddafi ξέχασε το βασικό κανόνα που του επέτρεψε να διατηρήσει ένα αξιοζήλευτο επίπεδο ζωής για το Λαό του: Ποτέ μα ποτέ δεν κάνεις συμφωνίες με το διάβολο. Ο Gaddafi πήγε να παίξει σε ένα παιχνίδι του οποίου δε γνώριζε τους κανόνες βασιζόμενος μάλλον στις τεχνοκρατικά ασθενικές πλάτες του γιού του. Το αποτέλεσμα; Οι δυτικοί άρχισαν μέσω πλάνης, εκβιασμών και υποσχέσεων που δεν σκόπευαν να κρατήσουν να αρμέγουν το πλεονασματικό κεφάλαιο και με παρόμοιου τύπου έσοδα να υπονομεύουν τον ίδιο και την όποια δημοκρατία αυτός κατάφερε να εγκαθιδρύσει . Ήδη από το 1993 η αυτοκρατορία και οι μηχανισμοί της πιέζουν τον Gaddafi να πάρει την ευθύνη για την τρομοκρατική ενέργεια μεγάλης κλίμακας που έγινε το 1988 γνωστής ως «The Lockerbie Bombing» χωρίς να υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο για Λιβυκή ανάμειξη, πόσο μάλλον για Λιβυκή ευθύνη. Το 1988, κατά τη διάρκεια της πτήσης Pan Am 103 με αφετηρία το Λονδίνο και προορισμό τη Νέα Υόρκη, εκρήγνυται βομβιστικός μηχανισμός που καταστρέφει το αεροσκάφος σκοτώνοντας τους 243 επιβάτες και το 16μελές πλήρωμα του. Κομμάτια του αεροπλάνου πέφτουν στο Lockerbie της Σκωτίας σκοτώνοντας επιπλέον έντεκα ατυχείς Σκοτσέζους πολίτες. Η συγκεκριμένη τρομοκρατική ενέργεια κρύβει από πίσω της παρασκήνιο τόσο πολυεπίπεδο όσο πολυεπίπεδη ήταν και η απόπειρα συγκάλυψης των πραγματικών αιτιών και συνθηκών της. Η πρώτη ανάλυση της CIA για την τρομοκρατική ενέργεια κάθε άλλο παρά καταληκτική υπήρξε: «Προς το παρόν, δεν μπορούμε να αποδώσουμε ευθύνη για αυτή την τραγωδία σε καμία τρομοκρατική ομάδα.» «Θεωρούμε τους ισχυρισμούς των «Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης» (άλλος ένας θύλακας ισλαμικού φανατισμού) ως τους πιο πιστευτούς που έχουμε λάβει ως τώρα». Ο λόγος που οι ισχυρισμοί των «Φρουρών» φαίνονταν στη CIA περισσότερο πιστευτοί ήταν η σύνδεση που αυτοί κάναν ανάμεσα στο «Lockerbie Bombing» και την κατάρριψη της πτήσης 655 των Ιρανικών αερογραμμών μερικούς μήνες πριν πάνω από τον περσικό κόλπο από το αμερικανικό ναυτικό. Η πτήση 655 είναι ένα υπόδειγμα συγκάλυψης: To αμερικάνικο καταδρομικό Vincennes, παραβιάζοντας τα Ιρακινά χωρικά ύδατα κατέρριψε Ιρακινό επιβατηγό αεροσκάφος σκοτώνοντας 290 αθώους. Το πλήρωμα του καταδρομικού Vincennes σύσσωμο βραβεύτηκε, το πεντάγωνο συγκάλυψε την υπόθεση, η αμερικανική κυβέρνηση ουδέποτε απολογήθηκε ή πήρε την ευθύνη μιας από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της αεροπλοΐας . Αυτή ή απίστευτη πρόκληση ήταν κατά πάσα πιθανότητα το αίτιο ή η αφορμή για τα αντίποινα του «Lockerbie bombing» του οποίου οι δράστες προέρχονταν από το χώρο των φανατικών ισλαμικών οργανώσεων με πιθανότερους υπόπτους τους «Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης» και τo αποσχισμένo από τo PLO «Λαϊκό μέτωπο για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης» (PFLP-GC). Παρότι δεν υπάρχουν στοιχεία αλλά μόνο κάποιες ενδείξεις όπως το ότι στην πτήση Pan Am 103 είχε επιβιβαστεί ο υποσταθμάρχης της CIA στη Βυρηττό Matthew Gannon. Πίσω του καθόταν ο αξιωματούχος της DIA στη Βυρηττό Chuck McKee. Στην ίδια πτήση βρίσκονταν τρεις αξιωματικοί της Διπλωματικής Υπηρεσίας Ασφαλείας επιφορτισμένοι με την προστασία των Gannon και McKee. Φημολογείται ότι αυτή η συνοδεία μετάφερε άνθρωπο του PLFP-GC και μαζί του, εν αγνοία των επιβλεπόντων, αντί για ένα υποτιθέμενο φορτίο ναρκωτικών, την ολέθρια βόμβα . Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (η PLO) είχε άλλωστε προειδοποιήσει τις αρμόδιες δυτικές αρχές για το ενδεχόμενο τρομοκρατικής ενέργειας που θα υπονόμευε τις διαπραγματεύσεις PLO-ΗΠΑ λίγες μέρες πριν τη φρίκη του Lockerbie Bombing. Και η πληροφόρηση της PLO πιθανώς να προερχόταν από συμπαθούντα της ή πράκτορα της στο εσωτερικό της PFLP-GC. Αξίζει να σημειωθεί ότι η PFLP-GC φαίνεται να συνδέεται και με ένα από τους μεγαλύτερους «ιδιώτες» εμπόρους ναρκωτικών και όπλων, τον διαβόητο Monzer al Kassar . Παρά ταύτα, και στην ανάγκη τους να κλείσουν γρήγορα αυτή τη σκοτεινή υπόθεση, οι ΗΠΑ βρήκαν γρήγορα τον αποδιοπομπαίο τράγο τους στον Muammar Gaddafi. Το 1999 και μετά από αφόρητες πιέσεις, ο Muammar Gaddafi εκδίδει δύο υπόπτους για να (κατά)δικαστούν, τους Lamin Khalifah Fhimah και Adbelbaset al-Megrahi. Ο πρώτος αθωώνεται ενώ ο δεύτερος καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη σε μια στημένη δίκη γεμάτη ανακολουθίες στις καταθέσεις βασικών μαρτύρων και εμφυτευμένα πειστήρια . Αφού λοιπόν ο Gaddafi έχει εκβιαστεί για να πάρει την ευθύνη μιας τρομοκρατικής φρίκης με την οποία ουδεμία ή έστω ελάχιστη σχέση ή ανάμειξη έχει ώστε να βγάλει ασπροπρόσωπη τις αμαρτωλές ΗΠΑ, αφού έχει προδώσει δύο Λίβυους, αφού έχει δεχτεί να πληρώσει αποζημιώσεις στις οικογένειες των θυμάτων της πτήσης PAN AM 103 και των υπολοίπων σχετικών με αυτήν θυμάτων, το 2008 και μετά την επίσκεψη της Contoliza Rice, η Λιβύη θα έχει ολοκληρώσει την πληρωμή των αποζημιώσεων ύψους 2,7 δις δολαρίων, όταν οι ΗΠΑ πλήρωσαν αποζημιώσεις στις οικογένειες των πολιτών που ιστορικώς αποδεδειγμένα σκότωσαν στην τραγωδία της Ιρανικής πτήσης 655 για την οποία ποτέ δεν ανέλαβαν την ευθύνη, ύψους μόλις 131,8 εκατομμύρια δολάρια και αυτό σαν δείγμα γενναιοδωρίας και μόνο και ως απολογία. Τα ανταλλάγματα που πήρε η Λιβύη από την ανάληψη ευθυνών για μια φρικτή τρομοκρατική ενέργεια που ποτέ δεν διέπραξε και για τις αποζημιώσεις που πλήρωσε για το κακό που δεν προκάλεσε ήταν η άρση των κυρώσεων και η απομάκρυνση από τη λίστα των ΗΠΑ με τα κράτη- χορηγούς της τρομοκρατίας, η οποία είναι μια λίστα-ακορντεόν στην οποία μπαινοβγαίνουν όσα κράτη έχουν συμφέροντα που αντιτίθενται στα αμερικανικά συμφέροντα όπως οι επικυρίαρχοι της αμερικάνικης πολιτικής τα αντιλαμβάνονται. Το Ιράκ πχ βγήκε από τη λίστα το 1982, ξαναμπήκε το 1990 και ξαναβγήκε το 2003. Η λίστα του τρόμου είναι σαν τους οίκους αξιολόγησης. Την μια μέρα είσαι 3Α, την άλλη 3 γάμμα. Τη μία μέρα είσαι σπόνσορας της τρομοκρατίας, την άλλη εχθρός της. Και αυτό το παράδοξο της αιφνίδιας μεταμόρφωσης δεν είναι άλυτο: παρόμοια συμφέροντα ελέγχουν και τη λίστα του τρόμου και τους οίκους αξιολόγησης. Από τη στιγμή που βάλαν τη Λιβύη στο ταψί του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η Λιβύη συνέχισε να χορεύει στους σκοπούς του. Ήταν σειρά της Goldman Sachs να φάει και αυτή το κάτι τις της από την υγιέστατη Λιβυκή οικονομία και τα πλεονασματικά κεφάλαια της. Το 2008 η Goldman Sachs έπαιξε και έχασε το 98% (!!!) των Λιβυκών κεφαλαίων ύψους $ 1,3 δις που ο Gaddafi είχε επενδύσει στην εταιρία- οικονομικό δολοφόνο. Ως αποζημίωση, η εταιρία του προσέφερε ένα δόλωμα για να τον δαγκώσει ακόμη πιο βαθειά και να τον παγιδεύσει ακόμη περισσότερο: Με άλλα ακόμα 3,7 δισεκατομμυριάκια, η Goldman Sachs θα έδινε στη Λιβύη μετοχές της εταιρίας συνολικής αξίας $5 δις (!!!), κάνοντας τη χώρα έναν από τους σημαντικότερους μετόχους της εταιρίας . Φυσικά αυτό που ξέραν όλοι ήταν ότι όταν ο Gaddafi εξολοθρευόταν, το ρευστό της Λιβύης θα έμεινε έστω για κάποιο σημαντικό διάστημα εκεί που είχε επενδυθεί, αποτελώντας μια εξαιρετικά σημαντική εγγύηση ρευστότητας σε ένα εξαιρετικά ρευστό οικονομικό σύμπαν. Όσο σκοτεινή και αν φαντάζει αυτή η υπόθεση, υπάρχει μια άλλη, πολύ σκοτεινότερη υπόθεση εξαφάνισης Λιβυκών κεφαλαίων… Αυτή αφορά στο πυραμιδικό σχήμα (κοινώς απάτη που η προσδοκία κέρδους των εξαπατημένων δε βασίζεται σε οτιδήποτε άλλο παρά στα ίδια τα κεφάλαια των εξαπατημένων επενδυτών, μέρος των οποίων μόνο των οποίων επιστρέφεται ως «κέρδη» στους επενδυτές ενώ το μεγαλύτερο κομμάτι των κεφαλαίων τους εξαφανίζεται σε λογαριασμούς των απατεώνων) που έστησε ο Allan Stanford μέσω της εταιρίας του Stanford Financial Group και της παράλληλης τράπεζας Stanford International Bank, με έδρα ένα από τα κρατίδια της καραϊβικής που αποτελεί παραδείσους για τη φοροδιαφυγή και για τα έσοδα που προέρχονται από το διεθνές οργανωμένο έγκλημα. Η Stanford International Bank (SIB) αντικατέστησε μια άλλη βρώμικη τράπεζα με κύριο όγκο εργασιών το ξέπλυμα χρήματος από λαθρεμπόριο όπλων και ναρκωτικών, την BCCI, ως τράπεζα επιλογής της CIA, μια ακόμη ένδειξη της δικτύωσης ανάμεσα στο διεθνές οργανωμένο έγκλημα, τη διεθνή τρομοκρατία και τις μυστικές υπηρεσίες. Ένας από τους βασικούς επενδυτές της SIB ήταν και ο Yair Shamir, με πολύ καλή τοποθέτηση στην ισραηλινή αεροπορική βιομηχανία, το ισραηλινό χρηματοπιστωτικό σύμπαν και με ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις καθώς είναι ο γιός του πρώην ισραηλινού πρωθυπουργού, του «γερακιού» Yitzhak Shamir. Είναι φυσικό κάποιος να σκεφτεί όταν κάποια τράπεζα έχει σκοπό το δόλο αλλά έχει τόσο ισχυρούς πελάτες όσο η CIA και ο Shamir, δε θα ρίξει τους ισχυρούς τους πελάτες αλλά μάλλον θα τους δώσει ένα κομμάτι από την πίττα των υπόλοιπων λιγότερο ισχυρών επενδυτών που έχει σκοπό να φάει. Με αυτήν την έννοια, στα πυραμιδικά σχήματα, οι ισχυροί επενδυτές είναι μάλλον εξαρχής συνένοχη στο έγκλημα. Ο Stanford μετά από επίσκεψή του στη Λιβύη, εξασφάλισε Λιβυκά κεφάλαια ύψους $500 εκατομμυρίων τα οποία εξαφανίστηκαν και τα οποία η Λιβύη δεν διεκδίκησε ποτέ, άλλο ένα άθελο δώρο του Gaddafi στους εχθρούς του . Αν όντως η CIA ήταν πελάτης της SIB, τότε μάλλον ήταν και από τους σημαντικότερους εντολείς της και αποδέκτες των κερδών της απάτης. Χάρη μάλλον στην γαρνιρισμένη με βρετανικό πτυχίο άγνοια του γιού του Saif al Gaddafi, φαίνεται πως ο Gaddafi εν αγνοία του χρηματοδότησε την καταστροφή του καθώς δεν είναι απίθανο τα Λιβυκά κεφάλαια που υφαρπάχθηκαν από τα τσακάλια του χρηματοπιστωτικού να ήταν αυτά που προετοίμασαν και αποζημίωσαν τη «Λιβυκή εξέγερση». Ενδεικτική του που έμπλεξε o υιός Gaddafi τον πατέρα του και του πως τα αρπακτικά του χρηματοπιστωτικού συστήματος έβλεπαν τον Gaddafi σαν κελεπούρι, είναι μια πρόσφατη δήλωση του δισεκατομμυριούχου Donald Trump, του οποίου το οικογενειακό περιβάλλον είχε άμεσες διασυνδέσεις με τον οίκο των Rothschild: «Και παρεμπιπτόντως, μπορώ να σας πω κάτι άλλο. Είχα νταλαβέρια με τον Gaddafi. Του δάνεισα ένα κομμάτι γης. Με πλήρωσε περισσότερα για μια βραδιά από ότι η γη άξιζε για δύο χρόνια, και μετά δεν τον άφησα να χρησιμοποιήσει αυτή τη γη.» «Αυτό θα έπρεπε να κάνουμε. Δε θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη «πήδηξα» αλλά τον «πήδηξα». Αυτό θα έπρεπε να κάνουν» Και όντως αυτό κάναν. Με τα λεφτά κυρίως της Λιβύης «πήδηξαν» τον Gaddafi και το Λιβυκό λαό με κάθε δυνατό τρόπο. O Saif, οι Rothschilds, το τυρί στη φάκα, οι Παπανδρέου και οι πραγματικοί λόγοι εξόντωσης του Gaddafi. Παρά το φαινομενικό φλερτ του Gaddafi με τους δυτικούς σε ένα περίπλοκο διπλωματικό παιχνίδι όπου ο Gaddafi κέρδιζε χρόνο ενώ παράλληλα νόμιζε ότι κέρδιζε και κάποιες τοποθετήσεις στον δυτικό σύστημα ισχύος που του προσέδιδαν ασφάλεια, ο Gaddafi είχε θέσει τα δικά του όρια. Δυστυχώς ξέχασε ότι η αυτοκρατορία ξεπερνούσε διαρκώς κάθε όριο και κάθε αυτοπεριορισμό. Ο Gaddafi, παρότι προσπαθούσε να κάνει τις εταιρίες πετρελαίου να ασκήσουν επιρροή υπέρ του στις κυβερνήσεις, ήταν φανερό ότι παρά τα παιχνίδια του δεν θα ξεπουλούσε τον πλούτο της χώρας του στους δυτικούς. Αυτό ήταν το χειρότερο και το μόνο είδος εθνικισμού που οι Δυτικοί απεχθάνονταν καθώς τους αφαιρούσε τα κυριαρχικά τους «δικαιώματα» πάνω στον πλανήτη: τον εθνικισμό των πρώτων υλών. Και ο Gaddafi έγινε πιο εξοργιστικός. Όχι μόνο πρότεινε τη δημιουργία ενός κοινού παναφρικανικού νομίσματος αλλά και πρότεινε αυτό το νόμισμα να είναι το «χρυσό δηνάριο». Αν αυτή του η κίνηση ευοδωνόταν, οι αφρικανικές χώρες όχι μόνο θα απελευθερώνονταν από την τυραννία του δολαρίου, αποδυναμώνοντας ένα από τα κεντρικά εργαλεία ισχύος της αγγλοαμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά όντας πλούσιες σε χρυσό θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τον πλούτο τους. Τον ρόλο έπαιξε ο Gaddafi για την ανάπτυξη της αφρικανικής ηπείρου, τις απεριόριστες δυνατότητες που δημιούργησε και το σε ποια κατάσταση την άφησε θα τα δούμε στο τέλος του άρθρου. Ο Gaddafi αποτελούσε πραγματική, όχι ιδεατή απειλή για την αυτοκρατορία και τον αποικιοκρατικό της χαρακτήρα. Ήταν εμφανές ότι αυτή η απειλή έπρεπε να εξαλειφθεί. Και ο πιο εύκολος τρόπος για να γίνει αυτό ήταν ο δόλος και η εξαπάτηση στον οποίο οι δυτικοί επικυρίαρχοι, για τους οποίους η λέξη «ηθική» αποτελεί το πιο σύντομο ανέκδοτο, υπερτερούσαν κατά πολύ από τον ευέλικτο αλλά παρά ταύτα πολιορκημένο Gaddafi. Ο ρόλος του γιου του Saif και της ξεμυαλίσματος του από τη Δύση φαίνεται να ήταν καθοριστικός για την καταστροφή του πατέρα του. Η παγίδα θανάτου στήνεται πολύ προσεκτικά: Το 2009 ο Saif μαζί με τον Λόρδο Mandelson καλεσμένοι του Nat Rothschild στο εξοχικό του στην Κέρκυρα. Ο Mandelson του οποίου οι πανίσχυροι φίλοι και ο σκιώδης ρόλος του στη βρετανική πολιτική του έχουν βγάλει τη φήμη του ανθρώπου που χρησιμοποιεί την βρετανική εσωτερική και εξωτερική πολιτική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των «φίλων» μοιάζει να αποτελεί «πατρική φιγούρα» για τον αναδυόμενο νέο πατριάρχη του οίκου των Rothschild, των Nat. Στο τραπέζι του διαλόγου βρίσκονται το λιβυκό πετρέλαιο, τα εταιρικά συμφέροντα. Το αντάλλαγμα που ζητά ο Saif είναι η απελευθέρωση του «βομβιστή του Lockerbie», του Abdelbaset al-Megrahi, ο οποίος σάπιζε σε φυλακή της Σκωτίας για ένα έγκλημα που ποτέ του δεν διέπραξε, ενώ είχε διαγνωστεί και με καρκίνο του προστάτη. Ο Saif «κερδίζει». Σε μια παραβίαση κάθε έννοιας σεβασμού προς το γράμμα του νόμου, ο al-Megrahi σε μικρό διάστημα από την «κουβέντα» στην Κέρκυρα, μεταφέρεται στην Λιβύη και ο Muammar διοργανώνει μια μεγάλη γιορτή για την επιστροφή του. Το δώρο του Rothschild και του Mandelson στον Gaddafi ήταν όμως μια μεταμφιεσμένη βόμβα. Επανέφερε στη μνήμη των Λίβυων το γεγονός ότι ο Gaddafi είχε ουσιαστικά προδώσει έναν ισλαμιστή συμπολίτη τους για πολιτικές σκοπιμότητες που οι ίδιοι δε θα μπορούσαν να καταλάβουν. Η πόλωση εντάθηκε και θα συνέχιζε να εντείνεται. Και οι Παπανδρέου χρησιμοποίησαν τον- και χρησιμοποιήθηκαν ως δέλεαρ για τον Gaddafi. Όπως έχω περιγράψει στο προσωπικό μου blog (http://agriazwa.blogspot.com/2011/05/51.html) «η ΜΚΟ I4cense (Institute for Climate and Energy Security) του αδερφού του πρωθυπουργού, του Ανδρέα Παπανδρέου, στη σύσκεψη που διοργανώθηκε στην Αθήνα το 2009, στην εναρκτήρια μέρα της οποίας ομιλητής ήταν και ο ίδιος ο (πρώην) Πρωθυπουργός, το ίδρυμα που προωθεί την πράσινη ανάπτυξη, υποδέχτηκε με παιάνες τον Saif al-Gaddafi: «Η δεύτερη μέρα του συνεδρίου ήταν εξίσου σημαντική, παρουσιάζοντας την πολύ-αναμενόμενη παρουσίαση του κ. Saif al Islam al Gaddafi, γιό του Muammar Gaddafi, σχετικά με το ενεργειακό δυναμικό του ανέμου και της θερμότητας της ερήμου» Toν Ιούνιο του 2010 ο τότε Πρωθυπουργός επισκέπτεται τη Λιβύη και υπογράφει ένα μνημόνιο συνεργασίας ύψους 220 δις ευρώ. Με δεδομένη την κατάσταση της Ελλάδας και το ότι έκτοτε τίποτα δεν ακούσαμε για το περίφημο μνημόνιο , είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η σύναψη του μνημονίου έγινε για να ρίξει στάχτη στα μάτια όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και του Muammar… Πριν περάσουμε στην επανάσταση αξίζει να αναφερθούμε σε ένα ακόμη γεγονός που προδίδει την αφοσίωση που είχε ο Gaddafi στο ιδανικό της άμεσης δημοκρατίας την οποία λόγω συνθηκών ποτέ του δεν μπόρεσε να δει να ανδρώνεται στη Λιβύη. Το 2009 και εν μέσω παραπόνων από τους Λίβυους πολίτες για διαφθορά της κυβέρνησης ο Gaddafi προτείνει στις λαϊκές συνελεύσεις το αδιανόητο: τη διάλυση της κυβέρνησης και την απόδοση των πετρελαϊκών εσόδων χωρίς διαμεσολάβηση απευθείας στους Λίβυους πολίτες, κίνηση που θα απέφερε σε ένα εκατομμύριο Λίβυων ετήσιο εισόδημα ύψους $23000!!! Η πρόταση καταψηφίστηκε από την πλειονότητα των λαϊκών συνελεύσεων. Οι Λίβυοι δεν ήταν έτοιμη για την αυτοδιαχείριση τους και προτίμησαν αντί αυτής τα δεκανίκια μιας κεντρικής κυβέρνησης … Όπως ήταν αναμενόμενο, η κίνηση αυτή του Gaddafi προκάλεσε πανικό στα κυβερνητικά στελέχη που βλέπαν τον Gaddafi να απειλεί και τη δικιά τους εξουσία: Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που όταν ξεκίνησε η αποσταθεροποίηση στη Λιβύη, τα κυβερνητικά στελέχη αποστάτησαν το ένα μετά το άλλο σε νούμερα ρεκόρ για καθεστωτική κυβέρνηση… Η εξέγερση, οι εχθροί του Gaddafi και «απελευθερωμένη Λιβύη» Παρουσιάστηκε σαν κίνημα στο πλαίσιο της «Αραβικής άνοιξης». Μετασχηματίστηκε σε εξέγερση. Έγινε εμφύλιος. Κατέληξε πόλεμος ανάμεσα στον άξονα «επαναστατών-ΝΑΤΟ» και τον Gaddafi. Οι ανακολουθίες της δυτικής τρομοκρατίας βρίσκονται παντού: Στο μεταλλαγμένο πλέον αραβικό προπαγανδιστικό εργαλείο της αγγλοαμερικανοσιωνιστικής (Α-Α-Σ) αυτοκρατορίας Al Jazeera, o Λίβυος «αντικαθεστωτικός» συγγραφέας Mahmuod el-Shaman παρουσίασε μια αφήγηση που πάσχιζε να στηρίξει την εκδοχή της «ειρηνικής επανάστασης για τη δημοκρατία», περιγράφοντας πως οι διαδηλωτές μέσα σε λίγες μέρες ανάκτησαν χιλιόμετρα Λιβυκών εδαφών. Αυτή η κινητικότητα φυσικά δεν περιγράφει αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αιτήματα για τον εκδημοκρατισμό αλλά πολεμική επιχείρηση. Στην ίδια εκπομπή, ο πρώην επικεφαλής της αποστάτης Nouri al-Masmari επαναλάμβανε ξανά και ξανά «είμαστε οργανωμένοι, είμαστε πολύ οργανωμένοι» Οι αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στα μέσα του Φλεβάρη. Η χρήση «κοινωνικών μέσων» όπως το Facebook έπαιξε μεγάλο ρόλο. Ο δικηγόρος και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Fathi Terbil φαίνεται να είναι ανάμεσα στους υποκινητές της θεματική «μέρα οργής» που προγραμματίζεται στις 17 Φεβρουαρίου του 2011 από ανώνυμους κυρίως ακτιβιστές. O Fathi Terbil συλλαμβένεται στις 15 Φεβρουαρίου. Με την απελευθέρωσή του την ίδια μέρα στήνει μια δικτυακή κάμερα που «επιβλέπει την κεντρική πλατεία της Βεγγάζης, όπου κάποιες οικογένειες διαμαρτύρονταν. Με τη βοήθεια εξόριστων Λίβυων στον Καναδά και σε όλο τον κόσμο, το βίντεο διαδόθηκε ραγδάια στο ίντερνετ.» Κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής συνέντευξης του στο Al Jazeera, o Λίβυος συγγραφέας Idris al- Mesmari αναφέρει ότι η αστυνομία πυροβολούσε τους διαδηλωτές. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο η συνομιλόια διακόπηκε απότομα. Η δραματικοποίηση των γεγονότων είχε τηλεοπτικοποιηθεί. Από κει και πέρα οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Μια παράλληλη αφήγηση των αρχικών συνθηκών στο BBC από αυτόπτη μάρτυρα δίνει μια άλλοτε συμπληρωματική και άλλοτε αντιφατική εικόνα: «Ένας-δύο άνθρωποι μέσα στο πλήθος άρχισαν να τραγουδούν αντικυβερνητικά συνθήματα και το πλήθος παρασύρθηκε από αυτό. Υπήρξαν συγκρούσεις με υποστηρικτές της κυβέρνησης και μετά αυτοί διαλύθηκαν και οι υπηρεσίες ασφαλείας κατέφθασαν και χρησιμοποίησαν μάνικες με ζεστό νερό» Κάπου εδώ μπαίνουμε στη σφαίρα της σκευωρίας. Γιατί παράλληλα με τη δραματικοποίηση των συμβάντων από τον Idris al- Mesmari ζωντανά στο Al-Jazeera, στο ίντερνετ διαδόθηκε ένα βίντεο με διαδηλωτές να φεύγουν έντρομοι από πυροβολισμούς και έναν άνθρωπο να σκοτώνεται… μονάχα που αυτό το βίντεο φαίνεται να είχε τραβηχτεί ένα χρόνο νωρίτερα… Η εξέγερση είχε σκηνοθετηθεί… Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η προγραμματισμένη για της 17 Φεβρουαρίου «μέρα οργής», γίνεται μέρα επανάστασης. Σύντομα αποστάτες στρατιωτικοί πυκνώνουν τις τάξεις των αρχικού πυρήνα διαδηλωτών. Κυβερνητικά κτήρια πυρπολούνται. Τα σε μεγάλο βαθμό σκηνοθετημένα επεισόδια μετατρέπονται σε εξέγερση και μετέπειτα εμφύλιο. Ανάμεσα στους επαναστάτες βρίσκονται πλέον άνθρωποι που σηκώνουν την σημαία του πρώην βασιλιά Idris (βασιλόφρονες δηλαδή) , ισλαμιστές φονταμενταλιστές ενώ παρατηρείται και από δυτικούς παρατηρητές δραστηριότητα της «Al Qaeda» Ίσως το πιο σημαντικό συμβάν που κλιμάκωσε την αντιπαλότητα και οδήγησε σε μετωπικό εμφύλιο ήταν η δολοφονία τριών φιλοκυβερνητικών διαδηλωτών που έφεραν λευκές σημαίες και κλάδους ελαίας κατά τη διάρκεια μιας πορείας για ειρήνευση στη Bin Jiwad. Η είδηση ή οι φήμες (δεν ξέρουμε τι από τα δύο) ότι ο Gaddafi έχει στρατολογήσει αφρικανούς μισθοφόρους για να καταπνίξει την εξέγερση οδηγούν σε ρατσιστική μανία και εκκαθαρίσεις από την πλευρά των «επαναστατών». Μετανάστες εκβιάζονται να ενωθούν με τους επαναστάτες, αναφέρονται περιστατικά όπου το χέρι των μεταναστών δένεται σε τιμόνι φορτηγών για να μην αποδράσουν . Υπάρχουν αναφορές για επιχείρηση φυλετικής εκκαθάρισης της κατοικημένης από μαύρους πόλης Tawargha. Μετά την επιχείρηση «η πόλη που είχε πληθυσμό 10000, ήταν άδεια» Δεν είναι το ότι το καθεστώς του Gaddafi δεν αντέδρασε με θηριωδίες. Απλά η δυτική προπαγάνδα επίμεινε στο ψέμα των δημοκρατών και φιλειρηνικών πολιτών που επαναστατούσαν κατά του τρελού δικτάτορα, όταν οι «επαναστάτες» αναφέρεται ότι οι επαναστάτες βομβάρδισαν «τις πόλεις Sirte και Bani Walid… οι επαναστάτες έκοψαν το νερό και τον ηλεκτρισμό και αρνήθηκαν να επιτρέψουν φάρμακα να μπουν στα νοσοκομεία» Για να συνθέσουμε πληρέστερη εικόνα για τη σύνθεση και τις προθέσεις των επαναστατών πρέπει να δούμε τη σύνθεση του οργάνου που δημιουργήθηκε για να την εκπροσωπήσει πολιτικά, του «Εθνικού Μεταβατικού συμβουλίου» ή NTC. Ο πολιτικός ηγέτης του NTC κατά την περίοδο του εμφυλίου ήταν ο Mustafa Abdel Jalil, ο ισλαμιστής υπουργός δικαιοσύνης στη Λιβυκή κυβέρνηση από το 2007 μέχρι το 2011. Ο Jalil, έχοντας ισχυρή στήριξη από τον Saif al Gaddafi, κρατούσε ρεκόρ, «αντικαθεστωτικών» αποφάσεων οι οποίες είχαν να κάνουν ως επί το πλείστον με φυλακίσεις ισλαμιστών. Με το θάνατο του Gaddafi και την διακήρυξη της «απελευθέρωσης της Λιβύης» τον Οκτώβριο του 2011 ο Jalil ανακήρυξε τον ισλαμικό νόμο, τη Σαρία ως υπέρτατο νόμο και επομένως και νόμο και του κράτους. Μετά την Αίγυπτο, η πολυπόθητη από τους γεωπολιτικούς σχεδιαστές ισλαμοποίηση της Β.Αφρικής προχωρά όπως είχε σχεδιαστεί. Ο στρατιωτικός ηγέτης του NFL Abdel Hakim Belhaj είναι όχι μόνο φανατικός ισλαμιστής που είχε πολεμήσει στη γεωπολιτική παγίδα που στήσαν οι ΗΠΑ στην ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν αλλά και μέλος της «Λιβυκής Ισλαμικής Μαχόμενης Οργάνωσης» της εξτρεμιστικής ισλαμικής οργάνωσης που το 1996 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Gaddafi. Και κάπου εδώ οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη μεγαλοφυία των πολιτικών αποσταθεροποίησης των γεωπολιτικών σχεδιαστών των ΗΠΑ: Με την συνεργασία ΗΠΑ-Λιβύης στα θέματα της τρομοκρατίας και το πρόγραμμα «της έκτακτης παράδοσης», η CIA συλλάβει τον Belhaj, τον οποίο ο Bush θα στείλει πακέτο στον Gaddafi. Μέσω της πόλωσης ισλαμιστών και της «κοσμικής» εξουσίας που συμβόλιζε ο Gaddafi, o Belhaj θα απελευθερωθεί και θα ηγηθεί του στρατού που θα καταστρέψει τον Gaddafi. Το NFL, κατά τη διάρκεια του πολέμου έλαβε χρηματοδότηση κατά τη Hillary Clinton αρχικά 50 και στη συνέχεια άλλων $100 εκατομμυρίων ενώ εν μέσω πετρελαίου συζητούσε ήδη με τις πετρελαϊκές εταιρίες. Τι συζητούσαν; Μια καλή ιδέα μας δίνει μια ανοιχτή επιστολή της εποχής από τον Karl Muth του Global Policy, του περιοδικού που ο George Soros μας λέει «ότι αυτοί που ασχολούνται με τα παγκόσμια θέματα δε θα θέλουν να χάσουν». Λέει λοιπόν ο Muth με τον απαράμιλλο αμερικάνικο κυνισμό στο άρθρο του «Πως οι επενδυτές μπορούν να σώσουν τη Λιβύη (και να βγάλουν χρήματα κάνοντάς το): «Το λιβυκό πρόβλημα δεν είναι ένα πρόβλημα που θα λυθεί από πολιτικούς. Είναι ένα πρόβλημα για να λυθεί από επενδυτές. Οι τραπεζίτες έχουν πολύ μεγαλύτερη ελπίδα στο να βοηθήσουν τους Λίβυους επαναστάτες από ότι οι διπλωμάτες… Το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι επαναστάτες στη Λιβύη είναι ένα πρόβλημα ρευστότητας. Αφήστε με να το επαναλάβω: αυτό που βλέπετε όταν βλέπετε λήψεις του BBC επαναστατών που πολεμούν στη Λιβύη είναι ένα πρόβλημα ρευστότητας. Ας πούμε ότι υπάρχουν πετρέλαια αξίας 300 δις δολαρίων κάτω από τους άμμους της Λιβύης. Ας πούμε επιπρόσθετα ότι οι επαναστάτες έχουν πιθανότητα ένα προς τρία να ρίξουν την τωρινή κυβέρνηση… Αυτό σημαίνει, ότι ως ηγέτες του μεταβατικού συμβουλίου στη Λιβύη, έχετε 100 δις δολάρια για να παίξετε με αυτά. Ας πούμε ότι για ένα δις δολάρια θα μπορούσατε να προσλάβετε, νοικιάσετε,…, αποκτήσετε τη συμμετοχή αρκετών μισθοφόρων και εξοπλισμού για να παροπλίσετε ή να καταστρέψετε ολοκληρωτικά το παρόν καθεστώς- αυτό είναι μόνο το ένα εκατοστό των κονδυλίων σας. Το πρόβλημα είναι ότι οι μισθοφόροι δεν θα δουλέψουν για συμβόλαια που τους παραχωρούν μειοψηφικά συμφέροντα σε πετρέλαιο που μπορεί να μην είναι διαθέσιμο στο μέλλον, (για συμβόλαια) που μπορεί να μην είναι εφαρμόσιμα στο μελλοντικό λιβυκό δικαστικό σύστημα. Οι άντρες που διοικούν κορυφαία μισθοφορικά σώματα στην Αφρική δεν κάναν τα λεφτά τους με το να δέχονται κερδοσκοπικά συμβόλαια ως αμοιβή- ούτε ακόμα και όταν είχαν να κάνουν με τους Βέλγους- τα κάναν (τα λεφτά τους) με τον παλαιομοδίτικο τρόπο, με μετρητά στην κάνη του όπλου τους… Οι επαναστάτες έχουν μια πιθανότητα … να ελέγξουν ένα πολύ μεγάλο περιουσιακό στοιχείο (τη Λιβύη) που έχει κάποια αξία … Μόνο ένα μικρό κλάσμα αυτής της αξίας χρειάζεται για να ενοικιαστούν αρκετοί μισθοφόροι και εξοπλισμοί ώστε να ανατρέψουν την παρούσα κυβέρνηση… Υπάρχει ένα είδος ατόμου του οποίου η δουλειά είναι να λύνει καταστάσεις όπου οι άνθρωποι χρειάζεται να αξιοποιήσουν μεγάλες, μη ρευστές περιουσίες… Λέγονται τραπεζίτες επενδύσεων… Αν οι επαναστάτες ήταν λίγο περισσότερο οικονομικά εκσυγχρονισμένοι θα μπορούσαν να … 1) να κάνουν ελκυστική την περίπτωση επένδυσης σε μια μισθοφορική δύναμη στη Λιβύη… 2) να φτιάξουν ένα business plan το οποίο θα περιλάμβανε την παραχώρηση σε εξωτερικούς επενδυτές μεριδίου των πετρελαϊκών συμφερόντων… 3) να στείλουν κάποιον στη Ν.Υόρκη ή το Λονδίνο να διαπραγματευτεί επενδύσεις με ομάδα τραπεζιτών επενδύσεων με υψηλό βαθμό ανταποδοτικότητας για αυτήν τους την επένδυση… Αν εσείς είστε οι επαναστάτες και χρειάζεστε περισσότερο προσωπικό και υλικό, πρέπει να το κάνετε τώρα… Και θα σας βγει ακριβό. Διακυβεύεται μια περιουσία πολυδισεκατομμυρίων και υπάρχουν άνθρωποι που θα ασχοληθούν μαζί σας με αυτούς τους όρους. Αν κλείσετε μια συμφωνία σήμερα, θα έχετε λεφτά στο χέρι και θα είσαστε σε θέση να προσλάβετε τους καλύτερους μισθοφόρους και εξοπλισμό, τους καλύτερους δικηγόρους και άλλους συμβούλους… και να επικηρύξετε με μεγάλα ποσά τους κορυφαίους διοικητές που είναι ακόμη πιστοί στον Καντάφι. Πάνω από όλα, θα καταφέρετε να βγείτε από πάνω λέγοντας ότι είχατε σκληρές επιλογές να κάνετε αλλά καταφέρατε να κερδίσετε αυτόν τον πόλεμο με τους δικούς σας όρους αντί να φαίνεστε ανοργάνωτοι, απροετοίμαστοι και υφιστάμενοι των γραφειοκρατικών συσκέψεων του ΟΗΕ. Οπότε επαναστάτες, τώρα που τα περιουσιακά στοιχεία του Καντάφι έχουν παγώσει, εσείς έχετε όλα τα λεφτά. Είναι ώρα να καλέσετε τους τραπεζίτες και να βάλετε κάποια από αυτά σε χρήση…» Η Λιβύη πρέπει να αρχίζει να προετοιμάζεται για την έλευση του ΔΝΤ και της χρεοκρατίας. Κλείνοντας το θέμα των Λιβύων επαναστατών πρέπει να τονιστεί ότι σύμφωνα με μια συλλογή ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών, πολύ από αυτούς όχι μόνο νοσηλεύονται σε ελληνικά νοσοκομεία όπου συμπεριφέρονται αήθως στο νοσηλευτικό προσωπικό αλλά και έχουν πληρωμένα τα νοσήλια τους από κάποιους παράγοντες. Αναφορές έχουν γίνει και για μισθοδοσία τους από κάποια πηγή ενώ φαίνεται κάποιοι από αυτούς να έχουν παρεισφρήσει και στον αντιεξουσιαστικό χώρο έχοντας την ταμπέλα του δημοκράτη αγωνιστή. Παραδόξως δε, οι περισσότεροι από αυτούς νοσηλεύονται για κατάγματα και μυϊκές κακώσεις που ταιριάζουν σε αποτελέσματα βιαπραγιών και όχι πολεμικών τραυματισμών όπως θα περίμενε κανείς… Αν οποιαδήποτε από αυτές τις τονίζω αδιασταύρωτες πληροφορίες ισχύουν, τότε θα πρέπει να υπάρχει πραγματικός ρόλος ανησυχίας για τη μεταφορά κινητών «κινηματικών» στοιχείων και το τι αυτό μπορεί να σημαίνει για μελλοντικές εξελίξεις σε σχέση με την πόλωση ανάμεσα στον ισλαμικό και την Ευρώπη που φαίνεται να είναι ένα γεωπολιτικό ζητούμενο για τις ΗΠΑ… O ρόλος του ΝΑΤΟ και ο αυτοκράτορας OBAMA Πολύ σύντομα ο Gaddafi απογυμνώθηκε από το στρατό και του απόμεινε κυρίως η προσωπική φρουρά του, η αεροπορία και ίσως και πολιτοφυλακές. Το ότι ο στρατός δεν ήταν και τόσο πιστός στον Gaddafi όπως θα περίμενε κανείς να συμβαίνει με έναν δικτάτορα το γνωρίζαν οι αμερικάνοι γεωσκακιστές. Ήδη από τις 5 Μαρτίου του 2011 ο «μεγάλος» Zbigniew Brzezinski, σύμβουλος του Obama σε θέματα εθνικής ασφάλειας, δηλώνει ότι «μια μεγαλύτερη αλλά έμμεση ανάμειξη των ΗΠΑ θα έστελνε το σωστό μήνυμα και θα κινούσε τα δρώμενα στη Λιβύη προς τη σωστή κατεύθυνση… κάτι τέτοιο θα ήταν μια υπόδειξη στον πολύ αβέβαιο και διαιρεμένο Λιβυκό στρατό ότι δεν είναι προς το συμφέρον τους να στηρίζουν τον Gaddafi» Λίγες μέρες μετά ο ΟΗΕ ψηφίζει (λες και κατά παραγγελία Brzezinski) την ζώνη απαγόρευση πτήσης. Με την πρόφαση της εφαρμογής του ψηφίσματος, ΗΠΑ-Γαλλία-Αγγλία το παραβιάζουν και επιχειρούν κατά θέσεων του Gaddafi. Η ανθρωπιστική επέμβαση ήταν από την αρχή η πρόφαση για έναν προσχεδιασμένο πόλεμο. Ο πόλεμος αυτός ήταν ακόμη και για τα αμερικανικά δεδομένα παράνομος αφού ο Obama δεν πήρε την έγκριση του Κογκρέσου. Η συμμετοχή της Μ. Βρετανίας ήταν απολύτως δικαιολογημένη. Η Μ.Β φαίνεται να είναι το πιστό σκυλί των ΗΠΑ όταν οι ΗΠΑ είναι κατ’ ουσίαν το πιστό σκυλί της κυβέρνησης του City του Λονδίνου, της καρδιάς της χρηματοπιστωτικής αυτοκρατορίας. Όσο για τη Γαλλία, να τονιστεί ότι πέρα από τα Γαλλικά συμφέροντα στη Λιβύη, ο πρόεδρος Sarkozy έχει καλό λόγο να υπηρετεί την Αμερική: Ενδεικτικά, ο δεύτερος ξάδερφος του, ο Olivier Sarkozy είναι διευθύνων σύμβουλος της Carlyle Group, μιας γιγαντιαίας επενδυτικής εταιρίας στενά συνδεδεμένης με την οικογένεια Bush, με θέσεις στην πολεμική βιομηχανία και με παλαιότερη θέση και της οικογένειας Laden (πως λέμε Osama bin Laden) σε αυτή … Για να εμπλακεί ο Πρόεδρος Obama σε ένα πόλεμο χωρίς εξουσιοδότηση, έπρεπε να φανεί ότι επηρεάστηκε από κάποιον ώστε η ηθική ευθύνη να πέσει σε αυτόν τον κάποιο. Αυτό το ρόλο τον έπαιξε η Samantha Powers, πρώην δημοσιογράφος με προσωπική εμπειρία βαλκανικών εθνοκαθάρσεων και νυν σύμβουλος του εθνικού συμβούλου ασφαλείας (NSC) σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σύζυγος του Cuss Sunstein ο οποίος με τη σειρά του είναι στέλεχος της κυβέρνησης του Οbama και ένας νεοσυντηρητικός υπό την προβιά του δημοκρατικού. Η Samantha Powers επικαλέστηκε ως λόγο για την ανάμειξη των ΗΠΑ στη Λιβύη το R2P Το δόγμα R2P (Responsibility to Protect) προβλέπει ότι κάθε κράτος έχει την υποχρέωση να προστατεύει τον πληθυσμό του από γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις και εγκλήματα πολέμου. Αν το κράτος δεν τηρεί αυτή του την υποχρέωσή, η διεθνής κοινότητα έχει το δικαίωμα να παρέμβει για να προστατεύσει τον πληθυσμό. To δόγμα R2P λοιπόν, που παρά τις αυτονόητες ανθρωπιστικές του διατυπώσεις ανοίγει νέα παράθυρα παρεμβατικότητας και επεμβάσεων στην εθνική κυριαρχία. Το Global Center for the Responsibility to Protect (ιδρύθηκε το 2007 για αυτόν ακριβώς το λόγο: Το δόγμα όφειλε να έχει έναν επίσημο φορέα ώστε να διατυπωθεί, να αποκτήσει υπόσταση και επιρροή, να προωθηθεί και να εδραιωθεί. Η μία από τις δύο οργανώσεις που χρηματοδότησε το κέντρο ήταν το «Open Society Institute» . To ινστιτούτο που εδώ και δεκαετίας «ανοίγει» τις χώρες στις ορέξεις της ολιγαρχίας του πλούτου, δημιουργώντας αποσταθεροποίηση μέσω «χρωματιστών επαναστάσεων». Το ίδρυμα του κερδοσκόπου, αγγελιοφόρου των Rothschild και μάγου της κοινωνικής μηχανικής, George Soros, του ανθρώπου που μετά την προετοιμασία του εδάφους για την οικονομική και πολιτική επέκταση των αφεντικών του στις χώρες του πρώην ανατολικού Block, τώρα, συμβάλει στον ανασχηματισμό και την ανακατάληψη της Β. Αφρικής μέσω της Αραβικής άνοιξης και της Ευρώπης μέσω της κρίσης χρέους.
Ο κόσμος χωρίς τον Gaddafi
Το όραμα για μια Αφρική ενωμένη, αυτόνομη, πλούσια, εμπορική δύναμη με κοινό νόμισμα το χρυσό δηνάριο, με μια διαφρικανική κεντρική τράπεζα που θα ανήκε στα κράτη και όχι στους ιδιώτες, με ένα Αφρικανικό Νομισματικό Ταμείο που θα παραγκώνιζε το μισητό ΔΝΤ, πέθανε μαζί με τον Gaddafi. Ένα μεγάλο κομμάτι της Αφρικής θα πληγεί και οικονομικά από την έλευση της «δημοκρατίας» στη Λιβύη. Ο Gaddafi έδινε δανεικά και αγύριστα σε χώρες τις Αφρικής, ενώ , χωρίς να είναι υποχρεωμένος, σε πλήρωνε αποζημιώσεις για τη συμμετοχή της Λιβύης σε πολέμους στην αφρικανική ήπειρο. Με όλα του τα κατάμαυρα σημεία, ο Gaddafi ήταν από τους λίγους ηγέτες που στάθηκε απέναντι στη χρεοκρατία, την εταιριοκρατία και την αποικιοκρατία που αποτελούν τα δομικά συστατικά της «δημοκρατίας» του Αγγλοαμερικανικούβρετανικού τύπου. Για ολόκληρες δεκαετίες παρείχε στο λαό του ένα ασύγκριτα ανώτερο για τα δεδομένα της περιοχής και τον οικονομικό αποκλεισμό της Λιβύης από τη Δύση βιωτικό επίπεδο. Ο Gaddafi είχε πει ότι θα πεθαίνει σα μάρτυρας. Τον δολοφόνησαν εξευτελιστικά. Παρά ταύτα, αν κάποτε τα αραβικά και τα αφρικανικά κράτη απελευθερωθούν από το Δυτικό ζυγό, θα τον μνημονεύουν ως ήρωα.
Read More »

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

H Νεα Συκοφαντία και το φρούτο του τρόμου

H Νέα Συκοφαντία και το φρούτο του τρόμου
Του Πέτρου Αργυρίου
Εύρηκα: To πρωπατορικό αμάρτημα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ! Πετιούνται κάθε λίγο και λιγάκι τα λαγωνικά από τα εργαστήρια προπαγάνδας του πρώην δεξιού κόμματος, της ΝΔ. Έχει στηθεί ένας ολόκληρος δημοσιογραφικός ιστός με ανιχνευτές ΣΥΡΙΖΑ στα χέρια τους. Ψάχνουν αναφορά στελέχους ή μη του ΣΥΡΙΖΑ, οποιαδήποτε αναφορά στις λέξεις Ευρώ και Ευρώπη. Κάθε φορά που αυτές οι λέξεις αναφέρονται από στέλεχος και μη του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα μόρφωμα φανατικών αντιευρωπαϊστών που μοναδικό τους μέλημα είναι η καταστροφή της Ευρώπης. Α ναι και της Ελλάδος φυσικά. Με αιχμή του δόρατος τον εκπρόσωπο τύπου του, τον ανεκδιήγητο Ιωάννη Μιχελάκη ο οποίος σε ρόλο επιθεωρητή Κλουζώ πασχίζει να ξεσκεπάσει την συνομωσία των κομμουνιστογενών αντιευροτρομοκρατών, η ΝΔ επιδίδεται σε Μακαρθισμούς και συνεχίζει ακάθεκτη τη μνημονιακή πολιτική της τρομολαγνείας. Παλιοκομμούνια οι ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ, αντιευρωπαϊστές τρομοκράτες. Θέλω πραγματικά να δώσω στον Κ. Μιχελάκη ένα στοιχείο: Οι Σοβιετικοί ξέραν ότι θα ηττηθούν από τους μπάσταρδους (ιδεολογικά εννοώ) καπιταλιστές. Γι’ αυτό και βάλαν τους πραγματικά πρωτοπόρους επιστήμονες τους να μαζέψουν όλα τα γονίδια από Έλληνες Ηγέτες, τον .Γ. Παπανδρέου Sr, τον Κ. Καραμανλή Sr, τον Α. Παπανδρέου και να φτιάξουν ένα υβρίδιο με την κωδική ονομασία Α. Τσιπ-ΡΑ. Έπειτα τον κλωνοποιήσαν και τον βάλαν σε θάλαμο κρυογονικής τον οποίο παραδώσαν στον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ο οποίος είναι για τον Τσίπρα ότι οι Θετοί γονείς του Καλ Ελ. Έτσι λοιπόν, πίσω από κάθε κουκολοφόρο κρύβεται ένας μικρός Τσίπρας, κυριολεκτικά αφού είναι κλώνος του Τσίπρα που οι σοβιετικοί δημιουργήσαν για να πάρουν την εκδίκηση τους από τον Καπιταλισμό. Σε αυτό δε θα διαφωνήσω: Η ήττα του καπιταλισμού ξεκινά από την Ελλάδα στο αποκορύφωμα της εκστρατείας του για την απόλυτη και οριστική επικράτησή του. Έτσι λοιπόν γυρνά η ΝΔ στον ψυχρό πόλεμο όπου ο Τσίπρας ξαναπειλεί με τα γνωστά πυρηνικά που έχει αναπτύξει ο Καραθεοδωρής μαζί με τον Γκιόλβα και που η Αργεντινή της Κίρσνερ, αφού νίκησε το ΔΝΤ, τον Διαγαλαξιακό Νοητικό Τραμπούκο, έδωσε πίσω στην Ελλάδα. Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο Έλληνας Ρεφορμιστής Κουμμουνιστογενής Σούπερμαν, είναι ο Αλ Ελ και ο ντόκτορ Νο μαζί, αφού έχει την υπεράνθρωπη δύναμη να λέει όχι στο μνημόνιο. Η ΝΔ έχοντας καταλάβει ότι το παιχνίδι των εκλογών το χει χάσει και ότι τέτοιες μαλακίες δεν πιάνουν παρά μόνο σε τύπους με πολιτικό Alzheimer, στοχοποιεί ακριβώς αυτήν την ομάδα του Ελληνικού πληθυσμού: τους ανθρώπους που είναι τόσο γέροι ώστε πάσχουν από πολιτικό Alzheimer. Αδιαφορεί βέβαια για το ποιες είναι οι συνέπειες της πόλωσης και της τρομοεκστρατείας που επιχειρεί: Πόλωση και διχασμός. Και για κερασάκι στην τούρτα: Μέσα στην Μακιαβελική παραφροσύνη της η ΝΔ κάνει επίκληση στα εξαρτημένα αντανακλαστικά της γενιάς του εμφυλίου και της χούντας σκουντώντας πολίτες στην αγκαλιά των άκρων: ιδιαίτερα της κυρίαρχης μορφής των άκρων στο σήμερα, της Χρυσής Αυγής: Οπότε οι καθεστωτικοί εγκληματίες συνεχίζουν ακάθεκτοι τα εγκλήματά τους κατά του Ελληνικού λαού και συνεχίζουν να επωάζουν το φίδι που βγήκε από το αυγό τους. Ο μισάνθρωπος νεοφιλελευθερισμός δεν είναι η τελική λύση: Οδηγεί σε τελικές λύσεις: Ναζιστικής αντίληψης. Είδα και τη διαφήμιση της ΔΗΜΑΡ, της δημοκρατικής αριστεράς με το σύνθημα τελικά μόνο σε έναν είναι να ‘χεις εμπιστοσύνη: Δυστυχώς το σύνθημα αυτό είναι από μόνο του μια καμπάνια φόβου που λέει πολλά: Μονάχα έναν είναι να εμπιστεύεσαι. Ε τότε ας κάνουμε τον Κουβέλη Βασιλιά. Ή σούπερμαν της δημοκρατίας: Τον Κουβ Ελ. Δυστυχώς και ο Σούπερμαν θέλει τον κρυπτονίτη του. Ίσως ο κρυπτονίτης του Κουβ Ελ να είναι κάποιος από ίδιο πλανήτη, ο Μαλ Ελ, ο Σταμάτης Μαλέλης, το μέλος της ΔΗΜΑΡ και διευθυντής ειδήσεων του έγκριτου και έγκυρου STAR της άσπιλης οικογένειας Βαρδινογιάννη… Βγαίνει ο Μπέζος και λέει ότι είδε ένα όνειρο σε μια προεκλογική διαφήμιση της ΔΗΜΑΡ σε ένα σποτάκι τόσο λαϊκίστικο που μονάχα το STAR θα μπορούσε να ‘χε φτιάξει. Ο Martin Luther King είχε ένα όνειρο. Ο Μπέζος είδε ένα όνειρο… Και ο Βασίλης Βασιλικός καρικατούρα του εαυτού του να διαβάζει με δυσκολία ένα κείμενο για να στηρίξει τον Φώτη. Ένας δημοκράτης Βασιλικός που στηρίζει τον μοναδικό δημοκράτη που είναι να εμπιστευόμαστε. Και ο Μπέζος να βλέπει όνειρο στέλνοντας το εξαιρετικά απολιτικό μήνυμα του αφού δεν εμπιστεύεστε τους πολιτικούς, εμπιστευτείτε την επίκληση στη δεισιδαιμονία σας. ΜΜΜ ΔΗΜΑΡ σε όλες τις μπάντες. Και για τις καφετσούδες και για τις πτυχιούμχες. Βάλτε και τον Πιτ Παπαδάκο δίπλα στον Τσόμσκι. Και ο Αντωνόπουλος να στηρίζει τη ΔΗΜΑΡ. Λογικό. Ηθοποιός σημαίνει σημαίνει Φως. Το ίδιο και το Φώτης. Το ίδιο και ο Βασιλιάς Ήλιος. Θα στείλω SMS στο Μαλέλη για το τελειωτικό χτύπημα στην εκλογική αισθητική μας. Βγάλε στον αέρα τον Μπέζο με το σποτάκι: Τον Μπέζο, τον παίζω, κάθε μέρα στον αέρα. Πολύ φως στο όνειρο. Τόσο που η Αυγή μετά από αυτό φαντάζει Χρυσή. Μπέζος και Φώτης και ακραίος λαϊκισμός στο όνομα της αξιοπιστίας και της σοβαροφάνειας: Και Βασιλικός και Φώτης. Για να κλείσουμε τη λαϊκίστικη απάντηση στο Λαϊκισμό: Κοντά στο Βασιλικό Φωτ-ίζεται και η γλάστρα… Μπροστά στο Μακαρθισμό της ΝΔ και τον καθωσπρέπει λαϊκισμό της προεκλογικής καμπάνιας της ΔΗΜΑΡ, η Χρυσή Αυγή μπορεί, σίγουρη για τον πολιτικό αταβισμό της και τον Νεαντερνταλισμό της (και ζητώ συγγνώμη από τους μάλλον κατά πολύ ηθικότερους Νεάντερνταλ), να κοιτάζει όχι μόνο τους πολιτικούς εχθρούς με περιφρόνηση αλλά και να βλέπει και αυτή ένα όνειρο: Ένα όνειρο όπου στην Ελλάδα θα υπάρχει μοναχά ένα είδος Golden Boys: Αυτών της Golden Dawn. Άλλωστε το μόνο που ενθαρρύνει ο Λαϊκισμός είναι τον ακόμη χειρότερο λαϊκισμό. Και δεν υπάρχει χειρότερος λαϊκισμός από τον Εθσοσοσιαλισμό: Συνεχίστε να τον εκτρέφεται πλουσιοπάροχα. Α ρε Καρατσαφύρερ, πατέρα των φιδιών… Μας εμβόλισες τόσο επι-δέξια που γέμισε ο τόπος κλώνους σου. (Περισσότερα για το συγγραφέα και το έργο του στο agriazwa.blogspot.com soon to be named Neither a Folk nor a gypsy: Me.not.liking.country.music.doesnt.mean.that.I.dont.like.having.a.country)
Read More »

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Ο κος Βαρουφάκης και η σκιά του αυτοκράτορα.


Ο κος Βαρουφάκης και η σκιά του αυτοκράτορα.
Του Πέτρου Αργυρίου
Δεν έχω καμιά πρόθεση να «κοντύνω» ή να μειώσω τον Κ. Βαρουφάκη. Είναι οι πράξεις και οι λόγοι ενός ανθρώπου που τον υψώνουν ή τον κονταίνουν. Δεν έχω καμία διάθεση να δαιμονοποιήσω τον Κο Σόρος. Οι συνέπειες των πράξεων του έχουν χαραχτεί –με οξύ και αίμα- στις μνήμες των λαών θυμάτων του- ανάμεσα τους πλέον μάλλον και ο δικός μας. Αυτό που θέλω να καυτηριάσω είναι η αφέλεια που προβάλει ο κος Βαρουφάκης. Είναι η αφέλεια του είδους που αποδόθηκε στον Γιώργο Παπανδρέου και χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για την τεράστια πολιτική ευθύνη που φέρει. Είναι η αφέλεια που οδήγησε στην έκπληξη που ένοιωσε ο κουμπάρος του Νίκου Παπανδρέου Γιάννης Βαρουφάκης στη μετάλλαξη του Γιώργου που ήξερε. Και ο κόσμος δεν ανέχεται πλέον την αφέλεια του εξωγήινου, δεν ανέχεται την αφέλεια των κολλεγιοπαίδων και πολύ περισσότερο δε δέχεται την αφέλεια των ακαδημαϊκών και των πολιτικών. Πέσαν να τον φάνε το Βαρουφάκη στην είδηση ότι συμμετείχε σε συνέδριο που διοργανώνει ο George Soros. Βγήκαν οι κακές γλώσσες να λένε ότι ο Βαρουφάκης είναι άνθρωπος του Soros. Φυσικά και δεν είναι. Όχι ακόμη. Σπεύδει να υπερασπιστεί τον εαυτό του ο κ. Βαρουφάκης στην υστερική λάσπη που του ρίχνεται. Δικαίως. Σπεύδει να υπερασπιστεί και τον κ. Σόρος απεικονίζοντας τον με έναν τρόπο που είναι πανομοιότυπος με την εικόνα που ο Soros έντεχνα καλλιεργεί εδώ και δεκαετίες: αυτή του φιλάνθρωπου γκάνγκστερ, του Ρομπέν των κρατών. Και ο Βαρουφάκης μιλάει για τη δακρύβρεχτη παιδική ηλικία του Soros. Φυσικά. Στα κόμικς όλοι οι σούπερ κακοί έχουν μια τραυματική εμπειρία που τους μεταμόρφωσε σε τέρατα και θέλουν να μοιραστούν αυτήν την ιστορία με όλους. Να την επιβάλουν σε όλους. Να τους κάνει να νοιώσουν τον πόνο που ένοιωσε αυτός. Για άλλον είναι ο μπαμπάς του που τον έδερνε. Για άλλον ο νταής του σχολείου. Για άλλον η γκόμενα που τον πρόδωσε. Για άλλον είναι η συνεργασία με τους Ναζί στην τρυφερή ηλικία των 14 χρόνων. Πρώτη φορά ακούω το Βαρουφάκη να λέει τόσες ασυναρτησίες και να τις υποστηρίζει τόσο ένθερμα… Λέει λοιπόν ο Βαρουφάκης: «Δεν ξέρω, και δεν θέλω να ξέρω, τι κάνει ο Soros, και ο κάθε Soros, στις αγορές χρήματος που αντιπαθώ.» Άσε καλύτερα να σου πει ο Krugman: «Κανένας που έχει διαβάσει ένα επιχειρηματικό περιοδικό τα τελευταία χρόνια δεν μπορεί να μην γνωρίζει το γεγονός ότι αυτές τις μέρες υπάρχουν πραγματικά επενδυτές που όχι μόνο μετακινούν λεφτά αναμένοντας μια νομισματική κρίση αλλά ουσιαστικά κάνουν ότι καλύτερο μπορούν για να πυροδοτήσουν την κρίση για κέρδη και για την πλάκα τους. Αυτοί οι νέοι παίκτες στην σκηνή δεν έχουν ακόμη μια σταθερή ονομασία: Ο δικός μου προτεινόμενος όρος είναι «Σόροι» (πληθυντικός του Σόρος…)» Δεν ήξερες δε ρώταγες ρε Βαρουφάκη; Αλλά φυσικά δεν θες να ξέρεις. Τον πόνο που έχει προκαλέσει ο Soros στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ μέσω των «φιλανθρωπικών» Open societies του που ένας σχολιαστής εύστοχα έχει παραφράσει ως «διάτρητες κοινωνίες». Τα γαμήσια που χει ρίξει σε Αγγλία, Ρωσία, Πολωνία, Γιουγκοσλαβία. Την καταδίκη του Soros από τη Γαλλική δικαιοσύνη για τον τρόπο που ο Soros τσίμπησε μερικά εκατομμυριάκια από την ιδιωτικοποίηση της Societe General. Για σένα ο Soros είναι ο ήρωας, ο μοναχικός καβαλάρης των αγορών. Όπως τον περιγράφεις: «Επρόκειτο για μια τεράστια μονομαχία μεταξύ, από την μία, δύο κραταιών Κεντρικών Τραπεζών και, από την άλλη, ενός μοναχικού καβαλάρη των αγορών. Κανείς δεν πίστευε ότι από αυτή την τιτανομαχία θα έβγαινε κερδισμένος ο Soros. Τρείς μέρες και τρεις νύχτες κράτησε η «σώμα-με-σώμα» μάχη στα μαρμαρένια αλώνια των χρηματαγορών» Ξεχνάς βέβαια να αναφέρεις τα αποτελέσματα της «Μαύρης Τετάρτης». Πολύ πόνος, πόνος για τους Βρετανούς: μεγάλες επιχειρήσεις κλείσαν που σημαίνει ότι χιλιάδες άνθρωποι χάσαν μέσα σε μια νύχτα τη δουλειά τους. Η αγορά ακινήτων κράσαρε. Και ξέρεις πολύ καλύτερα από μένα τι σημαίνει αυτό. Περιγράφεις τον Soros όπως ακριβώς ο ίδιος πλασάρει τον εαυτό του: ο υπερεπιτυχημένος οραματιστής που τριγυρνά τον κόσμο νουθετώντας τον για τα λάθη του και παρακαλώντας τα κράτη να τα διορθώσουν… ξεχνάς να βάλεις την λέξη αλλιώς. Που σημαίνει ούτως ή άλλως για τον Soros. Διορθώστε τα λάθη σας αλλιώς θα σας γαμήσω. Ούτως ή άλλως θα σας γαμήσω. Ο Soros δεν προειδοποιεί απλά. Διατάζει. Οι προβλέψεις του είναι αυτοεκπληρούμενες προφητείες και αυτός συχνά η θεϊκή παρέμβαση που υλοποιεί της προφητείες του. Ο Soros είναι ο θηρευτής που παρατηρεί καλά τις δομικές αδυναμίες του θύματος του. Όταν το θύμα δεν έχει δα και τόσες πολλές αδυναμίες, ο Soros με την αδιαμφισβήτητη γοητεία του, αυτήν ακριβώς που άσκησε και σε σένα μπούφε, μεσμερίζει τις αγορές ώστε να πιστέψουν στις αδυναμίες που ο Soros προτείνει ότι το θύμα του έχει. Και τότε το θύμα, απομονωμένο, πέφτει. Ο Soros φίλε είναι ο Θεός Τιμωρός. Έχει αυτή τη γαμημένη αίσθηση του καλού και του κακού, απλά την έχει αναπτύξει τόσο σύνθετα ώστε ο ίδιος να είναι υπεράνω αυτών. Και οι μόνοι που κερδίζουν από την καταστροφική μανία του θεού τιμωρού είναι ο ίδιος ο θεός και το ιερατείο του: ποτέ οι πιστοί και ποτέ οι αλλόθρησκοι οι οποίοι ζουν διαρκώς σε ένα αλλόφρον σύμπαν ενός τρελού θεού. Ναι Γιάννη, ο Soros δείχνει στις κυβερνήσεις- με τα στανιό, ε και επ’ ευκαιρίας κερδοσκοπώντας εις βάρος τους- και αφού αυτές δεν τον ακούν κονομάει και μερικά δις ρίχνοντας κοινωνίες ολόκληρες σε μαύρα οικονομικά σκοτάδια. Μας σκότωσε γιατί μας αγαπούσε Γιάννη που λέει και το λαϊκίστικο άσμα. Και ο Χίτλερ Γιάννη τους Ευρωεβραίους τους λιάνισε για να αποδείξει έμπρακτα στους Ευρωπαίους το σφάλμα των ρατσιστικών τους προκαταλήψεων. Αλλά για το πώς πέρασε ο Soros στην Ουγγαρία υπό τη ναζιστική κατοχή θα στα πω σε λίγο Γιάννη. Μάλλον θα στα πει ο ίδιος ο Soros…. Λες μπαρούφες Μπαρουφάκη και συγγνώμη για το προσωνύμιο γιατί κατά τα άλλα σε εκτιμώ εξαιρετικά. Αλλά δεν μπορώ να ακούω απολογητές εγκληματιών. Γιατί στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτό είσαι -όσο άσχημες και αν ακούγονται οι λέξεις δε γράφονται από δόλο. Λες Μπαρουφάκη ότι «Χρόνια μετά, η Κρίση του 2008 τον έκανε να καταλήξει στο (σωστό) συμπέρασμα ότι, έτσι όπως δομήθηκε το ευρώ, και δεδομένης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, το ευρώ αποδομείται (ιδίως υπό την πίεση των μέτρων λιτότητας που, αντί να λύνουν το πρόβλημα του χρέους, επιτελούν καταστροφικό έργο). Πήρε σβάρνα τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κι εδώ και δύο χρόνια συμβουλεύει τους ευρωπαίους ηγέτες ότι στραβά αρμενίζουν. Αυτή την φορά δεν φαίνεται να στοιχημάτισε εναντίον του ευρώ – τουλάχιστον όχι όπως τότε, το 1992, εναντίον του προκατόχου του ευρώ. (Κάποιοι μου λένε ότι έχει λίγο-πολύ αποσυρθεί, έτσι κι αλλιώς, από τις αγορές.)» Ας ακούσουμε λοιπόν τι έχει να πει ο ίδιος ο Soros για αυτό: Το 2009 δημοσίευμα θέλει το Soros να «έχει μια πολύ καλή κρίση» . Όπως ο ίδιος δηλώνει, «με ένα τρόπο, πρόκειται για το αποκορύφωμα του έργου ζωής μου, τρόπος του λέγειν… Τα πάντα συνδέονται. Ναιαιαιαι, οι Αμερικανικές εκλογές, η οικονομική κρίση, η θεωρία της αντανακλαστικότητας. Οπότε πρόκειται στην πραγματικότητα για μια πολύ ερεθιστική περίοδο» Ο Soros που κάποιοι είπαν στον Βαρουφάκη ότι έχει λίγο πολύ αποσυρθεί και αυτός θρασύτατα το αναπαράγει, το 2007 τσέπωσε κοντά στο 1 δις. Το 2008 2 δις. O αποσυρθείς Soros πρόσφατα μπήκε στο top 100 της λίστας των πλουσίων του Forbes Ο Soros που στήριξε τον Bush και μετά τον πολέμησε και έστερξε τον Obama.Ο Soros που λέει από τη μία ότι η Αμερική είναι το σημαντικότερο εμπόδιο για μια παγκόσμια τάξη και από την άλλη λέει ότι η Αμερική είναι η πιο υπεύθυνη χώρα για να είναι η ηγέτιδα δύναμη της παγκοσμιοποίησης. Ο Soros που επί προεδρίας Obama, όπως και ο Obama, στηρίζει το Occupy Wall Street και Προφητεύει ότι το κίνημα θα γίνει βίαιο και η Αμερική ένα καταπιεστικό καθεστώς. Και αυτό έχει πολύ πλάκα για τον Soros. Το να ανατρέπει καταπιεστικά καθεστώτα όπως ο ίδιος προφητεύει ότι θα γίνει η Αμερική έχει πολύ πλάκα για τον Soros: όπως ο ίδιος έχει δηλώσει: «όταν προσπαθείς να βελτιώσεις την κοινωνία… έχεις πολύ συχνά κάθε είδους ανεπιθύμητες συνέπειες… οπότε έπρεπε να πειραματιστώ (ας θυμηθούμε γελώντας τρανταχτά τη ρήση του Παπανδρέου για την Ελλάδα: Πει-ρα-μα-το-ζωο. ΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΑ)… Ήταν μια μαθησιακή διαδικασία. Το πρώτο μέρος ήταν αυτή η διαδικασία ανατροπής. Αποδιοργανώνοντας καταπιεστικά καθεστώτα… ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΠΛΑΚΑ…». Ναι, ναι, οι φτωχοί στην Αγγλία και την Πολωνία και οι φτωχοί και νεκροί στην Ρωσία και τη Σερβία είχαν πολύ πλάκα. Τo ίδιο και οι νεκροί στην Αραβική άνοιξη…. Αλλά ας συνεχίσουμε με αυτά που έχουν πολύ πλάκα για τον Soros. «Βλέποντας τι δουλεύει σε μια χώρα, δοκιμάζοντας το σε άλλες χώρες, ήταν αυτό που ανέπτυξε ένα μάτριξ εθνικών οργανισμών και μετά είχαμε κάποιες εξειδικευμένες δραστηριότητες… Άρχισε να με απασχολεί το πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης όπου έχουμε παγκόσμιες αγορές αλλά έχεις πολιτικές που βασίζονται στην εθνική κυριαρχία των κρατών… Οπότε πως το αντιμετωπίζεις αυτό το θέμα; Και τότε έφτασα στη συνειδητοποίηση ότι η Ανοιχτή Κοινωνία βρίσκεται σε κίνδυνο από την παρούσα ηγεσία μας σε αυτή τη χώρα (τις ΗΠΑ)… Και τότε ξαναεπικέντρωσα την προσοχή μου στις ΗΠΑ… Έχουμε την υποχρέωση να δημιουργήσουμε μια καλύτερη παγκόσμια τάξη πραγμάτων όπου οι άνθρωποι θα δέχονται την κυρίαρχη θέση που η Αμερική θα καταλαμβάνει, επειδή η Αμερική μπορεί να ανταπεξέλθει στην υπευθυνότητα του το είναι ο ηγέτης και ο βασικός αρχιτέκτονας του παγκόσμιου συστήματος» Ο Soros που έχει «αποσυρθεί» και που μέχρι πρόσφατα μιλούσε για το χρυσό ως την απόλυτη φούσκα και προέτρεπε επενδυτές να τον ξεφορτωθούν, το 2012 αγοράζει χρυσό σαν τρελός . Αυτό που ο Βαρουφάκης εννοούσε με το ότι κάποιοι του είπαν ότι ο Soros έχει αποσυρθεί από τις αγορές αναφέρεται μάλλον στο ότι ο Soros, ο ίδιος άνθρωπος που τόνιζε την ανάγκη η Wall street να ελεγχθεί, έκλεισε το δικό του Fund προς ξένους επενδυτές και το έκανε οικογενειακή επιχείρηση το 2011, ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΤΑΝ Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΕΛΕΞΓΕΙ ΤΑ HEDGE FUNDS. O Soros των αντιφάσεων, πέφτει συνέχεια σε αντιφάσεις ακριβώς επειδή δεν έχει πεποιθήσεις. Δεν είναι από αυτούς τους άμοιρους που πιστεύουν σε κάτι. Ο Soros δεν έχει πεποιθήσεις. Έχει μόνο σκοπούς και μεθόδους για τους πετύχει. Δεν μπορείς να αντιληφθείς την ψυχοπαθολογία του Soros Γιάννη μου. Γι αυτό και δεν κατάλαβες τον χαμαιλεοντικό μαγνητισμό που αυτός εκπέμπει. Τη γητεία που ασκεί σε πρωθυπουργούς σαν τον φίλο σου τον Παπανδρέου και στις αγορές. Τη γοητεία που ασκεί εξίσου αποτελεσματικά σε καθάρματα και σε παιδιά με καθαρά σβέρκα. Χωρίς αυτή του τη γητεία ο Soros δεν θα χει καταφέρει και πολλά στη ζωή του και δε θα ήταν ο Θεός Τιμωρός που σήμερα είναι. Λες Γιάννη μου για το Soros: «Κλείνω με μια καθαρά προσωπική εικασία: Ξέρετε γιατί, κατά την γνώμη μου, φέρει βαρέως την Κρίση του Ευρώ και πασχίζει να πείσει τις κυβερνήσεις (ιδίως της Γερμανίας) να αλλάξουν ρώτα (αντί να στοιχηματίζει εναντίον τους όπως έκανε το 1992 εναντίον των Κεντρικών Τραπεζών Αγγλίας και Ιταλίας); Επειδή τον κατατρέχει και τον κυνηγά το φάσμα μιας νέας δεκαετίας του ’30. Όταν στην συζήτησή μας αναφέρθηκα στον κίνδυνο η αποδόμηση του ευρώ να μας πάει σε μια μεταμοντέρνα έκδοση εκείνης της απαίσιας δεκαετίας, κούνησε σιωπηλά το κεφάλι και συμφώνησε. Ως ουγγρο-εβραίος με μνήμη του τι αυτό σήμανε τότε, παρακολουθεί την «άνθηση» μπουμπουκιών τύπου Χρυσής Αυγής και τρέμει. Ένα συναίσθημα που συμμερίζομαι απόλυτα (κι ας μην δουλεύω για αυτόν!)» Φυσικά ξεχνάς Γιάννη μου ότι ο Σόρος έχει φέρει πλείστες χώρες στη νέα τους δεκαετία του 1930. Παραλείπεις επίσης να πεις ότι ο Σόρος έκανε με το Ευρώ το ακριβώς αντίθετο από ότι περιγράφεις, ότι πήγε να κάνει με το Ευρώ ότι έκανε πετυχημένα με τη στερλίνα. Να κερδοσκοπήσει εις βάρος του υποβαθμίζοντας την υποκείμενη οικονομία. Ξεχνάς ότι το Φεβρουάριο του 2010, ένα χρόνο πριν ο Σόρος συναντηθεί κεκλεισμένων των θυρών με Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, συναντήθηκε κεκλεισμένων των θυρών με άλλους τυρρανόσαυρους των Hedge Funds στο Μανχάταν. Θυμάσαι τι κάναν εκεί Γιάννη μου; Φτάσαν σε μια συναίνεση για να στοιχηματίσουν κατά του Ευρώ με αφορμή την ελληνική κρίση και τη μεταδοτικότητά της. Αυτός είναι ο άνθρωπος που "φέρει βαρεώς την ευρωπαϊκή κρίση¨. Αυός είναι ο άνθρωπος που θυσιάζει τα κερδοσκοπικά του κέρδη για να συνετίσει την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην έχει ένα νέο 30. Το ερώτημα δεν είναι για ποιον δουλεύεις Γιάννη μου. Το ερώτημα είναι ποιον νομίζεις ότι δουλεύεις. Και ακριβώς γιατί υποχρεούσε να απαντήσεις στο δεύτερο ερώτημα, οφείλεις να απαντήσεις και στο πρώτο.  Του έχεις κάνει μια χαρά εκδούλευση του Soros Γιάννη μου. Είσαι από τους λίγους ανθρώπους στον κόσμο που είχαν τη βλακώδη γενναιότητα να γίνουν απολογητές και υπερασπιστές του. Και δεν ξέρω αν αυτή σου η επιλογή ήταν περισσότερο γενναία από βλακώδης ή το αντίστροφο ή τίποτε από όλα αυτά. Αυτό που ξέρω είναι αυτό που διαβάζω. Και αυτό που θα σου γράψω είναι αυτό που έγραψε ο ίδιος ο Soros στην εισαγωγή του βιβλίου του πατέρα του Tivadar Soros με τίτλο «Το Μασκάρεμα: Χορεύοντας γύρω από το θάνατο στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ουγγαρία» (Masquerade: Dancing around Death in Nazy-occupied Hungary). Διάβασε να δεις τον τρόμο του Soros κατά τη ναζιστική κατοχή της «χώρας του»: «Είναι ιεροσυλία αυτό που θα πω, αλλά αυτοί οι δέκα μήνες (της κατοχής) ήταν οι πιο ευτυχισμένοι της ζωής μου… ζούσαμε μια περιπετειώδη ζωή (με τον πατέρα μου) και διασκεδάζαμε» Τόσο έτρεμε τους Ναζί ο Soros Γιάννη μου. Βλέπεις Γιαννάκη, ο Soros έχει μια ιδιαίτερη αίσθηση, ηδονής, χιούμορ: μαύρη σαν την πίσσα και την μεταφέρει και σε όσους λαούς προλαβαίνει να κατασπαράξει. Καλωσήρθες στην σκοτεινή πλευρά Γιαννάκη. Ούτε θα τα καταλάβεις πότε θα γίνεις ο νέος Jeffrey Sachs. Και αυτός Κεινσιανός ήταν άλλα έγινε ο διάδοχος του Friedman και μαζί με το Soros γαμούσανε χώρες. Α και για να μην ξεχνιόμαστε. Και ο Sachs φίλος και σύμβουλος του φίλου του Jeffrey του Papandreou ήταν. Αλλά ας γυρίσουμε σε σένα Γιάννη μου. Ας πούμε Γιάννη ότι είμαι από άλλη χώρα και δεν μέστωσαν στο μυαλό μου οι οικονομικές θέσεις και τα επιχειρήματα σου και η μειλίχια σου προσωπικότητά αλλά από περιέργεια ήθελα να βγάλω ένα συμπέρασμα για σένα: Κοίτα σε τι περιγραφή θα μπορούσα να καταλήξω: Γιάννης Βαρουφάκης: Γεννηθείς το 1961, εκπαιδεύτηκε από το αγγλοσαξωνικό σύστημα παιδείας σε οικονομικά και μαθηματικά. Ανήκει στην κατηγορία των ΠΝΑς, των ακαδημαϊκών που ξεκίνησαν την ακαδημαϊκή τους καριέρα πολύ νεαροί. Δίδαξε σε σπουδαία αγγλόφωνα πανεπιστήμια και το 2000 γύρισε στην Ελλάδα για δικούς του λόγους μετά από 21 χρόνια «ξενιτιάς». Στενός φίλος της οικογένειας Παπανδρέου, βρίσκεται το 2009 να είναι σύμβουλος του φίλου Γ. Παπανδρέου, του ανθρώπου που έφερε στην Ελλάδα το δόγμα του ΠΑ-ΣΟΚ. Η εξ επαγωγής σχέση του με τον ψυχοπαθή κερδοσκόπο George Soros: Στις Παπανδρείκές ΜΚΟ υπάρχουν μέλη του Open Society- του Soros. Χαρακτηριστικότητη η συνδιοργάνωση του Seeds for Peace για βαλκάνιους αχυρανθρώπους νεαρούς ηγέτες του Soros. Ο Βαρουφάκης ήταν σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου μαζί με τους Jeffrey Sachs, τον οικονομολόγο που μαζί με το Soros φέραν το δόγμα του ΣΟΚ στη Ρωσία και την Πολωνία και τον επίσης σύμβουλο του Παπανδρέου και άνθρωπο του Soros, τον φιλοσκοπιανό Alex Rondos. Το 2012 ο Βαρουφάκης καλείται σε συνέδριο του ΙΝΕΤ του οποίου o George Soros είναι ο βασικός χρηματοδότης. Λίγο καιρό μετά και μετά από κακοήθη και αβάσιμα δημοσιεύματα που θέλουν το Βαρουφάκη να τα παίρνει από τον Soros, ο Βαρουφάκης απαντά σε αυτά μέσω δημοσιεύματος στο Protagon.gr στο οποίο φέρεται ως απολογητής του Soros. Γιάννη και γω το ξέρω και προφανώς πολύ περισσότερο εσύ ότι δεν είσαι άνθρωπος του Soros. Ο Soros το ξέρει όμως; Μπορεί να μην κατάλαβες πως έγινε ο εξανδραποδισμός του φίλου σου Jeffrey Papandreou αλλά δεν έμαθες τίποτα από αυτόν; Γιατί τον αποκαλούν τον Soros άρχοντα των μαριονεττών Γιάννη μου; Για πλάκα; Αν ήμουν εγώ ο Soros και έχει μάθει για σένα Γιάννη μου, για τις σπουδές σου, την ευγένεια σου, την ευστροφία σου, το παρουσιαστικό σου θα σε λαχταρούσα Γιάννη μου. Και ο Soros λαχταρά πελώρια Γιάννη μου. Ολόκληρα κράτη και δεν μπορούν να του πουν όχι. Γιάννη μου, ο πιο χρήσιμος ηλίθιος είναι ο έξυπνος. Ο υπεράνω υποψίας και ανυποψίαστος ευφυής άνθρωπος μπορεί να γίνει ο πιο χρήσιμος ηλίθιος. Χωρίς να σου υποδεικνύω κάτι, αν θες να γίνεις απολογητής κάποιου, γιατί δεν πιάνεις κάποιον χαμένο, κάποιον ριγμένο. Τον μακελάρη Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πχ. Και αυτός φίλος του Soros ήταν. Και τον άκουγε ευλαβικά. Όπως και εσύ άλλωστε.
Read More »