Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Είναι ο πολυπολιτισμός ηλίθιε


Είναι ο πολυπολιτισμός ηλίθιε

Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com).

Είμαι αμερικανός: Μεγάλωσα με Δυναστεία, αργότερα με τόλμη και γοητεία, με τζιν, NBA και Nike, με σόουλ, ποπ και ροκ και μέταλ, με Μπρους Γουίλις και Σταλόνε.

Είμαι Γάλλος: Μεγάλωσα με Αστερίξ ου Οβελίξ, με Ντεμπισί, με Λουί ντε Φινέ και αργότερα με Λουί Βιτόν.

Ιταλός: Μεγάλωσα με Αλμπάνο και Ρομίνα, με Σαμπρίνα, Πίτσα, Γιούβε, άλφα ρομέο και αρμάνι.

Άγγλος: Μεγάλωσα με Τζέιμς Μποντ, Μάντσεστερ, μπιτλς, ρολινγκ στοουνς, κλας και κιουρ. 

Γερμανός: Νίτσε, Βάγκνερ, Ζίμενς, Μπάγιερν, φολκσβαγκεν, μπέμπες και μερσέντες και τώρα ακούω Ράμσταιν.

Άραβας: Μεγάλωσα με ελαφρολαϊκά φασόν μουσικών της μέσης ανατολής και της Περσίας.

Ινδός: Η μάνα μου έριχνε κορόμηλο το δάκρυ στα σινεμαδάκια του 70 με τις ινδικές ταινίες.

Τούρκος: Μεγάλωσα με τσιφτετέλια, αμανέδες, καραγκιόζη και τώρα ασπάζομαι τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή.

Έχω κάνει μεγάλες και ενδιαφέρουσες κουβέντες με άραβες, ασιάτες, Ευρωπαίους, αμερικάνους.

Έχω δύο μαγικά κουτιά που μου επιτρέπουν να βλέπω ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη ακόμη και όταν αυτοί δε με βλέπουν.

Δισεκατομμύρια στον πλανήτη έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Ο τόπος στον οποίο μεγάλωσα ανέπτυξε τον πολυπολιτισμό των αρχαίων ελλήνων που έπαιρναν τα καλύτερα όλων των πολιτισμών και συγκριτικά τα συνέθεταν.

Έκτοτε έγινα ακόμη πιο «πολυπολιτισμικός». Περάσαν Ρωμαίοι, Τούρκοι, αυτοκρατορίες ολόκληρες. Αλληλεπίδρασα με βαλκάνιους, Εβραίους, αθίγγανους.

ΠΟΣΟ ΠΙΑ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΣ ΝΑ ΓΙΝΩ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΜΕΝΤΟΡΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕΙ ΠΟΛΥΠΟΤΙΣΜΟ;

Ιδανικά, δεν νοείται να είσαι Έλλληνας χωρίς να είσαι πολυπολιτισμικός. Το πολυπολιτισμικό όμως άλλοθι όμως των ενιαίων και ανεξέλεγκτων αγορών που μάθαμε να λέμε παγκοσμιοποίηση, δεν επιτρέπει να είσαι Έλληνας αν θες να είσαι «πολυπολιτισμικός».

Το μυστικό της πολυπολιτισμικότητας είναι το εξής: αποδέχεσαι την ανεξέλεγκτη και την υπεράνω νόμων και θεσμών κυριαρχία της αγοράς: αποδέχεσαι τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την τρομοκρατία των μεγάλων δυνάμεων: και δέχεσαι τα απόνερα και τις παρενέργειες σαν να ταν προσωπική σου ευθύνη. Δέχεσαι τη δραστηριότητα των διεθνών οργανωμένων δικτύων σωματεμπορίας, λαθρεμπορίας, ναρκεμπορίας τα οποία συχνά δρουν παράλληλα ενώ η δράση τους συγκαλύπτεται κάτω από τον ανθρωπιστικό λόγο υπέρ των θυμάτων της εκμετάλλευσης που συχνά μετεξελίσσονται κάτω από ακραίες συνθήκες σε θύτες και εκμεταλλευτές.

Με αυτό τον τρόπο, το διεθνές κεφάλαιο εκτός από τα παράνομα κέρδη του, κερδίζει και από την πτώση στο χρηματιστήριο αξιών της τιμής της εργασίας καθώς λόγω υπεπροσφοράς εργατικών χεριών καταργεί συλλογικά εργασιακά δικαιώματα και συρρικνώνει της αμοιβές ενώ εξαφανίζει το κοινωνικό κράτος για όλους.

 Τα δέχεσαι όλα αυτά: σου φαίνονται πολύ λογικά. Και αντιπροτείνεις ως ανάχωμα στον παγκοσμιοποιημένο παρασιτικό καπιταλισμό την αλληλεγγύη προς τους μετανάστες, στα εργασιακά και όχι μόνο ενώ δεν θέτεις ως προαπαιτούμενο καν την αλληλεγγύη των μεταναστών προς τους χειμαζόμενους γηγενείς.

Λογικό θα μου πεις: οι μετανάστες δεν έχουν βαθμό συγκρότησης: Ενώ οι γηγενείς έχουν;

Τους προστατεύουν τα συνδικάτα, ο δικηγορικός σύλλογος, η πολιτεία, τι στον πούτσο προστατεύει αυτούς τους ανθρώπους περισσότερο από τους μετανάστες; 

Έτσι, με αυτόν το μαγικό λόγο, κεφάλαιο και πολιτική τόσο από εκ των αριστερών όσο και εκ των δεξιών εκμεταλλεύονται άλλοτε πολιτικά και άλλοτε οικονομικά τόσο τους μετανάστες όσο και τους γηγενείς. Αυτό θα πει ισότητα:  ακραιφνή εκμετάλλευση για όλους: Και κάποτε της γης οι κολασμένοι θα ενωθούν και ανατρέψουν τους δυνάστες τους:  κάτω φυσικά από την καθοδήγηση νέων δυναστών.

Αυτή η εξίσωση προς τα κάτω, αυτή η ισοπέδωση, αυτός ο πολυπολιτισμός, ο πολυπολιτισμός που λειτουργεί ως ελβετικός σουγιάς του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου και συντρίβει όλες τις κατώτερες τάξεις, τη μεσαία, την αγροτική, την εργατική, αυτός ο πολυπολιτισμός θα μας διδάξει ανθρωπιστικές αρχές: Την ανθρωπιστική αρχή του να επιτρέπεται σε άλλους να είναι όσο ρατσιστές θέλουν με όλους αλλά να σου απαγορεύεται δια ροπάλου να ασκήσεις κριτική σε οποιονδήποτε άλλο έχει άλλο χρώμα, θρησκεία, απόψεις. Εκτός και αν είναι ρατσιστής οπότε δεν είναι άνθρωπος και οπότε είναι νόμιμο και ηθικό να τον συνθλίβεις.  Τώρα αν είναι ισλαμιστής τρομοκράτης ή εγκληματίας, έ θα γράψεις και ένα κατεβατό για να δικαιολογήσεις, να ηρωοποιήσεις και να εξυμνήσεις τη βία του.

Όχι να την αιτιολογήσεις. Οποιοσδήποτε έχει μισό δράμι μυαλό μπορεί να αιτιολογήσει την ισλαμική βία. Απλά: οι δυτικοί τους έχουν γαμήσει και συνεχίζουν να τους γαμούν: Αλλά άλλο το αιτιολογώ και εντελώς διαφορετικό το δικαιολογώ και ηρωοποιώ.

Τόσο καιρό πολιτικοί κύκλοι θέλουν ντε και καλά να δώσουν στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας την εικόνα ρατσιστών κατοίκων:

Για να βγούμε λίγο από το καβούκι μας και να δούμε πόσο αποτρόπαια βία έχει παράγει τις τελευταίες βδομάδες ο ισλαμιστικός «ρατσισμός».

ΗΠΑ: Βομβιστική επίθεση με θανάτους και ακρωτηριασμούς από «Τσετσένους ισλαμιστές εξτρεμιστές»



Στη Συρία αντάρτης του ευρύτερου μπλοκ της «Αλ Κάιντα» βγάζει και τρώει την καρδιά Σύριου στρατιώτη.
 

Μεγάλη Βρετανία: Αποκεφαλισμός εκτός υπηρεσίας στρατιώτη από αφροβρετανούς ισλαμιστές σε κοινή θέα.



Γαλλία: Απόπειρα μίμησης της βρετανικής επίθεσης


Αίγυπτος: Ένα ακόμη λιντσάρισμα ληστή από όχλο.

Αχ, πόσο ευωδιάζει ελευθερία και δημοκρατία η αραβική άνοιξη!

Στην Αίγυπτο τα λυντσαρίσματα έχουν φτάσει ήδη τα 17 ενώ ένα από τα θύματα των ισλαμικών όχλων αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων ότι ήταν νοητικά καθυστερημένος. Ατομικά δικαιώματα και άτομα με ειδικές ανάγκες είπατε;  


Η Συρία συγκρατεί την νέα «Αλ Κάιντα». Όταν πέσει με τις ευλογίες των μεγάλων δυτικών δυνάμεων ο Άσαντ, οι εγκλωβισμένοι σήμερα στη Συρία πυρήνες των ένοπλων φανατικών θα περάσουν στο Λίβανο και μετά ίσως και στο Ιράν αν το Ιράν δεν μπορέσει να τους αποτρέψει. Μετά μια βολτούλα χάους και τρομοκρατίας από την Αφρική και έπειτα πάμε κατά Ελλάδα όπου θα μπορέσουν ίσως να συντονιστούν οι μεσανατολικοί και αφρικανικοί πυρήνες με τους βαλκανικούς και τους πρώην σοβιετικούς εξτρεμιστικούς πυρήνες του ένοπλου ισλαμιστικού εξτρεμισμού.

 Ορίστε: ο πόλεμος των πολιτισμών όπως τον οραματίστηκε ο Χάντιγκτον σε όλο του μεγαλείο με τις ευλογίες των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ.

Είναι γνωστό ότι ο ανεξέλεγκτος πλουτισμός και η ισχύς που έχουν αποκτήσει οι ολιγαρχίες του πλούτου τις τελευταίες δεκαετίες πιέζουν και πετυχαίνουν όλο και μεγαλύτερη ανισοκατανομή πλούτου στο δυτικό κόσμο: όλο και περισσότερη απολυταρχία- ολοκληρωτισμούς- αφαίρεση κεκτημένων δικαιωμάτων- καταστολή: Οι πολιτικές ελίτ δε θα μπορέσουν να διατηρήσουν εσαεί αυτό το κράτημα από τα αρχίδια των πληθυσμών. Δεν μπορούν να πείσουν πλέον. Χρειάζονται πλέον έναν εξωτερικό (ή και εσωτερικό) εχθρό απέναντι στον οποίο οι πληθυσμοί να πειθαναγκασθούν να παραχωρήσουν και άλλα βασικά δικαιώματα και να δεχτούν ακόμη πιο προφανή απολυταρχισμό: Και το φανατικό Ισλάμ πρόθυμα προσφέρεται να γίνει αυτός ο εχθρός.    

 Πολυπολιτισμός λοιπόν. Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση= ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός. Προοδευτισμός= προοδευτική οπισθοδρόμηση. Το newspeak είναι εδώ.

Ενσωμάτωση: Ενσωμάτωση. Όπως έγινε στο πιο πραγματικά προοδευτικό κοινωνικό κράτος, τη Σουηδία (με ναζιστικό παρελθόν βέβαια αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) που φλέγεται από ισλαμιστές που δεν ξέρουν τι θέλουν πέρα από ότι θέλουν να τους παρέχονται ακόμη περισσότερα από όσα ήδη πλουσιοπάροχα τους παρέχει η Σουηδία.

 
Φανταστείτε τι έχει να γίνει στην Ελλάδα που δεν μπορεί και δε θέλει να παρέχει ούτε τα στοιχειώδη στους πολίτες της και με μια Χρυσή Αυγή να λειτουργεί ακριβώς όπως θα περίμενε κάποιος από αυτήν να λειτουργεί: ως προβοκάτορας και ως αυτός που εγείρει και οξύνει φυλετικά και θρησκευτικά πάθη...

 Τα στερεότυπο του άγιου μετανάστη είναι τόσο επικίνδυνο όσο και το στερεότυπο του εγκληματία μετανάστη. Και δυστυχώς τα δελτία ειδήσεων έχουν πήξει από εγκλήματα και όχι από αγίους.

Ενσωμάτωση: Για να ενσωματωθείς πρέπει να θες να ενσωματωθείς. Έχεις κάθε δικαίωμα να μην θες να ενσωματωθείς. Και η κοινωνία υποδοχής έχει κάθε δικαίωμα να σε αποβάλει αν δεν αποδέχεσαι βασικούς όρους συνύπαρξης. Βασικούς κοινωνικούς όρους. Εξ ου και τα γκέτο: Πότε προϊόν της χώρας υποδοχής και ενίοτε προϊόν της ίδιας της έγκλειστης και περιχαρακωμένης αίσθησης ταυτότητας, εθνικής, φυλετικής κάποιων μεταναστευτικών κοινοτήτων οι οποίες ναι μεν αποσκοπούν στον υλικό πλούτο δυτικών κοινωνιών δεν υπαναχωρούν όμως ούτε χιλιοστό στο να αποδεχτούν βασικές έννοιες κοινωνικής συνύπαρξης και ατομικών δικαιωμάτων.

Ας μιλήσουμε για μια κοινωνία που έχει μακρά εμπειρία ενσωμάτωσης οφειλόμενης εν μέρει και στο αποικιοκρατικό της παρελθόν: Τη Μεγάλη Βρετανία.

Ας ξεκινήσουμε με μια προσωπική εξιστόρηση ενός προσωπικού φίλου που έζησε στο πακιστανικό γκέτο του Λονδίνου τη δεκαετία του 1990. Για ευνόητους λόγους θα τον ονομάσουμε Mr X. Ο Mr X είχε μια πολύ περίεργη συνήθεια: Τα βράδια κυκλοφορούσε με ένα θερμός με ζεστό τσάι που το προσέφερε στα «κορίτσια», σε πόρνες του δρόμου. Βίτσιο; Καλοσαμαρειτισμός; Σίγουρα το δεύτερο αλλά με μια πολύ πιο επιτακτική έννοια από ότι μας έχουν συνηθίσει οι αγαθοεργίες: Γιατί ο Mr X ουσιαστικά έκανε περίπολο γιατί κάποιοι πακιστανοί είχαν την κακή συνήθεια να κάνουν ενίοτε φλαμπέ τις πόρνες που βρίσκαν μόνες τους. Ξέρετε. Με βενζίνα και σπίρτα…

Υπερβολή; Ας δούμε λοιπόν μια εικόνα από το μέλλον και τι επιπτώσεις στη λειτουργία του νόμου έχουν κάτι αντιρατσιστικά νομοθετικά εκτρώματα μέσα σε ένα πλαίσιο της δικτατορίας του πολιτικά ορθού και του «πολυπολιτισμού» όπως αυτή καταγράφηκε πρόσφατα στη διεθνή ειδησεογραφία:

Κυκλώματα Πακιστανών για δεκαετίες απήγαγαν στην Οξφόρδη και σε άλλες αγγλικές πόλεις ανήλικα «λευκά» κορίτσια το οποία εθίζαν στα ναρκωτικά, τα βιάζαν, τα εξαναγκάζαν στην πορνεία και ενίοτε τα δολοφονούσαν ενώ για χρόνια οι αρχές εθελοτυφλούσαν για να μην κολλήσουν την ρατσιστική ρετσινιά. Όπως μας αποκαλύπτει ο συγγραφέας Sean Thomas σε συνέντευξή του στο μεγάλο τηλεοπτικό δίκτυο RT:

«Δημοσιογράφος: Επιλέγει η κυβέρνηση να αγνοεί προφανή χαρακτηριστικά όσον αφορά αυτά τα αποτρόπαια εγκλήματα όπως η φυλή και η θρησκεία; Υπάρχει κάποιος «ελέφαντας στο δωμάτιο», επιλέγει η κυβέρνηση (η βρετανική) να αποφύγει να κάνει τη σύνδεση της θρησκείας αυτών των ανδρών και των λευκών θυμάτων τους;



Sean Thomas: Θεωρώ πως όσον αφορά το παρελθόν η απάντηση είναι αδιαμφισβήτητα ναι. Υπάρχουν κάποια τεκμήρια ότι αυτά τα εγκλήματα συμβαίνουν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, αν όχι νωρίτερα. Επιπρόσθετα μία βουλευτής του εργατικού κόμματος, η Ann Cryer, έθεσε το θέμα 10-15 χρόνια πριν και φυσικά, διαβόητα ο επικεφαλής του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος (BNP), ένας ακροδεξιός πολιτικός, το έθεσε το 2001 και το 2004. Το 2004 το θέμα έγινε αντικείμενο ενός «μυστικού» ντοκιμαντέρ του BBC. Η αντίδραση του πολιτικού και νομικού κατεστημένου στο θέμα που έθεσε ο ακροδεξιός πολιτικός Nick Griffin ήταν να προσπαθήσουν να τον φιμώσουν και όχι να διερευνήσουν το έγκλημα. Ο ίδιος θεωρούνταν προφανώς εθνοκεντρικός ή ρατσιστής πολιτικός αλλά αγνόησαν όλα όσα είπε και προσπάθησαν να μην ακουστεί η άποψη του. Έτσι τα εγκλήματα συνεχίστηκαν για ακόμη 5 εώς 6 χρόνια τουλάχιστον, προτού να αποκαλυφτούν τα τελευταία 2 με 3 χρόνια.

Δημοσιογράφος: Ανάφερες επίσης στα κείμενα σου ότι ήταν ένας μουσουλμάνος εισαγγελέας που οδήγησε στις καταδίκες στην υπόθεση της Οξφόρδης. Θεωρείς ότι οποιοσδήποτε δεν ήταν μουσουλμάνος φοβόταν να μην στιγματιστεί ως ρατσιστής αν άγγιζε την υπόθεση;

Sean Thomas: Το γεγονός ότι χρειάστηκε ένας μουσουλμάνος εισαγγελέας … για να αποκαλύψει την υπόθεση δείχνει ότι λευκοί κοινωνικοί λειτουργοί, λευκοί νομικοί και λευκοί πολιτικοί ήταν εξαιρετικά προσεκτικοί στο να αγγίξουν την υπόθεση γιατί ήταν όλοι τρομοκρατημένοι από την πιθανότητα να συσχετιστούν με το BNP, με την ακροδεξιά και να θεωρηθούν ρατσιστές. Αν σου κολλήσουν μια τέτοια ταμπέλα, μπορεί να καταστρέψει καριέρες.

Δημοσιογράφος: Και όμως η κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε με το θέμα. Θεωρείς ότι ήταν ένα πολύ επικίνδυνο «κουτί με σκουλήκια» για να το ανοίξει κάποιος;

Sean Thomas: Ναι απόλυτα. Για να είμαστε δίκαιοι με την αστυνομία και την κυβέρνηση, τώρα πια αντιμετωπίζουν το θέμα πολύ σοβαρά. Διάβαζα πρόσφατα μια αναφορά που περιέγραφε πως διερευνούνται τώρα 54 υποθέσεις για ξεχωριστά κυκλώματα σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Αυτό είναι ένα τρομακτικό νούμερο: 54 συμμορίες: Κάθε μία από αυτές τις συμμορίες μπορεί να είχε ντουζίνες ή ακόμη και εκατοντάδες θυμάτων. Οπότε μιλάμε μάλλον για χιλιάδες χιλιάδων κοριτσιών που κακοποιήθηκαν, βιάστηκαν και κάποια από αυτά δολοφονήθηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια επειδή αυτό το έγκλημα αγνοήθηκε. Είναι πολύ σοκαριστικό. Πρέπει να αποδεχθούμε ότι ναι, και οι λευκοί μπορεί να πέσουν θύματα ρατσιστικών εγκλημάτων και λέω πως αυτά τα κορίτσια ήταν τέτοια θύματα»[1]

Η αλήθεια μπορεί να είναι ενίοτε πολύ επώδυνη, η υποκρισία και το ψέμα είναι όμως πάντα επικίνδυνα και άλλοτε θανάσιμα.

Με τον ίδιο αποτροπιασμό θα αντιμετωπίζαμε τους θύτες αν ήταν Βρετανοί ή Έλληνες και αν τα θύματα τους ήταν Πακιστανά κορίτσια ηλικίας ακόμη και δέκα ετών. Το χρώμα είναι παντελώς άσχετο. Το αίμα που χύνεται μετράει. Η αξιοπρέπεια και η ψυχή που γίνεται σμπαράλια είναι αυτά που μετράν, οι ζωές που καταστρέφονται μετράν. Το να κρίνεις με κριτήριο το χρώμα δεν είναι παρά ρατσισμός.

 Απαγωγές λευκών ανηλίκων δεν γίνονται μόνο από πακιστανικές συμμορίες αλλά δε θέλω να επεκταθώ επί του θέματος.

Ούτε θέλω να καταφύγω στις αγαπημένες πρακτικές της ακροδεξιάς και της δαιμονοποίησης συγκεκριμένων φυλών και αντιλήψεων.

Αλλά θέλω ξανά και ξανά να τονίσω τα διπλά μέτρα και σταθμά του επαγγελματικού αντιρατσισμού, της πολιτικής ορθότητας και του «πολυπολιτισμού».

Όταν Έλληνας εγκληματεί κατά αλλοδαπού το έγκλημα ανάγεται αυτομάτως σε «ρατσιστικό». Δε συμβαίνει το ίδιο για εγκλήματα μεταξύ διαφορετικών φυλών μεταναστών τα οποία παρότι μπορεί να είναι εξόχως ρατσιστικά περνάν στα ψιλά. Ούτε το ίδιο συμβαίνει με τα χιλιάδες μέχρι σήμερα εγκλήματα αλλοδαπών κατά Ελλήνων. Ούτε για ένα από αυτά δεν τόλμησε ποτέ να ξεστομίσει κανείς τη φράση «ρατσιστικό έγκλημα». Και μάλλον δικαίως. Γιατί  ρατσιστικό έγκλημα σημαίνει το έγκλημα όπου το χρώμα ή οι κοσμοαντιλήψεις κάποιου αποτελούν «επαρκές αίτιο» για να εγκληματήσει κάποιος άλλος εις βάρους του πρώτου ή επαρκή για να καταστείλει ο θύτης ηθικούς ή ανθρωπιστικούς φραγμούς και να κακοποιήσει σωματικά ή/και ψυχολογικά το θύμα. Αυτό είναι ρατσιστικό έγκλημα: Όταν η φυλή ή η κοσμοαντίληψη κάποιου ανθρώπου ή ομάδας ανθρώπων θεωρείται από άλλον άνθρωπο ή άλλους ανθρώπους ως «έγκλημα», «αμαρτία» ή προσβολή που πρέπει να τιμωρηθεί…

Έχω τονίσει ξανά και ξανά ότι οι Έλληνες ή αυτό που έχουμε μάθει να περιγράφουμε ως Έλληνες δεν είναι ρατσιστές. Εξαιρέσεις υπάρχουν, κάποιες είναι φριχτές και αποτρόπαιες, αλλά παραμένουν εξαιρέσεις ακόμη και σήμερα.

Όταν απρόκλητα ασκείται βία σε κάποιον μετανάστη, η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν νιώθει ηδονή ή δικαίωση. Το κοινό περί δικαίου αίσθημα παραμένει ισχυρό στον Έλληνα όσον αφορά τον ρατσισμό.

Εκεί που παραδοσιακά το κοινό περί δικαίου αίσθημα ήταν ασθενές ήταν σε σχέση με το «ασθενές φύλο».

Γιατί οι Έλληνες μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα ή εξόχως ρατσιστές ήταν και είναι όμως σεξιστές.  

Συντριπτικά μεγάλοι αριθμοί γυναικών κακοποιούνται, δελεάζονται ή εκβιάζονται για να ενδώσουν σεξουαλικά και ενίοτε βιάζονται. Η ομερτά για τα σεξουαλικά εγκλήματα είναι κανόνας και όχι εξαίρεση ενώ δεν έχει εξαλειφτεί το φαινόμενο η ομερτά να εξαγοράζεται ή και να εξαργυρώνεται με γάμους ή επαγγελματική αποκατάσταση…

Αυτή η αντίληψη πραγμάτων δεν αφορά μόνο τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα αλλά και τα υψηλότερα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι στη Βουλή το σεξισταριό  πλειοψηφεί.

Η στάση των βουλευτών απέναντι στον προπηλακισμό της Κανέλλη από τον Κασιδιάρη είναι απλά ένα μικρό δείγμα. Η εξόχως σεξιστική συμπεριφορά βουλευτών απέναντι στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, από τους ελάχιστους πολιτευτές που κάνουν τη δουλειά τους είναι παροιμιώδης και βρίσκει ευρύτερη απήχηση: Ενδεικτικά μεταφέρω σχόλιο  που παραμένει στην αλυσίδα σχολιασμού της ιστοσελίδας ενός από τα ελάχιστα ανεξάρτητα δημοσιογραφικά μέσα, του «Κουτιού της Πανδώρας»: «Ασχετο. Ρε παιδια η Ζωη ειναι παντρεμενη; Ποιος ηρωας την πηδαει; Ετσι ρωταω για λογους εγκυκλοπαιδικης μορφωσεως. Ξερει κανεις να μας πει;»[2]

Αν το σχόλιο ήταν ρατσιστικό θα είχε γίνει τους πουτάνας. Αν προσέβαλε το τρίτο φύλο θα γινόταν του πούστη. Επειδή το σχόλιο ήταν σεξιστικό, παρέμεινε ασχολίαστο και στο απυρόβλητο.

Αν. Αν υπήρχε αντισεξιστικός νόμος. Αν . Αν εφαρμοζόταν: μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων σερνικών θα είχε κάνει φυλάκα για σεξιστικά εγκλήματα.

Και κάπου εκεί συνπλησιάζουμε τους αδερφούς μουσουλμάνους: Στην αντίληψη της γυναίκας όχι ως ανθρώπινο ον με προσωπικότητα και κάθε δικαίωμα επιλογών αλλά ως πράγμα, αντικείμενο, τρόπαιο κι ιδιοκτησία.

Πολλά μέτρα, πολλά σταθμά.

Η αριστερά σήμερα έχει κάνει λάβαρο όχι τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα αλλά το «αντιρατσιστικό»¨.

Βαράει παλαμάκια όταν το Παγκόσμιο Εβραϊκό Συνέδριο (ΠΕΣ) ψέγει την Ελλάδα και αγανακτεί «για τη συνεχιζόμενη αδυναμία της Ελλάδας να υιοθετήσει νέο νόμο για την καταπολέμηση εκφράσεων μίσους, του ρατσισμού και της άρνησης του Ολοκαυτώματος»[3]   

Φυσικά η αριστερά αγνοεί ότι το πνεύμα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου προέρχεται από τα προπαγανδιστικό εύρημα του Anti Defamation League το οποίο ενίοτε χρησιμοποίησε τον αντιρατσισμό ως μέσο φίμωσης φωνών που διαφωνούσαν με τις θηριωδίες του Ισραήλ. Άραγε πόσες φορές έχει το ΠΕΣ καταδικάσει τις ρατσιστικές επιθέσεις των Ισραηλινών κατά των Παλαιστινίων; Πολλά μέτρα, πολλά σταθμά. ΠΕΣ ΠΕΣ κάτι θα μείνει: Αυτός που έχει το ζύγι αποφασίζει για την ιδιάζουσα βαρύτητα του κάθε ρατσισμού.

Πολλοί ρατσισμοί; Φυσικά: Στη σελίδα του ADL που περιγράφει τον ρατσισμό, θα βρούμε δύο είδη ρατσισμού: «Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του ρατσισμού κυρίως απέναντι σε μαύρους και ομάδες μεταναστών, είναι εμφανές σε συμπεριφορές που αφορούν τους σκλάβους και τη σκλαβιά. Οι Εβραίοι θεωρούνται από αντισημίτες ως υπάνθρωποι αλλά και ως υπεράνθρωποι: διαβολικά πανούργοι, ικανότατοι και ισχυροί. Οι μαύροι και άλλοι θεωρούνται από τους ρατσιστές απλά υπάνθρωποι, περισσότερο κτήνη παρά άνθρωποι».

Οι Εβραίοι υπάνθρωπα υπεράνθρωποι ή υπεράνθρωπα υπάνθρωποι, οι μαύροι και οι άλλοι. Δεν ξέρω αν μπορείτε να διαβάσετε ανάμεσα στα γράμματα τις λεπτές ρατσιστικές γραμμές...

Η αριστερά στην Ελλάδα σήμερα πάσχει. Πάσχει από μια παιδαριώδη αντίληψη που χαρακτηρίζει αυτούς που ποτέ δεν ξεπέρασαν το «καλοκαίρι» των φοιτητικών τους χρόνων. Πάσχει από μια γενικολογία και από έλλειψη πραγματιστικών προτάσεων. Πάσχει από υποκρισία. Με στελέχη της μεσαία ανώτερα και κατώτερα να μετέχουν στους κρατικούς μηχανισμούς μιας κραταιάς ακόμη κομματοκρατούμενης κρατικής αντίληψης την οποία υποτιθέμενα πολεμούν είναι εύκολο να της προσάψει κανείς την κατηγορία της διγλωσσίας.

Με δηλώσεις που αφορούν περισσότερο το σύμπαν και όχι την Ελλάδα του 2013 είναι εύκολο να την κατηγορήσει κανείς για προχειρότητα και έλλειψη ετοιμότητας, ενίοτε και για ανεντιμότητα. Μοιάζει συχνά με τον έφηβο που κράζει (και ορθώς) τον συστημικό πατέρα  και μετά του ζητάει χαρτζιλίκι. Για να μην ξεχνάμε την αλησμόνητη απάντηση της πρώην Γ.Γ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα για τις απολύσεις εργαζομένων στο Ριζοσπάστη: Ο Ριζοσπάστης είναι μια «επιχείρηση που δρα μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής αγοράς» και «σε όλες τις επιχειρήσεις του κλάδου γίνονται απολύσεις». Αν δεν μπορείς να διαχειριστείς τα του οίκου σου μέσα σε μια καπιταλιστική χώρα, πόσο μάλλον μπορείς τα της χώρας σου σε έναν καπιταλιστικό κόσμο.

 Είχαμε γράψει πως το αντιρατσιστικό θα γυρνούσε μπούμερανγκ στο ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτο γιατί η σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ με τους δοσίλογους και τους διαφθαρμένους γεννά αμφιβολίες για την ίδια του την εντιμότητα. Οι καταπατητές και σφετεριστές της δημοκρατίας δεν είναι κομψό να μιλάν για δημοκρατικές ευαισθησίες. Δεύτερον γιατί το αντιρατσιστικό είναι ένα όπλο φίμωσης που οι κρατούντες μπορούν να το στρέψουν όπου θέλουν. Σύντομα λοιπόν η ΝΔ απάντησε  με τη θεωρία των άκρων εξισώνοντας το ΣΥΡΙΖΑ με τη Χρυσή Αυγή. Τρίτον γιατί το αντιρατσιστικό λειτουργεί ως ένας ακόμη αντιπερισπασμός για την κοινή γνώμη: Την ώρα που όλη η χώρα ασχολείται με μια επικίνδυνη μη-προτεραιότητα, η μνημονιακή πανώλη προχωρά βαθύτερα πλήγοντας όλο και πιο ανεπανόρθωτα τα εναπομείναντα βασικά δικαιώματα ενώ ο ακροδεξιός Δένδιας των βασανισμών στη ΓΑΔΑ, των εισβολών και των απαγωγών στην Ιερισσό, κατεργάζεται τρόπους για να απαγορεύσει τις μικρές διαδηλώσεις, λες και γνωρίζουμε εκ προοιμίου ποιες διαδηλώσεις θα είναι μικρές. Έτσι είναι: πρώτα η Ιερισσός μετά η Ελλάδα. Πρώτα οι μικρές διαδηλώσεις, μετά όλες. Ένα βήμα τη φορά.

Αν ο Αλέξης ο Τσίπρας θέλει να εκλεγεί πρωθυπουργός πασών μεταναστών, αλλοδαπών και ξένων, μπορεί να περιμένει τις παγκόσμιες εκλογές του 2024. Εκεί μπορεί και να κερδίσει. Προς το παρόν, για λόγους εσωτερικής προπαγάνδας αναλώνεται σε ένα χυδαίο νομοσχέδιο με τρομακτικές πιθανές παρενέργειες ενώ η αντιμνημονιακή πολεμική έχει πλήρως αποκλιμακωθεί και η χυδαία δοσίλογη κυβέρνηση προχωρά στο αντεθνικό και αντικοινωνικό έργο της χωρίς κανένα σοβαρό εμπόδιο. Όσο πιο πολύ βλέπει εξουσία και όσο πιο πολύ θέλει να ικανοποιήσει κάποιες από τις γραφικές συνιστώσες του ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πιο πολύ αποξενώνεται από την συνισταμένη της δημοκρατίας: τον ελληνικό λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να κάνει σοβαρές αναγνώσεις. Ενδεικτικά για το θέμα της Συρίας ο Τσίπρας μαζί με τον Αβραμόπουλο συμφωνούσαν ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να υποδεχτεί τους πρόσφυγες από τη Συρία: Ναι; Με τι υποδομές; Με τι φάρμακα; Με τι νοσοκομεία; Μια χώρα σε ανθρωπιστική κρίση δεν μπορεί να είναι χώρα υποδοχής ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.

Αυτό το παραμύθι με τους καλούς ή κακούς μετανάστες πρέπει να σταματήσει. Είναι ώρα για σοβαρές αναγνώσεις και ορθολογικές προτάσεις. Αντί αυτού, το σύστημα εξουσίας μας έχει μεταξύ σφύρας και άκμονος με σκοπό: τι άλλο; Να μας λιώσει όλους μαζί, μετανάστες και ιθαγενείς σε ένα χωνευτήρι εκμετάλλευσης και σε ένα χρονοτάξιδο πίσω στις συνθήκες της βιομηχανικής επανάστασης.

Θα κλείσουμε με την πολιτικά ορθά πιπίλα της «ενσωμάτωσης». Σε ποιο πλαίσιο να ενσωματωθούν άνθρωποι από αλλού στην Ελλάδα; Στην ανεργία; Τη διαφθορά; Τη λαμογιά; Την ανέχεια; Τις φοροεπιδρομές; Τι το καλό παρέχει αυτή η χώρα στους πολίτες της για να κάνει κοινωνούς σε αυτό και ανθρώπους από αλλού;

Η ενσωμάτωση προαπαιτεί ένα βαθμό ευνομούμενης κοινωνίας και εύρυθμου κράτους. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτά δεν τηρούνται από την πλευρά του κράτους και της κοινωνίας υποδοχής. Από την πλευρά του μετανάστη δε, προαπαιτούμενα είναι ο σεβασμός των νόμων του κράτους και ακόμη βασικότερα ο σεβασμός στα θεμελιώδη της κοινωνικής συνύπαρξης. Αυτά τα θεμελιώδη είναι τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ομάδες ανθρώπων που δε σέβονται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα πχ των γυναικών είναι παράλογο να τους επιτρέπεται να μεταφέρουν τα καταπιεστικά τους ήθη σε άλλους ανθρώπους των χωρών υποδοχής τους με άλλοθι τον «αντιρατσισμό». Τελεία και παύλα.           



[1] http://www.youtube.com/watch?v=nhUAJPoM82k
[2] http://www.koutipandoras.gr/37296/%ce%bc%ce%ae%ce%bd%cf%85%cf%83%ce%b7-%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%83%ce%b5-%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%85.html
[3] http://www.tanea.gr/news/politics/article/5020519/apogohteysh-ekfrazei-to-pagkosmio-ebraiko-synedrio-gia-th-mh-prowthhsh-toy-antiratsistikoy-nomosxedioy/
Read More »

Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Περί δικαιωμάτων και ιδιωνύμων.


Περί δικαιωμάτων και ιδιωνύμων.

Του Πέτρου Αργυρίου (περισσότερα στο agriazwa.blogspot.com)

Ο Glenn Greenwald, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δριμύτητα επικριτικός στις καταχρήσεις εξουσίας, είναι διάσημος για την ψύχραιμη και ολοκληρωμένη επιχειρηματολογία που αναπτύσσει στο δημόσιο λόγο του.

Το 2012 ο Glenn Greenwald στάθηκε απέναντι σε φαινόμενο «τιμωρίας» μιας αλυσίδας έτοιμου φαγητού από το δήμαρχο του Σικάγο γιατί ο πρόεδρος της είχε προβεί σε «ομοφοβικά» σχόλια, ένας ακόμη αποκλεισμός στο όνομα του πολιτικά ορθού που συμφωνεί με την αντιρατσιστική ρητορική που αναπτύσσεται αυτές τις μέρες στη χώρα μας που στόχο έχει να κηρύξει τη Χρυσή Αυγή εκτός νόμου λες και είναι κάτι το ανέφικτο να αντιμετωπίσεις στο επίπεδο του πολιτικού διαλόγου φουσκωτούς που ο εγκέφαλος τους έχει πάθει οίδημα από την πολύ τεστοστερόνη.

Φαίνεται πως οι πολιτικοί μας αγάδες είναι τόσο απασχολημένοι με τα λασπόλουτρά τους που προτιμούν να χρησιμοποιήσουν βρώμικα όπλα εναντίον αστείων εχθρών, βρώμικα όπλα που η νομιμοποίηση της χρήσης τους θα γυρίσει μπούμερανγκ όχι μόνο σε αυτούς που παθιασμένα στήριξαν το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο αλλά και σε όλους έχουν άποψη για τα πράγματα: Ο φρούραρχος θα γίνει ο απόλυτος ρυθμιστής της κοινοβουλευτικής ζωής και ο μπάτσος θα γίνει ακόμη περισσότερο χωροφύλακας της κοινωνικής ζωής:

Αλεξάκη, αν τυχόν ξαναμιλήσεις για ομερτά και πολιτικές μαφίες: από το αυτί και στον φρούραρχο θα σε πάνε.

Κουτσούμπα, μην τολμήσεις και ξαναπετάξεις κανά «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» θα σε αποκλείσουν από το ΚΚΕ ή θα το ξαναβγάλουν στην παρανομία.

Καμμένε, πιπέρι στο στόμα άμα πεις την πολιτική της Μέρκελ ναζιστική.

Όσο για τους αντισιωνιστές Έλληνες και Άραβες μετανάστες, σκασμός γουρούνια αντισημίτες…

Και στις πορείες δε θέλω ούτε έναν χαρακτηρισμό πολιτικού προσώπου ή χώρου: Θέλω να είμαστε κυρίες στις πορείες. Κυρίες στις πορείες και τσάμπα πουτάνες στα ΜΑΤ.  

ΤΙ ΑΔΥΝΑΤΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΒΡΕ ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟΙ;  

Μπορεί λοιπόν να απαγορεύεται η οπλοφορία στη βουλή, ο κοινοβουλευτισμός όμως παλεύει για να αποκτήσει όπλα μαζικής φίμωσης.

Ο κοινοβουλευτισμός βρήκε τον Οσάμα μπιν Λάντεν του στο πρόσωπο της Χρυσής Αυγής, έναν κίνδυνο που ήταν ασήμαντα μικρός πριν εφευρεθεί ως σκιάχτρο από το ίδιο το σύστημα εξουσίας. Δυστυχώς όταν η εξουσία επικαλείται φανταστικούς εχθρούς, οι κίνδυνοι γίνονται όλο και πιο υπαρκτοί. Είναι ένα είδος «αυτοεκπληρούμενης προφητείας», ένα είδους μηχανισμού δηλαδή που πολύ καλά γνωρίζουν οι κρατούντες.

Τα κάναν με τους κομμουνιστές τον προηγούμενο αιώνα. Το κάνουν με οποιονδήποτε και σε οποιονδήποτε απείλησε το σύστημα εξουσίας. Τώρα που το σύστημα εξουσίας βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης, εφευρίσκουν έναν εχθρό για να ξαναποκτήσουν την χαμένη τους πειθώ στους πληθυσμούς ή έστω να κερδίσουν χρόνο με έναν αντιπερισπασμό.

Αφιερώνω λοιπόν αυτές τις γραμμές του έξοχου Glenn Greenwald στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στον ελευθεριακό χώρο που με το αντιρατσιστικό, τα ιδιώνυμα και τα λοιπά συναφή συνυπογράφουν για μαζική φίμωση, για καταπάτηση ενός από τα τελευταία δικαιώματα που είχε απομείνει σε αυτή τη χώρα, αυτό της ελευθερίας του λόγου και για την ενίσχυση του απολυταρχισμού που ούτως ή άλλως ενισχύεται σε όλον τον πλανήτη.

       

…«Είναι πάντα πολύ εύκολο να βάλεις ανθρώπους να καταδικάσουν απειλές στην ελευθερία του λόγου όταν ο λόγος που απειλείται είναι λόγος της αρεσκείας τους. Είναι πολύ πιο δύσκολο να προκαλέσεις υποστήριξη τους για το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου όταν ο λόγος που τιμωρείται είναι λόγος που βρίσκουν απεχθή»…  

«Το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται σε κυβερνητικούς αξιωματούχους να δημιουργούν λίστες αποδεκτών και απαράδεκτων πολιτικών ιδεών και έπειτα να χρησιμοποιούν την εξουσία του κράτους για να επιβάλουν αυτές τις προτιμήσεις»…[1]

«Κάθε μικρός τύραννος έχει εξ’ ορισμού τον πειρασμό να καταχραστεί την  εξουσία του για να τιμωρήσει αυτούς που έχουν απόψεις που δεν του αρέσουν»

Να σχολιάσω ότι ο τύραννος δεν χρειάζεται να είναι μικρός. Μπορεί ο «τύραννος» να είναι μια ολιγαρχία που έχει τοποθετήσει έναν πρωθυπουργό ή έναν δικτάτορα, μπορεί να είναι όμως και πλειονότητες, πολιτικά, θρησκευτικά ή και φυλετικά που καταπιέζουν τις μειονότητες. Για αυτό και κάθε δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να δείχνει σεβασμό στις μειονότητες.

Οι συσχετισμοί δυνάμεων όμως αλλάζουν. Μια μειονότητα μπορεί να γίνει ισχυρή ή να αποκτήσει ισχυρότατα λόμπι ή να γίνει ακόμη και πλειονότητα και να ασκεί πλέον αυτή καταπίεση που σε καμία περίπτωση δεν είναι ηθικά καλύτερη καταπίεση από αυτήν που της άσκησαν οι καταπιεστές της.

Ο αντίστροφος ρατσισμός, οι αντίστροφες καταπιέσεις και διωγμοί παραμένουν ρατσισμοί, καταπιέσεις και διωγμοί.

Όπου υπάρχουν εγκλήματα που συγκαλύπτονται από έλλειμμα δικαιοσύνης η λύση δεν είναι περισσότεροι και αυστηρότεροι νόμοι. Η λύση είναι ή άρση των ανισονομίας και η επιβολή του νόμου- για όλους. Ίδια μέτρα, ίδια σταθμά.  

Τα ιδιώνυμα είναι φασισμός: από όπου και αν παράγονται ή επιβάλλονται: Από την δεξιά ή την αριστερά.

Κάποτε αποδόθηκε στο Βολταίρο η ρήση:  «Διαφωνώ με αυτό που λες αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες.»

Σήμερα το «συνταγματικό τόξο» λέει: «Διαφωνούν όλοι με μένα αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα μου να μη μιλάν».

Το συνταγματικό τόξο αποτελείται από εκείνες της δυνάμεις που έχουν συνθλίψει το Σύνταγμα. Απλά τη θέση της Νέας Δημοκρατίας σε αυτό που θρασύτητα τολμά και αυταποκαλείται συνταγματικό τόξο και είναι στην ουσία το ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΞΟ, έσπευσε να αναπληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το τόξο αυτό δεν στοχεύει στην καρδία του κτήνους της Χρυσής Αυγής: στοχεύει στην ίδια την καρδιά της δημοκρατίας, σε ότι τουλάχιστον έχει απομείνει από αυτήν.

Και ρε πούστη μου, αναρωτιέμαι: αυτή η χώρα με τους τόσους δημοκράτες, πως ΣΚΑΤΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΑ; Και μετά ξανα-αναρωτιέμαι: αυτή η χώρα, με τους τόσους δημοκρατικούς αγώνες και με τους άπειρους δημοκράτες, πως ξαφνικά έπηξε στους φασίστες;

Να σας πω: Η επίκληση στους άπειρους δημοκράτες ή στους άπειρους φασίστες είναι μια πιπίλα που την βάζουν στο στόμα μας για να τη μασάμε και να το βουλώνουμε σαν ανήμπορα βρέφη μπροστά στα όργια πότε αυθαιρεσίας, πότε αλαζονείας, πότε εθελοδουλείας, πότε ανανδρίας, πότε ανικανότητας του πολιτικού στελεχιακού δυναμικού αυτής της χώρας και των πολιτικών μαφιών στις οποίες οι πολιτικοί αριβίστες συνέρευσαν.   

Στη δημοκρατία υπάρχει δικαιοσύνη. Στην Ελλάδα όχι. Στη δημοκρατία δεν καταπιέζονται ούτε οι πολλοί ούτε οι λίγοι και αυτοί που ασκούν εξουσία ελέγχονται και κρίνονται. Στην Ελλάδα καταπιέζονται και οι πλειονότητες και οι μειονότητες και όσοι ασκούν εξουσία όχι μόνο δεν ελέγχονται αλλά τώρα θέλουν να μην κρίνονται κιόλας. Στη δημοκρατία οι ένοχοι τιμωρούνται. Στην Ελλάδα επιβραβεύονται. Στη δημοκρατία οι πολίτες έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις. Στην Ελλάδα κάποιοι πολίτες είχαν μόνο δικαιώματα και τώρα σχεδόν όλοι οι πολίτες εκτός των γνωστών και εξαιρετέων ελίτ έχουν μόνο υποχρεώσεις.

Στη δημοκρατία η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους. Στην Ελλάδα ανήκει σε κάποιους και σε λίγο δε  θα υπάρχει η έννοια της δημόσιας περιουσίας.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα ήταν ένα φαντασιακό επινόημα ή αν θέλετε ένας συμβιβασμός όπου κάποιοι θα κρατούσαν την εξουσία παρέχοντας κάποια δικαιώματα στους πολλούς. Σήμερα αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο της πολιτικής ελίτ με το λαό έχει σπάσει αφού του στέρησε κάθε δικαίωμα στην παιδεία, στην υγεία, στην εργασία ώστε να μπορέσει να πουλήσει μια χώρα σαν πραμάτεια στο διεθνές κεφάλαιο.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Και το ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας. Αυτοί δεν είναι δημοκράτες. Αυτοί δεν είναι το συνταγματικό τόξο. Είναι λύκοι με προβιά.

Εγώ δε θα πρότεινα ποτέ να βγει το σύστημα πολιτικής εξουσίας εκτός νόμου όταν και εφόσον η δημοκρατία αποκατασταθεί.

Δεν είμαι τόσο ανόητος. Αυτό που θα πρότεινα είναι να κηρυχθεί το πολιτικό σύστημα «εντός νόμου» γιατί εδώ και δεκαετίες είναι υπεράνω του νόμου. Και σε μια δημοκρατία κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου. Δεν χρειαζόμαστε ιδιώνυμο. Ανεξάρτητη δικαιοσύνη χρειαζόμαστε. Να δούμε λοιπόν όταν και εφόσον η δημοκρατία ή έστω η κάποιας ποιότητας δημοκρατία αποκατασταθεί, αν θα μπορούν αυτοί που εκμαύλισαν τη δημοκρατία, κατέστρεψαν την οικονομία και το μέλλον ολόκληρων γενεών να επικαλούνται τη δημοκρατία και το σύνταγμα. Αυτοί που βίασαν και σκότωσαν και τα δύο, να δούμε αν θα τα επικαλούνται προς υπεράσπιση τους.   

Να σας πω κάτι: αυτοί που σκότωσαν τη δημοκρατία ακόμη σας το παίζουν δημοκράτες και τσιμπάτε. Αυτοί που έκαναν το σύνταγμα σκατόχαρτο για να σκουπίζει δημοκρατικά τον κώλο της η τροίκα, αυτοπροσδιορίζονται ως συνταγματικό τόξο.  Αυτοί που ήταν υπεράνω κάθε νόμου δίνουν στον εαυτό τους το δικαίωμα να βγάζουν κάποιους εκτός νόμου: σήμερα τη Χρυσή Αυγή, αύριο το ΣΥΡΙΖΑ, μεθαύριο το ΚΚΕ και όποιον τους καυλώσει.

Αυτοί που στείλαν φυλακή ή και στον τάφο χιλιάδες ‘Έλληνες που δεν έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα αλλά δεν μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις που το κράτος μαφία δημιούργησε αυθαίρετα, παράνομα και καταχρηστικά εις βάρος τους ενώ αναίρεσε όλες τις ανειλημμένες υποχρεώσεις του (παιδεία, υγεία και το μεγαλύτερο κομμάτι μισθών και συντάξεων), αυτοί θα έχουν το εκτελεστικό προνόμιο να αποφασίζουν ποιος είναι φασίστας και ποιος θα φάει φυλακή;     

Αυτοί που έδωσαν τις εντολές για μαζική καταστολή, που κάναν παράνομες τις διαδηλώσεις, τις απεργίες, που δώσαν τις εντολές για να πέσουν τόνοι απαγορευμένων χημικών, αυτοί που εισέβαλαν στην Κερατέα, που απήγαγαν κόσμο και κάναν μικρή κατοχή στην Ιερισσό, σε αυτούς βρε τεράστιε μαλάκα θα εμπιστευτείς τη δύναμη που τους δίνει ένα νομοσχέδιο για εγκλήματα σκέψης;

Δίκιο έχεις. Δεν σε πιάνει εσένα αυτό το νομοσχέδιο. Δεν έχεις μάθει να σκέφτεσαι και έχεις μνήμη χρυσόψαρου.

Σταμάτα να έχεις ψευδαισθήσεις: Δεν έχει άλλη πολιτική πρέζα για σένα. Δεν ήταν τσάμπα η πολιτική πρέζα όπως νόμιζες όταν την έπαιρνες με τις χούφτες. Τώρα που κατάλαβες ότι ό ναρκέμποράς σου έγινε και νταβατζής, ότι ο ναρκέμπορας έγινε και σωματέμπορας σου, μπορείς σε παρακαλώ να σταματήσεις να του δίνεις περισσότερη εξουσία; Ε καλέ κύριε και κυρία;

Δυστυχώς δεν μπορώ να σου το επιβάλω. Δυστυχώς δεν μπορώ να επιβάλλω ούτε το ιδιώνυμο της βλακείας. Γιατί στη δημοκρατία δεν υπάρχουν ιδιώνυμα. Στη δημοκρατία η πολιτική θηλιά που βάζεις στο λαιμό σου πνίγει και εμένα. Στη δημοκρατία είμαστε αλληλένδετοι και αλληλεξαρτώμενοι. Δεν μπορώ να σου επιβάλω να μην κρεμαστείς. Και ούτε θα επιβάλω νόμο στο σπίτι του κρεμασμένου να μην μιλάνε για σκοινί. Αυτό που μπορώ να προσπαθήσω μέχρι τελικής πτώσης μου να κάνω, είναι να σε πείσω ότι αυτό που έχεις στο λαιμό σου είναι σκοινί για κρέμασμα και όχι γραβάτα πολιτικής ορθότητας. Δεν μπορώ να σε πείσω να μην κρεμαστείς για να μην πνιγώ και εγώ. Μπορώ να προσπαθήσω να σε πείσω να μην το κάνεις γιατί θα πεθάνεις. Μπορώ να προσπαθήσω να σε πείσω να μην το κάνεις για τα παιδιά σου. Το ξέρω ότι στην τελική δε θα πειστείς γιατί πότε είσαι παιδιάστικα εύπιστος και πότε γεροπαράξενα καχύποπτος.

Τουλάχιστον 30 χρόνια υπηρετείς τους εκμαυλιστές σου. Τότε μπορεί να ήθελες να μην τους ψηφίσεις αλλά πάντα σε εγκλώβιζαν σε διλλήματα δήθεν πολιτικού πραγματισμού και σε δίπολα. Τώρα που οι μάσκες έχουν πέσει, δημιουργούν καινούρια διλλήματα δήθεν πολιτικού πραγματισμού: Μην τους δίνεις περισσότερη εξουσία και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα καταψηφίσεις οποιονδήποτε ενισχύει το αντιδημοκρατικό και αντισυνταγματικό μπλοκ.   

Μην τους δίνεις περισσότερη δύναμη. Δεν έχεις αυτό το δικαίωμα. Κοίτα λίγο τη ζωή σου και πες μου που διαφωνείς: Ποιο δικαίωμα σου έχει απομείνει; Μην χάσεις και το πρώτο δικαίωμα σου. Το δικαίωμα στην ελευθερία λόγου. Είναι το τελευταίο δικαίωμα που σου αφαιρούν πριν σου στερήσουν «νομικά» και το δικαίωμα στη ζωή.



[1] http://www.salon.com/2012/07/26/rahm_emanuels_free_speech_attack/?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook
Read More »

Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

Sex, Drug-asakis and Rock and Roll


Ο Drug-ασάκης και το τέλος των ψευδαισθήσεων.

Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)



Το θέμα του αντιρατσισμού μου είναι εξαιρετικά δυσάρεστο. Δυστυχώς, όταν επέμενα στο ατελέσφορο και επικίνδυνο του θέματος, είχα δίκιο.

Γιατί οι παραλογισμοί και οι αντίστροφες λογικές που αναπτύσσονται γύρω από το θέμα και έχουν ενισχύσει όχι μόνο τη Χρυσή Αυγή αλλά και το Σαμαρά προοιωνίζοντας μια ακροδεξιά κοινοβουλευτική επικράτηση διαρκείας, έχουν δημιουργήσει μια εκλογική τάση που από τις επόμενες δημοσκοπήσεις και έπειτα θα μοιάζει πλέον μη αναστρέψιμη   

Είχα κάποια εμπιστοσύνη στην πολιτική οξυδέρκεια της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, τον κύριο Τσίπρα και κυρίως τον κύριο Δραγασάκη, για την εξωτερική πολιτική που ο  ΣΥΡΙΖΑ άσκησε προεκλογικά το 2012 και η οποία τοποθέτησε τον ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο της παγκόσμιας πολιτικής.

Μετά τα γεγονότα στo κοινοβούλιο στις 17-5-2013 και την αποβολή του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Παναγιώτη Ηλιόπουλου από τον αντιπρόεδρο και εκείνη τη στιγμή προεδρεύοντα της βουλής Ιωάννη Δραγασάκη που οδήγησε στην αποχώρηση της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής από την αίθουσα δεν θα ορκιζόμουν στην πολιτική αντίληψη του δευτέρου -ούτως ή άλλως δεν έχω καμία αμφιβολία για την περιορισμένη πολιτική αντίληψη του πρώτου.

Ο Κος Δραγασάκης επικαλέστηκε το άρθρο 80 για την απόδοση μομφής σε βουλευτή για αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά, μομφή που αποδίδεται από τον πρόεδρο σε κατά την κρίση του «ιδιαίτερα σοβαρές περιπτώσεις»

Η κρίση του προέδρου προκλήθηκε από δήλωση του βουλευτή της Χ.Α «ο Mr Alexis … κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και ονειρεύεται ότι θα ξυπνήσει πρωθυπουργός».

Φυσικά και μια τέτοια δήλωση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ιδιαίτερα σοβαρή περίπτωση. Φυσικά και στο ελληνικό κοινοβούλιο των τελευταίων ετών έχουν ακουστεί πολύ βαρύτεροι χαρακτηρισμοί από όλο το πολιτικό φάσμα από το «Mr Alexis».

Και φυσικά η κίνηση κατά του βουλευτή της ΧΑ έγινε στα πλαίσια της ηλίθιας αυτουπονομευτικής και «αυτοδίκαιας» στρατηγικής που αναπτύσσει ο ΣΥΡΙΖΑ κατά της Χρυσής Αυγής, συμμαχώντας με τις δυνάμεις της νεοφιλελεύθερας αριστεράς και κέντρου, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε με τα μούτρα στο τεράστιο κεφαλοτύρι της φάκας που έστησε ο υπερφιλόδοξος Βαγγέλης Βενιζέλος, πρόεδρος του πρώτου σμικρού ΠΑΣΟΚ για τη δημιουργία «συνταγματικού» τόξου και την καταπολέμηση της Χρυσής Αυγής μέσω ενός φωτογραφικού νομοσχεδίου προκειμένου να ανακατέψει την πολιτική τράπουλα καθώς με τα φύλλα που κρατάει στο χέρι του δεν μπορεί να κερδίσει καμιά παρτίδα, ούτε καν να μπλοφάρει.

Αλλά ας επιτρέψουμε στα συμβάντα της βουλής:

Ο Ηλιόπουλος παραβίασε τον κανονισμό της βουλής καθώς δεν έκανε σχετική ερώτηση για συγκεκριμένο θέμα αλλά δήλωση.

Αλλά δεν ήταν ο μόνος που παραβίασε τον κανονισμό της Βουλής: Γιατί και ο Ιωάννης Δραγασάκης παραβίασε τον κανονισμό της Βουλής μετά από υποδείξεις μιας ανεπαρκέστης υπαλλήλου της Βουλής και δίνοντας στον εαυτό του υπερεξουσίες που δεν έχει: Γιατί ο κανονισμός της βουλής και το άρθρο 80 προβλέπουν ότι σε αντικοινοβουλευτικές συμπεριφορές ο Πρόεδρος της Βουλής μπορεί να αποδώσει πρόταση μομφής κατά βουλευτή η οποία στη συνέχεια ψηφίζεται από τη βουλή με ανάταση χειρός.

Ο πρόεδρος της Βουλής μπορεί να διατάξει την άμεση απομάκρυνση του βουλευτή για ανάρμοστη συμπεριφορά σύμφωνα με το άρθρο 81, μόνο μετά την απόδοση μομφής (και σε δύο άλλες περιπτώσεις που δεν σχετίζονται με υπό συζήτηση περιστατικό).

Ο Δραγασάκης δεν τήρησε τον κανονισμό παρότι τον επικαλέστηκε επιδεικνύοντας απαράδεκτη κοινοβουλευτική αμορφωσιά. Δεν έκανε πρόταση μομφής και οι βουλευτές δεν την ψήφισαν.  

Το παράπτωμα του Δραγασάκη όχι απλά να μην είναι εξοικειωμένος με τον κανονισμό της Βουλής παρότι αντιπρόεδρος της αλλά και να αυθαιρετεί επικαλούμενος αυτόν εκθέτει ανεπανόρθωτα τον πολιτικό άντρα.     

Και αυτό είναι το μικρότερο των «παραπτωμάτων» του. Γιατί παρότι ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν πιστεύει ότι ο Ναζισμός μπορεί να καταπολεμηθεί με διοικητικά μέτρα, το κόμμα του όμως συμμάχησε με τα δεκανίκια της μνημονιακής αντισυνταγματικότητας, το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ για την ψήφιση ενός φωτογραφικού «αντιρατσιστικού νομοσχεδίου» που ανακάλυψε το «ψευτοπροοδευτικό» ιδιώνυμο του ρατσισμού.

Ας αφήσουμε τα όσα παιδαριώδη συνέβησαν στη Βουλή που θύμιζαν τάξη δημοτικού με βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να φωνάζει Χάιλ Χίτλερ κατά την αποχώρηση της ΧΑ λες μια τέτοια συμπεριφορά συμφωνεί με τον κανονισμό της Βουλής. Ας αφήσουμε τις μικροπρέπειες και ας πάμε στα ουσιώδη.

Τι συνέπειες έχει η παρωπιδική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για την «αντιμετώπιση του φασισμού» σε συνδυασμό με την αυθαιρεσία του Δραγασάκη; Ας δούμε πως μπορεί και πως σκοπεύει να εκμεταλλευτεί τις συγκυρίες η Χρυσή Αυγή: Όπως φαίνεται από την ανακοίνωση της για το περιστατικό, η στρατηγική της Χρυσής Αυγής είναι πάρα απλή και για αυτό θα αποβεί εξαιρετικά αποτελεσματική, εκτοξεύοντας την προς τη θέση του δεύτερου κόμματος χωρίς η ίδια να χύσει έστω μια σταγόνα ιδρώτα κατά τον πολιτικό σχεδιασμό της:

«Στον Γ. Δραγασάκη επιρρίπτει τις ευθύνες για τα χθεσινά γεγονότα στην Ολομέλεια η Χρυσή Αυγή, κατηγορώντας παράλληλα τα «διεφθαρμένα κόμματα του συστήματος» ότι «ενώθηκαν εναντίον της» γιατί είναι η «μόνη φωνή της αλήθειας» στη Βουλή.

«Μας πολεμούν όλοι, άρα πάμε καλά. Την απόλυτη ευθύνη για τα χθεσινά γεγονότα φέρει ο Δραγασάκης. Γελοιοποιήθηκε παρακαλώντας διαρκώς τον φρούραρχο, ο οποίος ασφαλώς αδιαφόρησε, γιατί οποιαδήποτε παρέμβαση αστυνομίας κατά βουλευτή είναι αντισυνταγματική»

Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεχνά ότι «συνταγματικό τόξο» μαζί με δυνάμεις όπως το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ που κάναν το σύνταγμα κουρέλια και μετατρέψαν τους βουλευτές τους σε κατώτατους γραφειοκράτες που βάζουν την τζίφρα τους σε ότι τους  υποδεικνύει ο πολιτικός τους προϊστάμενος δεν μπορεί να υπάρξει. Η σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ υπέρ του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και κατά της Χρυσής Αυγής οξύνει την καχυποψία πολλών πολιτών που έχουν σιχαθεί τα «διεφθαρμένα κόμματα» και κάνουν τη Χρυσή Αυγή να φαίνεται ως η «μόνη φωνή της αλήθειας» στη Βουλή.

Ενός κακού μύρια έπονται. Γιατί δεν είναι μόνο η άνοδος της Χρυσής Αυγής που ενισχύεται κάθε μέρα από την ιδεοληπτική στάση του ΣΥΡΙΖΑ. Στο Μέγαρο Μαξίμου και με την ευφορία και τη θριαμβολογία που επικρατεί μετά το επικοινωνιακό τέχνασμα του πρωθυπουργού-Μάρκο Πόλο που ως γνήσιοι επαρχιώτες που είμαστε πρέπει να χαιρόμαστε που ανακάλυψε την Κίνα, κάποιοι έχουν γαμηθεί στα γέλια και άλλοι απλά κατουρηθεί στα γέλια από τις αλλεπάλληλες τρικλοποδιές που βάζει ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο στον εαυτό του αλλά και στο ευρύτερο αντιμνημονιακό μέτωπο το οποίο και έχει πλέον διασπάσει κρίνοντας το «συνταγματικό τόξο» ενάντια στη Χρυσή Αυγή ως περισσότερο επιτακτικό από το αντιμνημονιακό μέτωπο ενάντια στους ιμπεριαλιστές και την παγκόσμια οικονομική ολιγαρχία!

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι στελέχη της ΝΔ σκέφτονται για το ΣΥΡΙΖΑ «καλά αυτούς φοβόμασταν;» ή «αυτός ήταν ο πολύς Δραγασάκης»;

Και ο Σαμαράς τρίβει τα χέρια του με τον προληπτικό ακρωτηριασμό του αντιμνομονιακού μπλοκ: Είναι σαφές άλλωστε το πώς σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την ρητορική του «Συνταγματικού Talkshow (τόξου)» και το παράπτωμα Δραγασάκη η ΝΔ: Θα φιμώσει για το καλά όλο το αντιμνημονιακό μέτωπο, πολίτες και πολιτευτές μαζί επικαλούμενη τη γνωστή θεωρία των άκρων: Δια του λόγου του αληθές, ορίστε η ανακοίνωση της ΝΔ για τα έκτροπα Ηλιόπουλου-Δραγασάκη:

«Είναι αποκρουστική και απολύτως καταδικαστέα η προσπάθεια των βουλευτών της Χρυσής Αυγής να μετατρέψουν σε καταγώγιο το Ελληνικό Κοινοβούλιο, χρησιμοποιώντας ακραία προσβλητικές, υβριστικές και αγοραίες εκφράσεις. Θα πρέπει να αντιληφθούν, επιτέλους, όσοι δεν το κατανοούν ή αρνούνται επιμόνως να το συνειδητοποιήσουν, ότι η Βουλή έχει κανόνες τους οποίους θα πρέπει να σέβονται όλοι, χωρίς εξαιρέσεις» τονίζει.

Σύμφωνα με τη ΝΔ, Βουλή είναι ο Ναός της Δημοκρατίας και, είναι φυσικό, όσοι δεν ασπάζονται τις αρχές της, να μην αντέχουν και τους κανόνες του Κοινοβουλευτισμού.

Από την άλλη πλευρά, σημειώνει η Συγγρού, ο κ. Τσίπρας, ακολουθώντας το παράδειγμα των Χρυσαυγιτών, καταφέρθηκε με ακραίες εκφράσεις εναντίον βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, με άψογη κοινοβουλευτική συμπεριφορά. Προτιμά να ξεχνά ο κ. Τσίπρας τους βουλευτές του κόμματός του που έχουν φθάσει στο σημείο να απειλούν με λυντσάρισμα πολιτικούς και μάλιστα από το βήμα της Βουλής.

Ας είναι βέβαιοι όλοι ότι δεν θα αφήσουμε την υπόθεση της Δημοκρατίας να γίνει αντικείμενο διαμάχης ανάμεσα στα δυο άκρα του πολιτικού φάσματος»    

Φυσικά: η υπόθεση της Δημοκρατίας πρέπει πάντα να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στα χέρια των μεγάλων συμφερόντων. Όλοι οι υπόλοιποι περιττεύουν στη δημοκρατία του μνημονίου. Φιμώνονται. Η ηλίθια στρατηγική του ΣΎΡΙΖΑ και η εμμονή του με τη ΧΑ γυρνάει μπούμερανγκ. Στο κουτί της Πανδώρας που άνοιξαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις είχε απομείνει μονάχα η ελπίδα που κάποιοι είχαν εναποθέσει στο αντιμνημονιακό μπλοκ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε την ελπίδα για περιστέρι και την απελευθέρωσε να πετάξει μακριά, μακριά, πολύ μακριά από το σκληρό κόσμο των ανθρώπων και τις ματαιώσεις του.

Οι συνέπειες του αντιρατσιστικού παραληρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και του παραπτώματος Δραγασάκη σύντομα θα αποδειχτούν δραματικές. Ουσιαστικά, το αντιμνημονιακό μπλοκ έχει ήδη χάσει την κεντρική πολιτική του εκπροσώπηση αφού μετά το προηγούμενο που δημιούργησε ο Γιάννης Δραγασάκης, η φίμωση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ πρέπει να θεωρείται πλέον όχι μόνο δεδομένη αλλά και επιβεβλημένη μέσα στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής ευπρέπειας και του πολιτικά ορθού του κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού, ενός απόλυτα αδειανού πουκαμίσου. Για να γίνει ο ισχυρισμός μου περισσότερο κατανοητός, ας αναφερθούμε στο τι θεωρεί ο κανονισμός της Βουλής ως απρέπεια ή ανάρμοστη συμπεριφορά:

«Aνάρμoστη συμπεριφoρά σύμφωνα με την πρoηγoύμενη παράγραφo απoτελoύν: α) η παρεμπόδιση της oμαλής διεξαγωγής των συνεδριάσεων ή των συζητήσεων και η διατάραξη της τάξης σ’ αυτές, είτε με πρόκληση θoρύβoυ ή αταξίας είτε με oπoιoνδήπoτε άλλoν τρόπo· β) η διακoπή των oμιλητών χωρίς τη συγκατάθεσή τoυς και την άδεια τoυ Πρoέδρoυ ή η απoδoκιμασία τoυς με λόγια ή έργα· γ) η oμιλία χωρίς την πρoηγoύμενη άδεια τoυ Πρoέδρoυ· δ) η απρεπής συμπεριφoρά με λόγια ή έργα· ε) η έλλειψη τoυ oφειλόμενoυ σεβασμoύ πρoς τo Πρoεδρείo, τη σoβαρότητα τoυ έργoυ και την απoστoλή της Boυλής· στ) η μη συμμόρφωση με τις υπoδείξεις τoυ Πρoέδρoυ· ζ) η χρησιμoπoίηση πρoσβλητικών εκφράσεων κατά της τιμής και της υπόληψης τoυ Πρoέδρoυ της Δημoκρατίας, των μελών της Boυλής, τoυ Πρoεδρείoυ της και των μελών της Kυβέρνησης· η) η καταφρόνηση τoυ Συντάγματoς και των πoλιτειακών θεσμών με λόγια ή έργα.»

Αυτό το άρθρο για τόσα χρόνια παράμενε ουσιαστικά ανενεργό. Ακόμη και όταν το σύνταγμα γινόταν κουρέλια, το άρθρο δεν ενεργοποιήθηκε. Γιατί απλά η Βουλή δεν ήταν σε θέση να το τηρήσει. Τώρα θα ενεργοποιηθεί: Επιλεκτικά. Για να φιμώσει αντιφρονούντες και όσους δε δέχονται την ορθοδοξία του μνημονίου.

Και ακόμη χειρότερα: Ο ίδιος κανονισμός ισχύει και για της επιτροπές της Βουλής. Αν δεν κάνω λάθος, δηλαδή και για τις προανακριτικές. Ιδιαίτερα η ασάφεια της πρώτης παραγράφου περί απρέπειας, που την ορίζει και ως «την παρεμπόδιση της oμαλής διεξαγωγής των συνεδριάσεων ή των συζητήσεων και τη διατάραξη της τάξης σ’ αυτές, είτε με πρόκληση θoρύβoυ ή αταξίας είτε με oπoιoνδήπoτε άλλoν τρόπo» ή γενικότερη ασάφεια της απρεπούς συμπεριφοράς, δίνει το δικαίωμα σε οποιονδήποτε προεδρεύοντα να αφαιρεί το λόγο, να φιμώνει δηλαδή βουλευτή ή ακόμη και να τον απομακρύνει από τις διαδικασίες της επιτροπής όποτε του καυλώσει επικαλούμενος τα άρθρα 77 εώς 81 του κανονισμού της Βουλής, ακριβώς όπως έκανε ο Δραγασάκης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θέμα με τις μπανανούφλουδες. Πότε κοιτάει τα αστέρια και τις πατάει, πότε τρέχει να τις μαζέψει για να τις δώσει σε αυτόν που του τις πέταξε, σχεδόν πάντα όμως τις πατάει. Αυτό που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε είναι πότε το κάνει από καλή πρόθεση, πότε από σκοπιμότητα και πότε από βλακεία και στερεοτυπική σκέψη που χαρακτηρίζει όσους έχουν περάσει από σχολεία «σκέψης» που αντιμετωπίζουν κείμενα και βιβλία ως «ιερά».

Όσο για το Δραγασάκη, αυτός θα μείνει στην ιστορία ως εκείνος που θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία αλλά δεν το κανε. Μπορούσε να αλλάξει την ιστορία ως γενικός γραμματέας του ΚΚΕ- αλλά έχασε. Μπορούσε να αλλάξει την ιστορία στις εκλογές του 2012 αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν ήταν έτοιμος να κερδίσει». Και έχασε. Χθες, ο Δραγασάκης μπόρεσε να αλλάξει την ιστορία. Και έχασε. Γιατί ο Δραγασάκης εν αγνοία του μάλλον άλλαξε χθες την ιστορία αυτού του τόπου- προς το χειρότερο: Τσιμέντωσε ένα μέλλον όπου η Δεξιά και η Ακροδεξιά θα συγκυβερνούν ή ένα μέλλον όπου θα τρώμε για χρόνια στα μούτρα το Σαμαρά ως ισχυρό πρωθυπουργό και το Μιχαλιολάκο ως αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. ΣΥΡΙΖΑ: το κόμμα που κάνει καλό στην υγεία της εξουσίας. Για αυτό και το τρώει για πρωινό.
Μένει να δούμε αν ο Δραγασάκης θα καταφέρει να κάνει κάποιο στρατηγικό θαύμα για να ανατρέψει τις ακόμη πιο αντιδημοκρατικές συνθήκες που αυτός και το κόμμα του μέσω της αντιρατσιστικής τους μανίας και της λατρείας τους για τα φαντάσματα του παρελθόντος βοήθησαν να δημιουργηθούν.          
Read More »

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Συρία. Το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας.


Συρία. Το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας.

Του Πέτρου Αργυρίου (Agriazwa.blogspot.com)
 

Για όσους παιδαριωδώς πανηγύριζαν με την προπαγάνδα της «αραβικής άνοιξης» και το παραμύθι της νίκης της δημοκρατίας εις βάρος του αυταρχισμού στη Μέση Ανατολή, είναι καιρός να νιώσουν ντροπή για τη συμπεριφορά τους.

Οι εξελίξεις δείχνουν ένα επιχειρούμενο ντόμινο αναδυόμενων θεοκρατιών σε όλη την περιοχή που αναχαιτίζεται μονάχα από την εκκοσμικευμένη αντίληψη που παρέμεινε από τα καθεστώτα των οποίων η ηγεσία ανατράπηκε.

Οι βασικοί υπαίτιοι για τα δεινοπαθήματα της περιοχής δεν είναι άλλοι από τους άρχοντες του Χάους, την ηγεσία των ΗΠΑ.

Μετά τη διάλυση του Ιράκ και την εγκατάλειψη του σε εμφυλιοπολεμικές περιδινήσεις, οι ΗΠΑ στρέψαν στη συνέχεια την κοινωνική τους μηχανική σε πρώην συμμάχους τους όπως η Αίγυπτος, εγγυήτρια δύναμη της σταθερότητας στην περιοχή  ενώ στρέψαν μέρος της πολεμικής τους μηχανής σε πρώην εχθρούς τους όπως η Λιβύη.

Σκοπός της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής στην περιοχή ήταν ναι μεν τα πετρελαϊκά συμφέροντα και η ενισχυμένη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ προς όφελος του σταθερότερου συμμάχου του του Ισραήλ αλλά ο απώτερος στόχος τους ήταν η δημιουργία τέτοιων συνθηκών που θα τους επέτρεπαν στο εγγύς ή στο απώτερο μέλλον να πλήξουν τον μεγαλύτερο αντιαμερικανικό πόλο στην περιοχή: το Ιράν.

Μετά το βαρύ τίμημα που δέχτηκε το Ιράκ στην πύρρειο νίκη του υπέρ του Ιράν (πολύ αμφίβολο αν κάποιος θα μπορούσε νικητή οποιονδήποτε σε αυτό το σφαγείο διαρκείας) τη δεκαετία του 1980 και την ανταμοιβή του Ιράκ από τους «συμμάχους» τους αμερικανούς με δύο εισβολές και μία κατοχή διαρκείας τα μετέπειτα χρόνια, τα αυταρχικά καθεστώτα των χωρών της περιοχής θα ήταν πολύ διστακτικά στο να υποστηρίξουν. πόσο μάλλον να συμμετέχουν σε ένα μελλοντικό πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν.

Μετά από χρόνια μιας σκληρά κεκτημένης ισορροπίας τρόμου στην περιοχή, οι αμερικανοί με την προκήρυξη τους το 2001 του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, του πολέμου δηλαδή κατά του ακραίου Ισλαμισμού αναζωπύρωσαν τα θρησκευτικά πάθη.  

Η Αλ Κάιντα, μια μικρής εμβέλειας οργάνωση που δημιουργήθηκε από ομάδες «ιερών ισλαμιστών» πολεμιστών που οι ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν εξόπλιζαν για να δώσουν στη Σοβιετική Ένωση «το δικό της Βιετνάμ», το Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980,  αναβαθμίστηκε μέσω της προπαγάνδας του πολέμου κατά της τρομοκρατίας των αμερικανών στις αρχές του 20ου σε σύμβολο τους μουσουλμανικού εξτρεμισμού ο οποίος και έκτοτε αρχίζει να αναζωπυρώνεται. Είναι ουσιαστικά οι Αμερικανοί αυτοί που «δημιουργούν» το φάντασμα ενός παγκοσμίου τρομοκρατικού δικτύου όταν στην πραγματικότητα η ισλαμική τρομοκρατία αφορούσε μέχρι και το 2001 πυρήνες απομονωμένους. Ο πόλεμος της τρομοκρατίας ήταν ουσιαστικά ο πόλεμος υπέρ της τρομοκρατίας.

Με τον αντιαμερικανισμό να τροφοδοτεί τον ισλαμικό εξτρεμισμό, οι αμερικάνοι μετά το πέρας της θητείας των επικίνδυνων νεοσυντηρητικών του προέδρου Bush, θα ρίξουν και άλλο λάδι στη φωτιά.

Επί προέδρου Ομπάμα και ενώ η ισλαμική τρομοκρατία φουντώνει στη Μέση Ανατολή και μπορεί πλέον με μεγαλύτερη πειθώ να στρατολογεί καινούριους «ιερούς» τρομοκράτες, οι ΗΠΑ θα στραφούν σε μια από τις πολλές οντότητες που οι ίδιες έχουν μαχαιρώσει πισόπλατα: Στη Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Την ίδια τη Μουσουλμανική Αδελφότητα που οι Αμερικανοί είχαν βοηθήσει τα αυταρχικά κοσμικά καθεστώτα της περιοχής να καταπιέσουν, αυτήν την μουσουλμανική αδελφότητα στήριξαν οι αμερικανοί προκειμένου να ρίξουν τους πρώην συμμάχους τους που πλέον δε συμφωνούσαν με τις απώτερες επιδιώξεις των Αμερικανών στην περιοχή, σπουδαιότερη εκ των οποίων είναι η καταστροφή του Ιράν.

Με την αναζωπύρωση των θρησκευτικών παθών θα αναζωπυρωθούν και οι θρησκευτικές έριδες. Καθώς το Ιράν είναι Σηιτικό, οι Αμερικανοί θα στηρίξουν τα σουνιτικά στοιχεία της περιοχής, ποντάροντας στο ότι το σηιτικό-σουνιτικό μίσος θα ξεπεράσει ακόμη το αντιαμερικανικό μένος και ότι θα μπορέσουν κάποτε να έχουν ευνοϊκότερες συνθήκες για την ούτως ή άλλως επιχειρησιακή δύσκολη πολυπόθητη εισβολή τους στο Ιράν.

Η στήριξη των αμερικανών στους σουνίτες τουλάχιστον για τη δεδομένη χρονική περίοδο φαίνεται από το γεγονός ότι ενώ η «αραβική άνοιξη» έριξε κοσμικά καθεστώτα σε αρκετές χώρες, όταν αυτή έφτασε στο Μπαχρέιν που έχει μεν μεγάλο ποσοστό σηιτών στον πληθυσμό του αλλά με τη σουνιτική βασιλική οικογένεια να έχει την πολιτική εξουσία, αυτή (η αραβική άνοιξη) καταστάληκε παστρικά και σβέλτα και χωρίς πολύ θόρυβο.     

Το διαίρει και βασίλευε των αμερικανών καταδεικνύει μια τυχοδιωκτική γεωπολιτική προσέγγιση: Οι αμερικάνοι αναγορεύουν παλιούς εχθρούς σε συμμάχους, μέσω αυτών ρίχνουν συμμάχους τους και μετά χρησιμοποιούν αυτούς που οι ίδιοι ρίξαν έναντι σε αυτούς που ανεβάσαν: Αυτά τα φροντιστήρια τρόμου που γίνονται για να καταδείξουν την παντοδυναμία της Αμερικής στα πολιτικά πράγματα της περιοχής και να επιβάλλουν την απόλυτη συμμόρφωση στα όποια αμερικανικά κελεύσματα, όντως λειτουργούν στη δημιουργία χάους στην περιοχή και στην ανάδειξη των ΗΠΑ ως μόνιμου ρυθμιστή της κατάστασης, είναι όμως ουσιαστικά αδύνατο να αντιληφθεί κάποιος το πώς μπορούν μακοπρόθεσμα να ωφελήσουν την αμερικανική επιρροή στην περιοχή.

 Μέσα σε όλο αυτό το χάος θα δούμε τρομακτικά παράδοξα: Θα δούμε τους αμερικάνους να εξοπλίζουν την «Αλ Κάιντα» στη Συρία και παράλληλα να βομβαρδίζουν μέσω μη επανδρωμένων πτήσεων μέλη της Αλ Κάιντα στην Υεμένη, έχοντας παράπλευρες απώλειες αμάχους που σπρώχνουν τον τοπικό πληθυσμό απευθείας στην αγκαλία της «Αλ Κάιντα»: Η Λερναία Ύδρα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής για κάθε κεφάλι της Αλ Κάιντα που κόβει, γεννοβολάει άλλα εκατό.

Νέοι πυρήνες της Αλ Κάιντα που έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν πολεμική εμπειρία στα πεδία των «εμφυλίων» της Μέσης Ανατολής και που παίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο στα πολιτικά της περιοχής, αυτοί λοιπόν οι νέοι πυρήνες αποτελούν το μεγαλύτερο κίνδυνο για τη δημιουργία μιας πραγματικής Αλ Κάιντα, δηλαδή ενός παγκοσμίου δικτύου ισλαμικής τρομοκρατίας:

Όπως και να το δει κανείς, η Αλ Κάιντα είναι μπάσταρδο της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής: Και όσο περνάει ο καιρός, η απειλή της γίνεται πραγματική και σταδιακά πραγματικά μεγάλη.

Η Συρία

Στη Συρία, η κοσμική εξουσία του Άσαντ ταυτίζεται με μια θρησκευτική μειονότητα που αντιστοιχεί στο 10% του πληθυσμού, τους Αλαουϊτες.

Η πτώση του σύριου προέδρου Άσαντ και η άνοδος σουνιτών στην εξουσία θα μπορούσε κάλλιστα να σηματοδοτήσει το ξεπάστρεμα του Αλαουιτών, των «απίστων καταπιεστών» αλλά και μιας άλλης κατηγορίας απίστων, αυτής των χριστιανών που αντιστοιχεί στο 10% του πληθυσμού.

Για τον Άσαντ λοιπόν, το στοίχημα δεν ήταν μόνο η διατήρηση της εξουσίας αλλά και η προστασία των Αλαουιτών από αντεκδικήσεις.

Παρότι η πλειοψηφία των Σύριων είναι σουνίτες, ο πόλεμος κατά του Άσαντ δεν μετατράπηκε σε μαζική εξέγερση.

Για να ανατραπεί ο Άσαντ λοιπόν χωρίς την αθρόα συμμετοχή στην «εξέγερση» του τοπικού πληθυσμού, κλήθηκαν πάλι τα ένοπλα θρησκευτικά πάθη. Σύντομα, με τη συνδρομή και της CIA, ποικίλες ομάδες της Αλ Κάιντα από ποικίλες χώρες, από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν, από τη Σαουδική Αραβία και την Υεμένη, από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη, όπου και όποτε έχει δραστηριοποιηθεί και είναι ακόμη ενεργή η «Αλ Κάιντα», έσπευσαν να ρίξουν τον Άσαντ μετατρέποντας τη Συρία στο μεγαλύτερο πεδίο άσκησης ισλαμικής τρομοκρατίας που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Οι αμερικανοί θα μπορούσαν να λύσουν το γόρδιο δεσμό με μια ακόμη στρατιωτική επέμβαση αν δεν υπήρχαν δύο παράγοντες: Η Συρία δεν έχει να ταϊσει πετρελαϊκά συμφέροντα και για αυτό το λόγο  οι πετρελαϊκές εταιρίες δε θα είχαν κανένα όφελος να συμμετέχουν στα κόστη μιας τέτοιας επιχείρησης για να εισπράξουν τα πετρελαϊκά οφέλη του πολέμου. Ακόμη σημαντικότερα, η Ρωσία έχει στη Ταρσό ναυτική ρωσική βάση η απώλεια της οποίας θα την απέκοπτε σημαντικά από τη Μεσόγειο.

Κάτω από αυτό το πρίσμα ίσως η τρομοκρατική επίθεση στο μαραθώνιο της Βοστώνης που χρεώθηκε σε Τσετσένο για την επικινδυνότητα του οποίου η FSB είχε εδώ και αρκετά χρόνια ειδοποιήσει το FBI σε συνδυασμό με την πολύ μεγάλη κινητικότητα στην προσέγγιση της Μόσχας από την Ουάσιγκτον ίσως να σηματοδοτούν μια νέα «μοιρασιά» συγκεκριμένων κομματιών της γεωπολιτικής πίτας ανάμεσα σε αμερικάνους και ρώσους. Αυτή η εικασία δεν μπορεί φυσικά να αποδειχτεί, παρά ταύτα κάθε άλλο παρά τυχαίο δεν είναι ότι τον Μάϊο του 2013, αναφέρθηκε μια νέα και μάλλον πρωτοφανής ανίερη συμμαχία: Όχι μόνο η FSB αλλά πλέον και η CIA φέρεται να παρακολουθεί τον «εξτρεμιστικό» ισλαμισμό της δημοκρατίας του Νταγκεστάν[1] που ναι μεν ανήκει στη Ρωσία αλλά υπάρχουν φόβοι για εξάπλωση του αυτονομιστικού «πολέμου» της Τσετσενίας σε αυτήν. (Ευχαριστούμε τον εξαιρετικό αναλυτή Ιωάννη Μιχαλέτο -http://www.phantis.com/blogs/ioannis-michaletos- που πρώτος υπέδειξε τη χρονική σύμπτωση της βομβιστικής επίθεσης στο Μαραθώνιο της Βοστώνης και της πολύ έντονης αμερικανορωσικής διαπραγματευτικής προσέγγισης χωρίς φυσικά να μπορούμε να είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε για το αν υπάρχει αιτιακή σχέση ανάμεσα στα δύο ή για ποιο από τα δύο είναι το αίτιο και ποιο το αποτέλεσμα.)

Στον τίτλο του άρθρου μας αναφέρουμε τη Συρία ως το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας. Να σας πούμε ευθέως τι εννοούμε:

Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν για την ανατροπή του Λίβυου ηγέτη Καντάφι φυλάρχους, βασιλόφρονες και πολεμιστές της Αλ Κάιντα.

Είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι αρκετοί από αυτούς λειτούργησαν και ως μισθοφόροι. Αρκετοί από αυτούς νοσηλεύτηκαν στην Ελλάδα όπου μάθαμε ότι πέρα από τα πληρωμένα νοσήλεια τους και την πληρωμένη διαμονή τους σε ξενοδοχεία, οι «αντάρτες» έπαιρναν για αρκετούς μήνες «μισθοφορική αποζημίωση» που άγγιζε τα 2000 ευρώ για τον καθένα τους.

Ο μισθοφορικός «λιβυκός» ιατρικός τουρισμός μας είχε ανησυχήσει τότε εξαιρετικά. (ενδεικτικά διαβάστε το «Λιβυκό Ζήτημα της Ελλάδας» http://agriazwa.blogspot.gr/2012/06/muammar-gaddafi.html).

Δικαίως:

Μετά την ανατροπή/δολοφονία Καντάφι, μέρος των «ιερών» μισθοφορικών ομάδων θα μετακινηθεί προς το Μάλι. Εκεί, σε συνδυασμό με τοπικές εξτρεμιστικές ισλαμιστικές δυνάμεις θα ανατραπεί η μοναδική δημοκρατική κυβέρνηση που είχε ποτέ το Μάλι: Η χώρα θα βυθιστεί σε χάος για να ακολουθήσει η Γαλλική (και γερμανική) πολεμική επέμβαση.

Αυτή τη στιγμή, εν αγνοία τους, οι Αλαουίτες της Συρίας συγκρατούν το χάος, ένα χάος που η Αμερικανική πολιτική ενισχύει μέρα με τη μέρα.

Καθώς όπως είδαμε, οι Αμερικανοί δε θέλουν να επέμβουν μονομερώς, θέλουν την παγκόσμια καταδίκη του καθεστώτος Άσαντ. Για να το πετύχουν αυτό καταφεύγουν σε γνωστές τους δολοπλοκίες: Όπως κάναν και για το καθεστώς Χουσεϊν στο Ιράκ το 2001 όπου και εισέβαλαν προπαγανδίζοντας σε παγκόσμιο επίπεδο ότι το Ιράκ κατείχε όπλα μαζικής καταστροφής, τώρα οι αμερικάνοι κατέφυγαν στο δόλιο επιχείρημα πως οι μυστικές τους υπηρεσίες συνέλεξαν στοιχεία που καταδείκνυαν πως το καθεστώς Άσαντ χρησιμοποίησε χημικά όπλα. Με αυτήν ανυπόστατη κατηγορία οι αμερικάνοι ήλπιζαν για μια ακόμη να υπάρξει μια παγκόσμια καταδίκη και να δρομολογηθούν εξελίξεις που θα οδηγούσαν στην ανατροπή του Άσαντ.

 

Οι αμερικανοί μας έχουν συνηθίσει σε κραυγαλέα ψέματα: Όσον αφορά τον παλαιότερο ισχυρισμό τους για κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής από το Ιράκ, το καθεστώς Χουσείν είχε προ πολλού εξαντλήσει το χημικό και το βιολογικό του οπλοστάσιο, κάτι που οι αμερικανοί γνώριζαν πάρα πολύ καλά καθώς ήταν οι μοναδικοί πάροχοι του Ιράκ όσον αφορά χημικά και βιολογικά όπλα (περισσότερα στο http://agriazwa.blogspot.gr/2011/01/wikileaks.html).

Τώρα, στην περίπτωση της Συρίας, οι Αμερικάνοι χρησιμοποίησαν λίγο πάλι την ίδια μέθοδο ψέματος: Ο Άσαντ χρησιμοποίησε χημικά όπλα κατά των «αντικαθεστωτικών».

Αυτή τη φορά η παγκόσμια κοινότητα αναχαίτισε προς το παρόν την προπαγάνδα των Αμερικανών. Αξιωματούχος του ΟΗΕ όχι μόνο διέψευσε την χρήση χημικών από το καθεστώς Άσαντ αλλά και δήλωσε ανησυχίες για το αντίστροφο: Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι «αντάρτες» έχουν κάνει χρήση του νευροτοξικού αερίου Σαρίν[2].

Υπό άλλες συνθήκες, η χρήση χημικών όπλων από την «Αλ Κάιντα» θα σήκωνε τεράστιο θόρυβο. Τώρα όμως, η Αλ Κάιντα στον πόλεμο κατά της Συρίας είναι σύμμαχος των αμερικανών. Όπως ήταν και παλαιότερα στον πόλεμο του Αφγανιστάν. 

Υπό άλλες συνθήκες το να βγάζει πολεμιστής της «Αλ Κάιντα» την καρδιά Σύριου και να την τρώει λέγοντας «ορκίζομαι στο Θεό ότι θα φάμε τις καρδιές και τα συκώτια των στρατιωτών του Ασαντ»[3] θα δημιουργούσε παγκόσμιο σάλο και θα επέσυρε την παγκόσμια κατακραυγή.

Στον πόλεμο όμως δεν κερδίζει το δίκαιο.

Στον πόλεμο δεν υπάρχει δίκαιο. Ούτε καν διεθνές. Έτσι μπορεί το Ισραήλ να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο για πολλοστή φορά βομβαρδίζοντας απρόκλητα τη Συρία και να μην ανοίγει δημοσιογραφικό ρουθούνι.

Μπορεί η Τουρκία να θέλει να εκμεταλλευτεί τη δυσμενή θέση της Συρίας για να διεκδικήσει τον ηγεμονικό ρόλο που ονειρεύεται να έχει στον μουσουλμανικό κόσμο φιλοξενώντας και εξοπλίζοντας τρομοκράτες.      

Μπορεί Ισραήλ και Τουρκία να ξεχνούν τους πρόσφατους τους καβγάδες και να συνιστούν το τρίγωνο των Βερμούδων που θα εξαφανίσει τη Συρία ή έστω εκατοντάδες χιλιάδες Σύριους από το χάρτη με την αμέριστη συμβολή ισλαμιστών τρομοκρατών.

Αυτή τη στιγμή, η Συρία, η αυταρχική, καταπιεστική Συριακή κυβέρνηση, περιορίζει και έχει ενθυλακώσει σημαντικούς παραστρατιωτικούς πυρήνες της ισλαμικής τρομοκρατίας. Αν η Συρία πέσει, αυτοί οι πυρήνες θα μεταφέρουν τη δράση, την πολεμική τους εμπειρία αλλά και τη μεταξύ νεοαποκτηθείσα διάδραση και σε άλλες περιοχές, όπου υπάρχει φανατικό εξτρεμιστικό υπόστρωμα.

Οι αμερικάνοι δημιουργούν μέρα με τη μέρα το ανύπαρκτο φάντασμα που «πολεμούσαν» από το 2001: Ένα παγκόσμιο δίκτυο ισλαμικής τρομοκρατίας. Την πραγματική Αλ Κάιντα.

Καμία μετριοπαθής ισλαμική κυβέρνηση δεν θα μπορεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια απειλή για τη σταθερότητα. Νέες εστίες αιματοκυλίσματος θα δημιουργηθούν.

Οι πληθυσμοί όφειλαν να ανησυχούν. Κάποιες ηγεσίες όμως όχι. Όταν οι δημοκρατικοί θα δώσουν την ασσίστ της αμερικανικής προεδρίας στους ημίτρελους νεοσυντηρητικούς, οι συνθήκες της παγκόσμιας τρομοκρατίας θα είναι αρκετά άσχημες για να λειτουργήσουν ως άλλοθι για την επέμβαση στο Ιράν.

Η πολεμοχαρής πτέρυγα του Ισραήλ έχει κάθε λόγο να χαίρεται με τη διαιώνιση της πολιτικής της ισχύς που θα δικαιώνεται από ένα εξτρεμιστικό Ισλάμ.

Όσο για την Ελλάδα, σε περίπτωση που οι αριθμητικά μεγάλα μουσουλμανικοί μεταναστευτικοί πληθυσμοί υποκινηθούν ιδεολογικά και χρηματικά, αυτόματα η Ελλάδα γίνεται το προγεφύρωμα μιας νέας τύπου ισλαμιστικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη.  ‘Ήδη, πολλαπλοί εξτρεμιστικοί ισλαμικοί θύλακες υπάρχουν και δρουν στα Βαλκάνια. Η προσθήκη σε αυτούς και εν Ελλάδι πυρήνων θα τους είναι εξαιρετικά χρήσιμοι και θα βοηθήσουν λόγω της κομβικής γεωπολιτικής θέσης της χώρας στην όποια επιδίωξη δημιουργίας παγκοσμίων δικτύων.         

Φυσικά, μια τέτοια εξέλιξη δίνει λόγο ύπαρξης στο τελευταίο καταφύγιο του συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα: Σε ένα σκληροπυρηνικό δεξιό μπλοκ Νέας Δημοκρατίας- Χρυσής Αυγής το οποίο θα ενισχύεται από οποιαδήποτε κρούσμα ισλαμικής τρομοκρατίας και το οποίο ήδη μέσω της Χρυσής Αυγής έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις δικαιολογημένου ανθελληνισμού ικανού να σπρώξει μουσουλμάνους μετανάστες στην αγκαλιά του οργανωμένου ισλαμικού φανατισμού, αν και όποτε υπάρξει τέτοιος και στην Ελλάδα. Απέναντι σε μια τέτοια προοπτική πόλωσης, ούτε οι λογικές νομιμοποίησης των μεταναστών ούτε τα επιχειρήματα πολυπολιτισμικότητας θα μπορέσουν να προστατεύσουν τους Έλληνες και τους μετανάστες. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πόσο επιτακτική είναι η κατακρήμνιση του συστήματος εξουσίας και των δεκανικιών του έκτακτης ανάγκης στην Ελλάδα. Όχι μόνο για τα κακά που έχουν ήδη προκαλέσει αλλά για τα κακά που θα προκαλέσουν.

Απέναντι σε μια τέτοια δεξιά συσπείρωση που θα χρησιμοποιεί τους μετανάστες ως μπαμπούλα για να διαιωνίσει την  εξουσία του, τα ερωτήματα της συγκατοίκησης στην ακροδεξιά πολυκατοικία θα είναι κρίσιμα: Πως θα μπορεί η αντιαραβική και φιλοϊσραηλινή  πτέρυγα με κορυφαίο της σήμερα τον σύμβουλο του πρωθυπουργού Φάιλο Κρανιδιώτη να διαμορφώσει κοινή πολιτική με τους αντισημίτες της Χρυσής Αυγής;  

Ελπίζω το ερώτημα να μην απαντηθεί ποτέ. Ελπίζω να μη βρεθούμε στα χέρια μιας ακόμη πιο ακροδεξιάς κυβέρνησης. Ελπίζω να τους κατακρημνίσουμε πριν μας ρίξουν ακόμη βαθύτερα στα Τάρταρα. Είναι πλέον η ώρα όλοι οι έλλογοι πολίτες αυτής της χώρας, δεξιοί, αριστεροί, φιλελεύθεροι, κομμουνιστές, αντιεξουσιαστές να καταλάβουν πως αυτό που έχει συμβεί στην Ελλάδα δεν είναι ατυχηματικό και πως ούτε οι ιδέες ούτε τα συμφέροντα κάποιων είναι υπεράνω των ζωών όλων μας. Είναι καιρός οι Έλληνες να σταματήσουν να προβάλουν την επιπολαιότητα και τον ατομικισμό τους σα να ήταν κάποιο αξιοζήλευτο προσόν. Οι καιροί που ζούμε και οι καιροί που έρχονται δεν συγχωρούν. Η επιδείνωση των συνθηκών για τους πολλούς σε παγκόσμιο επίπεδο επελαύνει σαρωτικά. Έχουμε ελάχιστο χρόνο να προλάβουμε να οργανωθούμε απέναντι σε αυτά που έρχονται.   



[1] http://www.kavkazcenter.com/eng/content/2013/05/04/17758.shtml
[2] http://www.tanea.gr/news/world/article/5015817/ohe-oi-syrioi-antartes-exoyn-xrhsimopoihsei-aerio-sarin/
[3] http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=113042872
Read More »