Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Χαλι-φάτε τους τώρα στη μάπα




Αποκεφαλισμοί, μαζικές κλειτοριδεκτομές, γενοκτονίες, κομμάτι των πληθυσμών της Μέσης Ανατολής βρίσκεται στο έλεος του Προφήτη και της Ισλαμικής Θεοκρατίας. 

Το παρελθόν που ποτέ δεν μας άφησε εκδικείται τον αποχαυνωτικό οπτιμισμό της Νεωτερικότητας.

Τα παιδιά του G.W.Bush και του Barrak Obama, οι τζιχαντιστές,  αυξάνονται και πληθύνονται.

Για χρόνια μάταια προσπαθούσαμε να περιγράψουμε πως η Αλ Κάιντα όπως περιγράφηκε από την διακυβέρνηση Bush ποτέ δεν υπήρξε: Η Αλ Κάιντα δεν υπήρξε ποτέ ως μια κεντρική οργανωτική δύναμη του ισλαμικού εξτρεμισμού παρά μονάχα ως μια περιφερειακή ομάδα που δημιουργήθηκε αρχικά για να χρηματοδοτεί τον ισλαμικό εξτρεμισμό κατά της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν, ως μαριονέτα δηλαδή της αμερικανικής υπονόμευσης και κατασκοπείας και στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για να επιδιωχθούν οι αυτοκρατορικές βλέψεις των νεοσυντηριτικών στη νέα χιλιετία,
Είχαμε προειδοποιήσει πως το κυνήγι μαγισσών της κυβέρνησης Bush, μια μαζική επιχείρηση παγκόσμιας τρομοκρατίας, εισβολών, αντισλαμικών απαγωγών και βασανιστηρίων, ήταν αυτό που θα ενθάρρυνε τη δημιουργία πραγματικών ομάδων τύπου Αλ Κάιντα, όπως και έγινε.
Είχαμε προειδοποιήσει πως η πολιτική αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Ομπάμα που ξεκίνησε με το μπλοκμπάστερ «Αραβική Άνοιξη», μια υπερπαραγωγή που έτερψε τα φιλοπρόοδα συναισθήματα των μεγάλων δημοκρατικών μαζών της Δύσης θα οδηγούσε στο να τραφεί ακόμη περισσότερο το θηρίο του ισλαμικού εξτρεμισμού.
Είχαμε προειδοποιήσει πως η Συρία ήταν το τελευταίο οχυρό της σταθερότητας και πως η αποσταθεροποίηση της και ακόμη χειρότερα, η πλήρης διάλυσή της θα οδηγούσε σε φαινόμενα διάχυσης του ισλαμικού εξτρεμισμού.
Είχαμε περιγράψει πως το project Αραβική Άνοιξη χρηματοδοτούνταν από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της στην περιοχή, τη βασιλευόμενη θεοκρατία της Σαουδικής Αραβίας και του του Κατάρ και με έμμεση εμπλοκή πιθανώς του Ισραήλ και της Τουρκίας.
Είχαμε περιγράψει πως οι εμφύλιοι στην Λιβύη και τη Συρία ήταν υποκινούμενοι και πως η κυρίαρχη δύναμη ανατροπής δεν ήταν δημοκράτες αλλά φανατικοί ισλαμιστές.
Είχαμε επίσης περιγράψει πως  μέσω των αποσταθεροποιητικών δραστηριοτήτων τους και της ώσμωσης τους μέσω σε ένα κοινό πλαίσιο, οι διάφορες ένοπλες ισλαμικές ομάδες σχημάτισαν δίκτυα όχι μόνο στρατιωτικής δράσης και τρομοκρατίας αλλά και αμιγώς εγκληματικά δίκτυα όπου ξέπλεναν ή διοχέτευαν προϊόντα λαθρεμπορίου και σωματεμπορίου σε παρόμοια εγκληματικά δίκτυα, ισλαμιστικά κυρίως αλλά και μη.
Ομάδες όπως η ISIS που ήδη έχουν σημειώσει σοβαρά εδαφικά κέρδη, πρώτα στη Συρία και έπειτα στη Ιράκ χάρη στην πολιτική των αμερικάνων και των συμμάχων τους, τώρα πλέον ελέγχουν κομβικά γεωπολιτικά και οικονομικά σημεία, κάτι που επιτρέπει μεγαλύτερη ελευθερία και κερδοφορία στα δίκτυα λαθρεμπορίας και σωματεμπορίας τα οποία σταδιακά θα μπορούν να λαδώνουν κυβερνητικούς αξιωματούχους και «επιχειρηματίες» και άλλων χωρών. Η Ελλάδα, με ένα σημαντικό κομμάτι των διαπρεπέστερων επιχειρηματιών της να έχει ανδρωθεί μέσα από το λαθρεμπόριο και με ένα ευρύ δίκτυο αξιωματούχων που έχουν ενσωματωθεί στα δίκτυα σωματεμπορίας που εκμεταλλεύονται επί δεκαετίες το φαινόμενο της μετανάστευσης, μοιάζει ένας καλός αφετηριακός τόπος για εξαγωγή τζιχαντιστικής επιρροής εκτός Μέσης Ανατολής.
Οι τζιχαντιστές δεν διέλυσαν μόνο τη Λιβύη. Το προφανές της επιρροής τους διέλυσε και τη συγκάλυψη που για τόσο καιρό τους παρείχαν τα δυτικά μήντια τα οποία τους προστάτευαν από την κοινή γνώμη παρουσιάζοντας τους ως δημοκράτες επαναστάτες ενώ παρουσίαζαν τους λιγοστούς αναλυτές που αποκάλυπταν την υποκινούμενη δράση των τζιχαντιστών από την Αραβική Άνοιξη και μετά ως συνομοσιολόγους. Η πραγματικότητα διέλυσε την προπαγάνδα. Το ψέμα αποδομήθηκε. Μα η ζημιά έχει ήδη γίνει.
Σήμερα, ακόμη και τα προπαγανδιστικά δυτικά μήντια ομολογούν ανοιχτά πως οι αντάρτες στο μεγάλο κομμάτι τους ήταν ισλαμιστές τρομοκράτες και μισθοφόροι που χρηματοδοτούνταν από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ (παραλείπουν εντέχνως φυσικά την Μητέρα της Διαφθοράς, της υπονόμευσης, της αποσταθεροποίησης και της κρατικής τρομοκρατίας, τις ΗΠΑ), ενώ αναγνωρίζουν ακόμη και τη δημιουργία ισλαμικών λαθρεμπορικών δικτύων με δραστηριότητα αρκετών δις ευρώ.
Υπάρχει μονάχα μια λύση για το γεωπολιτικό χάος: Ο πρωταίτιος του, οι ΗΠΑ να σταματήσουν την υπονόμευση Συρίας και Ρωσίας  και να δεχτούν το γόητρο τους να τραυματιστεί ερχόμενοι σε συμβιβασμό με αυτούς που μονομερώς διακήρυξαν ως εχθρούς τους: Τους Άσαντ και Πούτιν.
Η Αυτοκρατορική λογική που διέπει όμως τις ΗΠΑ δεν πρόκειται να επιτρέψει μια τέτοια «διπλωματική» ήττα και το πιο πιθανό είναι να επαναλάβει τις πετυχημένες αποτυχίες της, την πρόκληση ακόμη περισσότερου χάους:
Ήδη σκέφτονται πως για αντιμετωπίσουν την ISIS  θα πρέπει να κάνουν το ολέθριο ντου στη Συρία που με την παρέμβαση της Ρωσίας είχε ευτυχώς αποφευχθεί το 2013, αλλιώς σήμερα θα βλέπαμε ένα πολύ πιο ισχυρό και εκτεταμένο ισλαμικό χαλιφάτο.
Η λογική των αμερικάνων είναι καταστροφικά ανέφικτη: Πρώτον, δεν μπορούν να στρέψουν τους φιλελεύθερους αντάρτες κατά των τζιχαντιστών χωρίς τουλάχιστον ανακωχή μεταξύ ανταρτών και Άσαντ όχι μόνο γιατί οι «μετριοπαθείς αντάρτες» υστερούν μαχητικά κατά πολύ των τζιχαντιστών αλλά και  γιατί ο Άσαντ θα βρει την ευκαιρία να φέρει καίρια πλήγματα και σε τζιχαντιστές και αντάρτες.
Δεύτερον, αν δεν έχει προηγηθεί συμφωνία με τον Άσαντ, αεροπορικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στο έδαφος της Συρίας θα σημάνει αυτόματα σύγκρουση της Συριακής Αεροπορίας με την αμερικάνικη που θα μετατραπεί σε άτυπο πόλεμο των ΗΠΑ κατά της Συρίας. Μια τέτοια αποδυνάμωση του συριακού στρατού θα κάνει τη Συρία ξέφραγο αμπέλι για τους τζιχαντιστές, χειρότερα ακόμη και από τη σημερινή Λιβύη, κόσμημα κάποτε της περιοχής επί του Σοσιαλιστή «Δικτάτορα» Καντάφι-  άλλωστε και η Συρία ήταν ένα πολυπολιτισμικό κόσμημα πριν την Αραβική Άνοιξη σε σχέση με τα δεδομένα της περιοχής.
Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, οι τζιχαντιστές στη Λιβύη έχουν ήδη βομβαρδίσει το αεροδρόμιο της Τρίπολης και διεκδικούν με αξιώσεις την κυριότητα της Λιβύης. Αν την πάρουν, το χαλιφάτο αποκτά ευρύτερα σύνορα.
Ήδη, στη Νιγηρία, οι αδερφοί ισλαμιστές της Μπόκο Χαράμ έχουν διακηρύξει την ίδρυση χαλιφάτου στην Νιγηρία ενώ ένοπλοι ισλαμιστικοί θύλακες έχουν φουντώσει σε πολλά άλλα σημεία της Αφρικής.
Είναι η πρώτη φορά στη μοντέρνα ιστορία που οι τζιχαντιστές ελέγχουν όχι μόνο περιοχές αλλά ολόκληρα τμήματα πάλαι πότε χωρών. Και αν συνεχίσει η υπονόμευση των χωρών της Μ.Α από τους αμερικανούς και τους συμμάχους τους, αυτά τα «χαλιφάτα» μπορούν να συνενωθούν και να σχηματίσουν ένα στρατιωτικά ασθενές αλλά πολύ υπαρκτό τζιχαντίστικο τόξο που θα αλλάξει την εικόνα της περιοχής για πολλές δεκαετίες- προς το πολύ χειρότερο φυσικά.
Ο υπουργός αμύνης των ΗΠΑ Chuck Hagel έχει δίκιο όταν δηλώνει για την ISIS πως «είναι πέρα από ότι έχουμε δει μέχρι σήμερα». Και δεν έχουμε δει ακόμη τίποτε.
Η λύση στην τζιχαντίστικη απειλή δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει τον Άσαντ και τη Συριακή κυβέρνηση όπως ακριβώς η λύση στην Ουκρανική κρίση δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει τον Πούτιν και τη Ρωσική Συνομοσπονδία.
Παρά ταύτα, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους επιμένουν να θέλουν να βγάλουν τον Άσαντ από τη μέση «αλά Καντάφι» και χωρίς καμία αμφιβολία το ίδιο θα επιδίωκαν να κάνουν και με τον Πούτιν αν τους ήταν εφικτό, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερο χάος στην υφήλιο.

Αλλά ας μη ξεγελιόμαστε. Η Ουκρανική κρίση και η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν απειλεί άμεσα τις ΗΠΑ παρά μονάχα την έννοια της αμερικάνικης παντοκρατορίας: Αυτός που απειλείται περισσότερο είναι η ίδια η Ευρώπη, λόγω κοινών γεωγραφικών συνόρων, ενεργειακής εξάρτησης και διάχυσης ισλαμικών στοιχείων στο εσωτερικό της:
Οι συνέπειες των κρίσεων είναι ήδη ορατές: Πολιτική στροφή προς ένα ερμητικά κλειστό συντηρητισμό, απειλή για τζιχαντιστικές προβοκάτσιες, απειλές για περισσότερα αυτονομιστικά φαινόμενα από τις ρωσόφωνες κοινότητες της Ευρώπης με σημαντικότερο όλων η απειλή του ενεργειακού αποκλεισμού της ενεργειακά εξαρτώμενης Ευρώπης…
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, με την ευρωπαϊκή κρίση να μην αντιμετωπίζεται, βλέπουμε και την πρώτη συρρίκνωση της υποτιθέμενα θωρακισμένης Γερμανικής Οικονομίας.
Το τονίζω, μην έχετε αυταπάτες: Περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής καθώς και περεταίρω κλιμάκωση της σύγκρουσης Ρωσίας ΕΕ θα έχει δραματικές συνέπειες για την ευρωπαϊκή οικονομία. Και είναι κυβερνήσεις τύπου Μέρκελ και Σαμαρά, των θυρωρών της πολυκατοικίας των μεγάλων συμφερόντων, που διασφαλίζουν την  ευρωπαϊκή επιδείνωση.
Όσο για τις ίδιες τις ΗΠΑ, παρότι οι κλυδωνισμοί θα είναι σημαντικοί και για αυτές, προτιμούν να καταστρέφουν πρώην συμμάχους τους από το να μην μπορούν να τους ελέγχουν πλέων, όπως έχουν καταστήσει σαφές με τις εισβολές στον Κόλπο και με την αραβική άνοιξη.  
Άμεσα πρέπει η Ευρώπη να χαράξει πολιτικές απεξάρτησης από τον Αμερικάνικο καταστροφισμό και την πρόκληση χάους και πολιτικές αποκλιμάκωσης και πολυμερούς διπλωματίας. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται επειγόντως αλλαγή της γραφειοκρατικής και ανίκανης πολιτικής της ελίτ.
Είδαμε πως επηρεάζει την ελληνική οικονομία, την πραγματική οικονομία η Ουκρανική κρίση και η στάση αυτής της σχιζοφρενικά επικίνδυνης ελληνικής κυβέρνησης, των τζιχαντιστών του χρηματοπιστωτισμού
Αυτή είναι μόνο η αρχή. Η Ελλάδα είναι εξαιρετικά ευάλωτη ενεργειακά. Έχοντας ήδη καταφέρει να αποκλειστεί και από τα πετρέλαια του Ιράν, ένα ρωσικό εμπάργκο και επέκταση της αστάθειας στη Μέση Ανατολή θα σημάνει τον ενεργειακό θάνατο της ελληνικής οικονομίας.
Δε λέμε ότι θα συμβεί. Λέμε ότι μπορεί να συμβεί.
Και οι κίνδυνοι είναι πολλαπλοί. Παρά την μακαριότητα των πληρωμένων δολοφόνων που απαρτίζουν την κεντρική πολιτική σκηνή του τόπου σήμερα, είναι οι ίδιες οι ΗΠΑ που ανησυχούν για την εξαγωγή του τζιχαντισμού μέσα από τις χώρες της Νότιας Ευρώπης,. Όπως δήλωσε ο επικεφαλής του Γενικού Επιτελείου Στρατού των ΗΠΑ, Martin Dempsey, «η μεγαλύτερη άμεση απειλή θα στοχεύει στη Νότια Ευρώπη, όπου τα ανοιχτά σύνορα μπορούν να επιτρέψουν σε μαχητές με δυτικά διαβατήρια να επιστρέψουν στις χώρες καταγωγής τους και να διεξάγουν επιθέσεις», ένα ζήτημα που είχαμε περιγράψει σε προηγούμενα άρθρα μας.
Είναι μια τέτοια ανησυχία βάσιμη; Φυσικά και είναι και για πολλούς περισσότερους από έναν λόγους: α) Τα ανοιχτά σύνορα, β) την αυξημένη ύπαρξη κυκλωμάτων λαθρεμπορίας και σωματεμπορίας στα οποία συμμετέχουν ήδη από τη δεκαετία του 1980 κυβερνητικοί αξιωματούχοι και μεγάλοι επιχειρηματίες, γ) την οικονομική διείσδυση σαουδαραβικών και καταριανών συμφερόντων στην οικονομική ζωή της χώρας, δ) την ύπαρξη ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο της Βοσνίας και του  Κοσόβου ισλαμιστικώνεξτρεμιστικών δικτύων όπως περιγράφονται από τον εξαιρετικό αναλυτή Ιωάννη Μιχαλέτο. ε) την προσπάθεια συγκάλυψης όλων των παραπάνω δικτύων απόριζοσπάστες της αριστεράς που κρίνουν πως μπορούν να ριζοσπαστικοποιήσουν ταξικά ισλαμικές μειονότητες και προπαγανδιστικά ταυτίζουν εύλογες ανησυχίες για τη δράση τρομοκρατικών και εγκληματικών δικτύων με ισλαμοφοβία και ρατσισμό.
Το ζήτημα είναι εξαιρετικά λεπτό: από τη μία δεν πρέπει να υποτιμηθεί η πιθανή επιρροή ισλαμιστικών εγκληματικών δικτύων σε μια χώρα που κυβερνά ο κανόνας της διαφθοράς, από την άλλη, άμετρος ζήλος στην αντιμετώπιση των υπαρκτών φαινομένων μπορεί να ρίξει κομμάτια των μουσουλμανικών μειονοτήτων στα χέρια του ισλαμικού εξτρεμισμού και να δημιουργήσει κλιμάκωση που μπορεί να οδηγήσει σε κοσοβοποίηση περιοχών της Ελλάδας.
Δε λέμε ότι θα συμβεί. Λέμε ότι μπορεί να συμβεί.
Το μόνο σίγουρο, είναι με το παρόν σύστημα εξουσίας, οι υπαρξιακές απειλές κατά της Ελλάδας και τα εκφυλιστικά φαινόμενα θα διογκώνονται.
Όσα, χρόνια τώρα, σε πείσμα των λογικών των ιδεοληψιών, των κομματικών γραμμών και των οικονομικών συμφερόντων με συνέπεια προβλέπουμε και περιγράφουμε, αποτελούν πλέον αναντίρρητη πραγματικότητα. Ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του. 

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 26/8/2014
Read More »

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

Ο γύφτος που ήθελε να χορέψει στο ντέφι του αρκούδα απ' τη Ρωσία


Ακόμη και αν κάποιος πίστευε ότι οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν και που χάρη στην απίστευτη εμπάθεια τμήματος του εκλογικού σώματος συνεχίζονται να εφαρμόζονται έγιναν με στόχο άλλο από την αποψίλωση της οικονομίας της χώρας, ακόμη και αν κάποιος ήταν τόσο ανόητος που θεωρούσε πειστικά τα επιχειρήματα περί ανάκαμψης μετά την κάθε επόμενη στροφή καρμανιόλα, είναι σχεδόν αδύνατο να συγχωρέσει κάποιος την ιδέα μιας σωτηριολογικής και προνομιακής αντιμετώπισης της χώρας από το εξωτερικό σε μια περίοδο παγκόσμιας γεωπολιτικής και οικονομικής κρίσης.
Μπορεί οι Έλληνες να ζουν στην καρακοσμάρα τους, η χώρα τους όμως βρίσκεται σε ένα νευραλγικό σημείο του πλανήτη που διαχρονικά επηρεάζεται από τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Οι φελλοί, ανώφελα κειμήλια από τις ανοιγμένες σαμπάνιες που άνοιγαν στο πάρτι του κρουαζιερόπλοιου Ελλάδα το οποίο ναυάγησε, δεν έχουν άλλο λόγο ύπαρξης από το να επιπλέουν- κατά προτίμηση- στον αφρό της θάλασσας, αφού και η σαμπάνια αφρώδης είναι.
Στον πάτο της θάλασσας βρίσκονται πλέον ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, ελπίδες και λίαν προσφάτως μερικές χιλιάδες τόνοι ροδάκινα αλλά και άλλα αγροτικά προϊόντα.
Η ηλίθια αντίληψη του Έλληνα πως ότι μαλακία και να κάνουμε μας επιτρέπεται ή ακόμα ακόμα μας συγχωρείται, δεν επέτρεψε στους γεωργούς να αναγνωρίσουν το θανάσιμο κίνδυνο που αποτελούν το δίδυμο Σαμαρά Βενιζέλου για όλους τους παραγωγικούς κλάδους της χώρας, συμπεριλαμβανομένης και της γεωργίας.
Η σχιζοφρένεια που θεωρεί ότι βίος και πολιτεία είναι δύο πολύ ξεχωριστά πράγματα δε μένει όμως ατιμώρητη από την ίδια την ιστορία.
Γιατί οι πολιτικοί που μας κυβερνούν όχι μόνο με την ανοχή μας αλλά και με τη στήριξη εκατομμυρίων από εμάς παρότι οι πλειοψηφία των βουλευτών στην αντιπροσωπευτική μας δημειοκρατία αντιπροσωπεύει μονάχα το προνομιακότερο 1% του πληθυσμού, δεν απλά επικίνδυνοι. Αυτό το σημείο το έχουν ξεπεράσει προ πολλού: είναι καταστροφείς.
Νομίζατε ότι όταν ο Βενιζέλος έγινε μπροστάρης για τον πόλεμο εναντίον της Συρίας η ρωσική ηγεσία έλεγε, έλα μωρέ, καλά παιδιά είναι οι Έλληνες κατά βάθος.
Ή όταν ο Σαμαράς υπέγραφε τον Διαδριατικό Αγωγό φυσικού αερίου (TAP) οι Ρώσοι λέγαν, έλα μωρέ τώρα, ορθόδοξοι είμαστε και οι δυο, δεν πειράζει, για όλους έχει ο θεός.
Ή όταν ο Βενιζέλος πήγε να αναγνωρίσει μια μεταβατική κυβέρνηση αχυρανθρώπων στην Ουκρανία, η Ρωσία κατουρήθηκε από τη χαρά της;
Μέσα σε 5 χρόνια, οι κυβερνώντες, παιδιά για τα θελήματα Ελλήνων ολιγαρχών, των Αμερικάνων και των Γερμανών, κατάφεραν πετυχημένα όχι μόνο να αποδομήσουν ότι είχε απομείνει από την οικονομία αλλά και να ξεχερσώσουν το οικοδόμημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, μιας πολιτικής πολύπλευρους διπλωματίας.
Αυτοί δεν είναι τσάμπα μάγκες. Όοοοοοοχι. Είναι πανάκριβοι μάγκες. Και τα σπασμένα τους τα πληρώνουμε εμείς.
Μάταια έκρουα τον κώδωνα του κινδύνου. Τώρα είναι αργά πια: Η λυπητερή της εθελοδουλείας του πολιτικού μας συστήματος ήρθε και για τους αγρότες:
Όπως είχα προειδοποιήσει, η δύναμη της Ρωσίας να προκαλέσει πόνο στους Ευρωπαίους είναι πολύ μεγαλύτερη από την αντίστροφη, ακόμη και τη συνδυαστική δύναμη κυρώσεων Αμερικής-ΕΕ.
Ενώ λοιπόν οι πανίβλακες κυβερνώντες πανηγύριζαν το «πάθημα» της Αργεντινής, άρχισαν να γίνονται αισθητές οι πρώτες συνέπειες του πρώτου βήματος του Ρωσικού εμπάργκο: αυτού στα αγροτικά προϊόντα και τρόφιμα ενώ από ότι φημολογείται τις όποιες ελλείψεις στην ρωσική αγορά σπεύδει να καλύψει η «κατεστραμμένη» Αργεντινή.   
Και κλάμα οι Έλληνες αγρότες των οποίων το αυτάκι τους δεν ίδρωνε σταλιά όταν βλέπαν τον νομοθέτη της διαπλοκής να αναγνωρίζει τη μαϊμού ουκρανική κυβέρνηση.
Οι τιμές ορισμένων αγροτικών προϊόντων έπεσαν στα Τάρταρα. Εκεί που θα πάνε και χιλιάδες τόνοι φρούτων, να τρώνε υγιεινά οι νεκροί.
Τη λυπητερή την γευτήκαν και οι ξενοδόχοι: ένα από τα μεγαλύτερα Ρωσικά τουριστικά πρακτορεία αφέθηκε από τη Ρωσική κυβέρνηση να κλείσει αφήνοντας εκατοντάδες Ρώσους τουρίστες και Έλληνες ξενοδόχους στα κρύα του λουτρού. Είναι προφανές το μήνυμα της Ρωσικής κυβέρνησης: όχι ρωσικό συνάλλαγμα στην Ευρώπη. Και εσείς εκεί στην Ελλάδα να ξεχάσετε τις παλιές καλές μέρες που τα ακουμπούσαν χοντρά οι Ρώσοι. Δεν μπορείτε να θέλετε τα λεφτά μας αλλά να αφήνετε να σας εκπροσωπεί μια κυβέρνηση που συντελεί στην υπονόμευση της Ρωσίας.
Αν θέλουμε τα λεφτά των Ρώσων και των Ευρωπαίων και των αμερικάνων, πρέπει η χώρα να επιστρέψει άμεσα στην πολύπλευρη διπλωματία και όχι να γίνεται ο Ερμής των αμερικάνων και των γερμανών.
Αυτό είναι το πρώτο στάδιο πόνου. Το τελευταίο και εφιαλτικότερο θα είναι στο φυσικό αέριο.
Όταν θα έρθει και αυτό η ελληνική οικονομία θα ψοφήσει μαζί με χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.
Η Ευρώπη μπήκε χάρη στην εξωφρενική ηλιθιότητα των πολιτικών ηγεσιών της σε προπολεμικό κλίμα όταν δεν είχε κανένα ορατό όφελος από τις προκλήσεις της απέναντι στη Ρωσία. Η Ευρώπη παίζει το παιχνίδι των αμερικανών και ακριβώς επειδή χώθηκε εκεί που δεν την έσπειραν, ίσως να χρειαστεί σύντομα και υπό το φόβο της διάλυσης της να διαλέξει πλευρά. Η κατάσταση πολώνεται. Η σταθερότητα στην Ευρώπη απειλείται. Και όλα αυτά χάρη στις πολιτικές ηγεσίες που έσπειραν ανέμους για να θερίσουν θύελλες.
Αγρότες: Ακούστε και βγάλτε το μπαμπάκι από τα αυτιά σας : Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου να ξεφορτωθείτε αυτή την κυβέρνηση.
Η επόμενη θα είναι και η τελευταία μας ευκαιρία.
Ήδη είναι πολύ αργά.
Έχετε μια τελευταία ευκαιρία να καλλιεργήσετε όχι μόνο τη γη, κάτι για το οποίο σας είμαστε αυτονόητα ευγνώμονες, αλλά και το μυαλό σας και την πολιτική σας αντίληψη.
Και αυτό ισχύει και για όλους τους δε βαριέσαι ρε αδερφέ χαιρέκακους Έλληνες: Βάλτε το μυαλό σας να δουλέψει και σταματήστε να δουλεύετε τον κόσμο.
 Αν θέλετε να έχετε αυξημένες πιθανότητες επιβίωσης την επόμενη πενταετία.
Τα ψέματα τελείωσαν, πόσο μάλλον τα άλλοθι.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 9/8/2014
Read More »

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2014

Αργεντι-νίκη


Με μια σπάνια ομοφωνία διάφορων αρθρογράφων κυρίως αλλά όχι μόνο  της αριστεράς, από τον Κούλουγλου και τον Βαρουφάκη, μέχρι τον Λαπαβίτσα, τον Σταθάκη και τον Καζάκη, θεώρησα ότι θα ήταν περιττό να πω τα ίδια με άλλο τρόπο. Και δε θα το κανα αν δεν υπήρχαν κάποιες λιγότερο γνωστές πτυχές του θέματος που χρήσιμο είναι να αναδειχθούν.

Ας ξεκινήσουμε όμως ανακεφαλαιώνοντας τα προφανή:

Τα αίτια της οξείας κρίσης του 2001-2002

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στην περίπτωση της Αργεντινής. Μετά από μια μακροχρόνια περίοδο τρικυμιώδους ιστορίας, τη δεκαετία του 1980 ο νέος πρόεδρος της Αργεντινής Μένεμ, υπάγει το νόμισμα της χώρας στον κανόνα του δολαρίου. Έκτοτε και μέχρι το 2002, πέσο και δολάριο βρίσκονται σε ισοτιμία (1 προς 1).
Εκείνη την περίοδο και κυρίως μετά το 1990, η Αργεντινή για να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό θα βρεθεί σε ελληνικού τύπου ζουρλομανδύα. Το νόμισμα της είναι προσδεδεμένο σε ένα πολύ πιο ισχυρό νόμισμα και η χώρα θα βρεθεί κάτω από τη δικτατορία του ΔΝΤ και των δημοσιονομικών βασανιστηρίων του.
Όταν το 1999 αναλαμβάνουν οι Ριζοσπάστες του Ντε Λα Ρούα, έχουν παραλάβει χάος.
Για να μπορέσει να αντλήσει χρηματοδότηση ο Ντε Λα Ρούα εκδίδει ομόλογα συνολικής αξίας πάνω από 80 δις δολάρια, υπό το αμερικανικό δίκαιο, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο το εξωτερικό χρέος.
Η κρίση θα ξεσπάσει σε όλη της ένταση το 2001-2002: Οι δείκτες της Αργεντινής αγγίζουν τα σημερινά ελληνικά νούμερα: λόγος εξωτερικού χρέος προς ΑΕΠ πάνω από 160%. Ανεργία πάνω από 20% ενώ 11% του ΑΕΠ θα εξαϋλωθεί μέσα σε ένα χρόνο.
Η χρεωκοπία της Αργεντινής λόγω των πολιτικών που ακολουθήθηκαν ήταν αναπόφευκτη. Ο Ντε Λα Ρούα Θα φύγει με ελικόπτερο από τη χώρα ενώ τον έχουν ήδη προλάβει οι ξένες και ντόπιες επενδύσεις και καταθέσεις Το πέσο υποτιμάται κατά 400% και η ισοτιμία του με το δολάριο γίνεται 1 προς 4 ενώ ο πληθωρισμός εκτινάσσεται στο 40%.
Για 1,5 χρόνο, μεγάλα τμήματα του πληθυσμού θα υποφέρουν.

Η αυτοδύναμη ανάκαμψη

Το 2003 αναλαμβάνει ο Νέστορ Κίρσνερ ο οποίος θα στηρίξει την πολιτική του σε δύο πυλώνες: Την αναδιάρθρωση του χρέους και τη στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων.
Παρά τον σχεδόν πλήρη αποκλεισμό της Αργεντινής από τις «αγορές» και με λιγοστό συνάλλαγμα να εισέρχεται στη χώρα, κυρίως μέσω συμφωνιών με Κίνα και Ρωσία, η πολιτική του είναι εξαιρετικά επιτυχής: Με ελάχιστες εξαιρέσεις, από το 2003 μέχρι και σήμερα, το ΑΕΠ της αυξάνει ενώ η ανεργία μειώνεται δραστικά και φτάνει κοντά στο 7%. Για μια οικονομία υποχρεωμένη στην εσωστρέφεια, η Αργεντινή τα πήγε θαυμάσια και σε καμία των περιπτώσεων δεν ήταν το κακό παιδί που οι μεγαλοκαπιτα-ληστές τιμώρησαν για την απειθαρχία του. Το αντίθετο. Και αυτό γιατί η Αργεντινή έμαθε να μη χρειάζεται τοκογλύφους.
Το 2005 ο Κίρσνερ αναγκάζει πάνω από το 70% των κατόχων Αργεντίνικων ομολόγων να τα ανταλλάξουν με καινούρια αξίας του 25% με την αξία τους να συνδέεται με τυχούσα αύξηση του ΑΕΠ.
Την ίδια χρόνια ο Κίρσνερ πετάει αιφνιδιαστικά το ΔΝΤ έξω από τη χώρα εξοφλώντας πρόωρα την τελευταία δόση 10 δις δολαρίων. (Παράλληλη κίνηση έκανε την ίδια χρονιά και η Βραζιλία με αποτέλεσμα να είναι το ΔΝΤ που απειλούνταν να βρεθεί χωρίς δουλειά, μέχρι που ήρθε ο από μηχανής θεός της ελληνικής κρίσης) ακριβώς όπως θα έκανε και ο «απαγορευμένος» πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτωρ Ορμπάν μερικά χρόνια αργότερα.
Τον Κίρσνερ θα τον διαδεχτεί η γυναίκα του, Κριστίνα Φερνάντες.
Το 2010 θα προχωρήσει σε νέο κούρεμα αναγκάζοντας και άλλους ομολογιούχους να κάνουν συμφωνία ανταλλαγής.
Μόνο ένα 7% των κατόχων αργεντίνικων ομολόγων δε θα δεχτεί τη συμφωνία ομολογιακής ανταλλαγής. Το 25% των εκκρεμών αυτών ομολόγων ανήκουν σε vulture funds, σε αρπακτικά, κερδοσκόπους που αγόρασαν στη δευτερογενή αγορά αργεντίνικα ομόλογα ακόμα και στο 5% της αξίας τους και διεκδικούν να τα πληρωθούν στο ακέραιο, στο 100%.

Η μέθοδος του κορακιού και η επιλεκτική χρεωκοπία του 2014

Πως τα διεκδικούν; Με κάθε μέσο, θεμιτό και αθέμιτο. Η τελευταία τους και πιο ηχηρή κίνηση ήταν να μπλοκάρουν την πληρωμή των άλλων ομολογιούχων από την Αργεντινή με την πρόσφατη απόφαση δικαστηρίου της Νέας Υόρκης που έκρινε πως η Αργεντινή δεν μπορεί να προχωρήσει στην πληρωμή των άλλων ομολογιούχων αν δεν πληρωθούν πρώτα τα vulture funds. Και εδώ είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε μια μικρή παρένθεση: Τα αρπακτικά κατάφεραν μια τέτοια εκδίκαση ακριβώς επειδή ο Ντε Λα Ρούα έκανε το έγκλημα της έκδοσης ομολόγων στο αμερικανικό δίκαιο, όπως οι Έλληνες πολιτικοί έκαναν -ανάμεσα σε πολλά άλλα- το έγκλημα τα ομόλoγα ανταλλαγής του PSI να εκδοθούν στο Αγγλικό Δίκαιο.
Παρότι η Αργεντινή είχε τα λεφτά να πληρώσει και να επανέλθει πλήρως στο διεθνές οικονομικό προσκήνιο, δεν το έκανε, κάτι που οδήγησε στο να κηρύξουν οι οίκοι αξιολόγησης την Αργεντινή σε κατάσταση επιλεκτικής χρεωκοπίας, μιας χρεωκοπίας τεχνικής που μικρή επίπτωση θα έχει για μια χώρα που εδώ και 13 χρόνια ακολουθεί την πολιτική της αυτάρκειας.
Αυτός που χάνει από την επιλεκτική χρεωκοπία δεν είναι τόσο η Αργεντινή αλλά οι διεθνείς επενδυτές που βλέπουν την ευκαιρία να επενδύσουν σε μια οικονομία τέτοιας κλίμακας να γλιστρά από τα χέρια τους και η παγκόσμια οικονομία που έχει επείγουσα ανάγκη να κάνει παραγωγικές επενδύσεις για να διαφύγει του συνδρόμου της φούσκας.
Γιατί το έκανε αυτό η Αργεντινή; Γιατί για μερικά ψωροδις κλώτσησε την ευκαιρία να επανενταχθεί στο διεθνές σύστημα και στη ροή κεφαλαίων;
Οι απαντήσεις βρίσκονται σε λέξεις που το ελληνικό πολιτικό σύστημα χλευάζει και προσπαθεί να τις απαξιώσει πλήρως, να τις διαγράψει από την ελληνική γλώσσα αν είναι δυνατόν: Εθνική κυριαρχία, εθνική περηφάνια, εθνική αξιοπρέπεια: Η Αργεντινή έστειλε ηχηρό μήνυμα σε όλον τον κόσμο: Η Αργεντινή δεν ενδίδει σε εκβιασμούς. Η Αργεντινή δεν είναι Ελλάδα. Η Αργεντινή έχει ιστορική μνήμη.
Και τμήμα της είναι νωπό και αφορά ακριβώς αυτά τα vulture funds, αυτά τα γλοιώδη κερδοσκοπικά συσσωματώματα παρασιτικού πλούτου.
Ένα από αυτά είναι το NML capital, παραμάγαζο της Elliott Management του εβραϊκής καταγωγής Paul Singer με έδρα τα αμαρτωλά νησιά Κάημαν, παράδεισο των διεφθαρμένων του πλανήτη και επιλογή του Άκη Τσοχατζόπουλου και άλλων θρεφταριών του πάλαι πότε ΠΑΣΟΚ.
Η NML για χρόνια εκβιάζει την κυβέρνηση της Αργεντινής χρησιμοποιώντας ένα δικηγορικό δίκτυο που επιχειρεί να εξασφαλίσει σε διάφορα δικαστήρια ανά τον κόσμο αποφάσεις κατάσχεσης περουσιακών στοιχείων της Αργεντινής.
Επιχείρησε να το κάνει αυτό με το προεδρικό αεροσκάφος.
Απέτυχε.
Επιχείρησε να το κάνει στο περίπτερο της Αργεντινής στην έκθεση βιβλίου της Φρανκφούρτης.
Απέτυχε.
Το 2012, με ευνοϊκή απόφαση δικαστηρίου της Γκάνα, η NML καταφέρνει το πρώτο σοβαρό πλήγμα κατά της κυβέρνησης της Αργεντινής: καταφέρνει να «δεσμεύσει» προσωρινά το ιστιοφόρο “Libertad”, ένα σκάφος ναυτικής εκπαίδευσης (εκείνη τη στιγμή το Libertad είχε 70 δοκίμους) και σύμβολο της αργεντίνικης διπλωματίας.
Στελέχη της κυβέρνησης απομακρύνονται ντροπιασμένα αλλά το πλήγμα στην αργεντίνικη αξιοπρέπεια είναι προσωρινό. Το ιστιοφόρο-σημαία επιστρέφει στην Αργεντινή και γίνεται δεκτό με επευφημίες, όπως ακριβώς έγινε δεκτή και η απόφαση της Αργεντίνικης κυβέρνησης να μην ενδώσει στους εκβιαστές το 2014, παρότι ήταν γνωστό ότι αυτή η απόφαση θα οδηγούσε στην επιλεκτική χρεωκοπία.
Αυτούς λοιπόν τους αλήτες, τους κερδοσκόπους, τους πειρατές επευφήμησαν στα νέα της ανακοίνωσης της επιλεκτικής χρεωκοπίας της Αργεντινής οι αλήτες της Ελληνικής κυβέρνησης. Μάλλον τους έχουν για ινδάλματα. Είναι λοιπόν μάταιο να περιμένει κανείς από τέτοιας ποιότητας πολιτευτές αξιοπρέπεια.
Η γελοία προπαγάνδα του συστήματος εξουσίας στην Ελλάδα, των επιστατών της αποικιοκρατίας, πασχίζει να παρουσιάζει την Αργεντινή ως σκιάχτρο για να διώχνει μακριά τις βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις.
Οι πραγματικοί αχυράνθρωποι είναι όμως οι Έλληνες πολιτευτές, σκιάχτρα διεστραμμένα που αντί να διώχνουν έλκουν τα κοράκια, κοράκια της κατηγορίας του Singer όπως ο Kenneth Dart.
Ποιος είναι αυτός πάλι; Ένα από τα κοράκια που τον καιρό της αργεντίνικης κρίσης αγόρασε για ψίχουλα ομόλογα. Και το ίδιο έκανε και με την ελληνική κρίση. Αγόρασε ελληνικά ομόλογα για ψίχουλα και τα απαιτεί από το ελληνικό δημόσιο στο ακέραιο.
Οι αργεντινοί δεν τον πληρώνουν αρνούμενοι να υποκύψουν στην αλητεία.
Η ελληνική πλευρά ποτέ δεν διέψευσε ότι πλήρωσε στο ακέραιο τα ομόλογα του Dart αξίας περίπου μισού δις ευρώ, γελώντας περιπαιχτικά στα μούτρα των Ελλήνων ομολογιούχων που χάσαν στο PSI τις οικονομίες τους.
Το κράτος ληστής χειροκροτεί τους διεθνείς ληστές.
Είναι προφανές σε όλους πλην των ανθρώπων των σπηλαίων που δεν έχουν άλλη ενημέρωση πέρα από την κυβερνητική προπαγάνδα, ότι η Αργεντινή είναι με την πλευρά του δικαίου και του λαού τους. Η ελληνική κυβέρνηση, εκπρόσωπος των κρατικοδίαιτων Ελλήνων κερδοσκόπων είναι φυσικά με την πλευρά της διεθνούς κερδοσκοπίας και απομυζεί το λαό για πάρτη τους.
Ο Αλέξης Τσίπρας είχε δίκιο: Μακάρι να είχαμε γίνει Αργεντινή, να μας είχε μείνει λίγη τσίπα.
Ήταν η πολιτική που ακολουθείται εδώ και τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα αυτή που οδήγησε την Αργεντινή στην οξεία κρίση του 2001-2002. Τα νούμερα είναι αμείλικτα: Ανεργία πάνω από 27%. Λόγος εξωτερικού χρέους προς ΑΕΠ 170%. Αύξηση εσωτερικού χρέους. Συρρίκνωση ΑΕΠ.
Για την ακρίβεια, τα νούμερα της Ελλάδας σήμερα, σε περίοδο υποτιθέμενης διαχείρισης της κρίσης και διαχείρισης χρέους είναι ακόμη χειρότερα και από τα νούμερα της Αργεντινής στην φάση της οξείας της κρίσης της.

H Αργεντινή δείχνει το δρόμο και η Ελλάδα τα κατσάβραχα

Η Αργεντινή, η Ουγγαρία, η Ισλανδία δεν είναι παραδείγματα προς αποφυγή. Το αντίθετο. Είναι υποδείγματα. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο συκοφαντούνται διαρκώς. Δεν είναι παράδεισοι, γιατί κάτι τέτοιο ούτως ή άλλως δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό θρησκόπληκτων. Αλλά ζουν αξιοπρεπώς και αρνήθηκαν να υπονομεύσουν το μέλλον των ερχόμενων γενεών. Σε πλήρη και κτυπητή αντίθεση, η Ελλάδα είναι η μάνα πρεζάκι που όχι μόνο εκπορνεύτηκε αλλά και πούλησε τα παιδιά της και τα παιδιά των παιδιών της για να πάρει τις δόσεις της.
Η Ελλάδα έκανε και συνεχίζει να κάνει ακριβώς όλα αυτά που οδήγησαν την Αργεντινή στην οξεία της κρίση ενώ αρνείται με λύσσα να σκεφτεί τις εναλλακτικές. Μας κυβερνούν ταλιμπάν του μνημονίου και της κερδοσκοπίας. Τα κούρεμα του 2012 έγινε πολύ αργά και ήταν πολύ λίγο ενώ τη λυπητερή την πλήρωσαν Έλληνες μικροομολογιούχοι και οργανισμοί του ελληνικού δημοσίου.

Μην κλαις για εμένα Αργεντινή. Δεν αξίζω ούτε ένα σου δάκρυ. Μονάχα περιφρόνηση μου αξίζει.

Η Αργεντινή, από το 2003 και έπειτα νίκησε τον Θατσερισμό- κατά κράτος. Και μπορεί να ηττήθηκε κάποτε από τη Θάτσερ στα νησιά Φόκλαντ, αλλά τη μάχη των νησιών Κάημαν θα την κερδίσει.
Η επιλεκτική χρεωκοπία της Αργεντινής δεν αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Είναι μεν παράδειγμα διδακτικό αλλά για λόγους αντίθετους από την προπαγάνδα συμμόρφωσης και υποτέλειας που η ελληνική πλευρά διατυμπανίζει: Είναι η αρχή του τέλους του «τέλους της ιστορίας», η αρχή του τέλους της θρησκείας της απληστίας και της επιδημίας αλητείας που λέγεται νεοφιλελευθερισμός.
Όταν μια χούφτα κερδοσκόποι που κρατούν μόλις το 1,5% του χρέους μιας μεγάλης χώρας όπως η Αργεντινή μπορούν ανερυθρίαστα και ατιμώρητα να εκβιάζουν εμποδίζοντας την ανάκαμψη όχι της Αργεντινής- αυτή έχει ανακάμψει- αλλά της ασθμαίνουσας και προβληματικής παγκόσμιας οικονομίας, αυτό μας διδάσκει ότι ήρθε επιτέλους η ώρα για ρύθμιση. Τέρμα η απορρύθμιση. Καιρός για ρύθμιση, κανόνες, θεσμούς.
Η Αργεντινή ηγείται αυτού του αγώνα. Και η Ελλάδα στέκεται πιστή σύμμαχος στην παγκόσμια αλητεία χειροκροτώντας τους κερδοσκόπους που μας έχει υποχρεώσει να πληρώνουμε αδρά.
Είναι τιμή να λέγεσαι Αργεντίνος σήμερα. Εμείς από την άλλη, το μόνο που κάνουμε είναι να ντροπιάζουμε κατ΄ εξακολούθηση το όνομα Ελλάδα και όλες τις υψηλές έννοιες που έχουν συνδεθεί άρρηκτα με αυτό.
Γιατί εσείς εκεί έξω να μας λέτε όπως μας γράφουν οι χάρτες σας: Γραικούς.  .

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 5/8/2014
Read More »