Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ζωή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Εκλο-yes man



Προειδοποιούσα από τις αρχές του Φλεβάρη, μέρες μόλις μετά τον αρχικό ενθουσιασμό της έλευσης του «καινούριου» πως αν η συγκυβέρνηση δεν επέλεγε να συγκρουστεί στο εξωτερικό μέτωπο με την ΕΕ και στο εσωτερικό με τους ολιγάρχες, αναπόφευκτα θα οδηγούνταν σε ρήξη στο εσωτερικό πρώτα με το κόμμα και μετά με το λαό.
Η ρήξη στο κόμμα είναι ήδη πραγματικότητα. Προσωπικοί φίλοι και επιλογές του νεαρότερου πρωθυπουργού αλλά και ιδρυτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τον εγκαταλείπουν με ένα αίσθημα απέχθειας. Μένει να τον χωρίσει κι η γυναίκα του όπως ο ίδιος καλαμπουρίζοντας προειδοποίησε πως θα συνέβαινε αν αυτός δεν έφερνε μια καλή συμφωνία, 
Δεν είναι ότι τόσοι πολύ πρόδωσαν την εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού: Το αντίθετο. Ο Τσίπρας πρόδωσε την λαϊκή και κομματική εμπιστοσύνη φέρνοντας το δικό του μνημόνιο ενώ παράλληλα επιχειρούσε και μια βίαια προσαρμογή όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας αλλά και του κόμματος το οποίο τελικά και μετέτρεψε σε ένα προσωπικό φέουδο, μια σύναξη αυλικών.
Η αριστερή παρένθεση ολοκληρώθηκε με το χειρότερο δυνατό τρόπο.
Ήταν απολύτως αναμενόμενο: Από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης άρχισε να διαφαίνεται πως ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση πάση θυσία. Και αυτό στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα σήμαινε ένα και μόνο πράμα: Μνημόνιο 3, γνωστό στη συνέχεια ως «μνημόνιο Τσίπρα».
Με επικοινωνιακά τρικς επιχείρησε να κάνει πλύση εγκεφάλου στην κοινή γνώμη επιβάλλοντας ακόμη και στην ΕΕ το NEWSPEAK, φαντάζομαι με τις ευλογίες της: Θεσμοποίησε την τρόικα, βάπτισε το επερχόμενο μνημόνιο «έντιμο συμβιβασμό» και συμφωνία και προχώρησε στην κατάπτυστη απαξίωση του δημοψηφισματικού ΟΧΙ στη συμφωνία Γιούνγκερ και την μετατροπή του σε ναι σε όλα, για να περάσει τελικά εν ριπή οφθαλμού όλα όσα δεν τολμούσαν να περάσουν οι προκάτοχοί του.

Μετά από αυτό το κρεσέντο μνημονιακής αφοσίωσης, ήταν αναμενόμενο να κερδίσει την εύνοια και της Γερμανίας και της ελληνικής ολιγαρχίας που μετά την ψήφιση του μνημονίου από την ευρύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην πρόσφατη ιστορία έπιναν νερό στο όνομα του.
Ο Τσίπρας έγινε ο μπάτλερ της Γερμανίας που σέρβιρε μνημόνια με απαράμιλλη επιδεξιότητα.

Προειδοποιήσα έγκαιρα για τη μορφή που έπαιρνε το μέλλον (η συνολική αποτίμηση εδώ) και περιέγραψα τους λόγους που το μέλλον έπαιρνε τέτοια τροπή.

Όλα είχαν πάρει από πολύ νωρίς το δρόμο τους. 

Έχοντας υπνωτίσει τη λαϊκή αντίδραση, ένα μόνο εμπόδιο έμενε να ξεπεραστεί από τον πρωθυπουργό: Οι συντροφικές τρικλοποδιές.

Έτσι άρχισε η επιχείρηση του εσωκομματικού ακρωτηριασμού στην Τσιπροκρούστεια κλίνη:
Ο Αλέξης νέος μα παιδί του κομματικού σωλήνα, προσπάθησε στην αρχή να φιμώσει με το δημοψήφισμα την εσωτερική αντιπολίτευση: Με το ισχυρό ΟΧΙ του ελληνικού λαού να χαλάει τη μανέστρα του, ο Τσίπρας έπρεπε να περάσει σε πιο ενεργούς τρόπους μνημονιακού κοσκινίσματος.
Έτσι, όπως μας αποκάλυψε με την χθεσινή του συνέντευξη, ήδη από τις 13 του Ιούλη όταν και προχωρεί στην τελική συμφωνία με το κουαρτέτο πλέον, ο Τσίπρας έχει αποφασίσει να προχωρήσει αιφνιδιαστικά σε εκλογές αμέσως μετά την ψήφιση του μνημονίου για να ξεφορτωθεί τα βαρίδια που επέπλεαν στην μνημονιακό βούρκο, με την ΕΕ να είναι πλήρως ενημερωμένη για τις προθέσεις του πρωθυπουργού: Ή τον πρωθυπουργό να είναι πλήρως ενημερωμένος για τις προθέσεις του από την ΕΕ. Δεν ξέρουμε ακόμη ποια ήταν η κατεύθυνση του ραπόρτου. Αυτό που γνωρίζουμε ήταν πως η ΕΕ ήταν έτοιμη από καιρό για το ενδεχόμενο των ελληνικών εκλογών. Ποια καλύτερη αποτύπωση από το πράσινο φώς που έδωσε χωρίς πολύ περίσκεψη ο κύριος πολιτικός εκφραστής της Γερμανικής επικυριαρχίας στην Ελλάδα, η καγκελάριος Μέρκελ, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «οι εκλογές δεν είναι μέρος της κρίσης. Είναι μέρος της … λύσης…»
Κι όλα αυτά μέσα στο καλοκαίρι, με τα αντανακλαστικά του κόσμου να είναι αργά λόγω της θερινής μαστούρας όπως και όφειλαν να είναι προκειμένου να περάσουν όλα αυτά.
Και οι τακτικισμοί του ιντριγκαδόρου και οπουρτινιστή Τσίπρα δεν σταμάτησαν εκεί:
Για να εξαφανίσει τους εσωτερικά αντιπολιτευόμενους πολιτευτές από τον κοινοβουλευτικό χάρτη, επιχειρεί να κάνει τις εκλογές express παρακάμπτοντας τις διερευνητικές εντολές ώστε να μην προλάβει αυτό που σήμερα έχει βαπτιστεί Λαϊκή Ενότητα να σχηματιστεί.
Φυσικά ο Αλέξης μπορεί να είναι αλεπού, αλλά δεν είναι η μοναδική αλεπού στο παζάρι.
Ο Βαγγέλας ο Μεϊμαράκης, ένας πιο large Σαμαράς δίχως τικ και ορατούς κομπλεξισμούς που θα μπορούσε να είχε κάνει καριέρα δίπλα στον Κώστα Τσάκωνα, είδε την κίνηση Τσίπρα και την μπλόκαρε για να δώσει χρόνο στους πρωήν εσωκομματικούς αντιπάλους κάνοντας και αυτός την κίνησή του στην μεγάλη σκακιέρα της μικριπολιτικής που κυβερνά αυτή τη χώρα.

Κάποτε ο Τσίπρας έλεγε ότι θα συμμαχούσε και με το διάολο για να σωθεί η χώρα.
Το πε και το κανε: μόνο που οι διαβολικοί του σύμμαχοι δεν είχαν κατά νου να σωθεί η χώρα.
Έκτοτε τα πάντα πάνε κατά διαόλου.
Η εμμονή του Τσίπρα να σκέφτεται και να δρα με κομματικά κριτήρια έχει οδηγήσει σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα του.

Ο Τσίπρας ολοκλήρωσε το έργο των προκατόχων του: Μετά από δεκαετίες πλιάτσικου και προσαρμογής της οικονομίας στο ευρωσύστημα, επί Τσίπρα η χώρα ξεφορτώθηκε και τα ψιλά που είχαν απομείνει στα ταμεία της για να πληρώνει «υποχρεώσεις» απέναντι στους Ευρωπαίους μπαταχτζήδες. Οδηγήθηκε σε απρομελέτητα capital controls καταβαραθρώνοντας την ήδη άτυπα ποινικοποιημένη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα της χώρας. οδηγώντας την σε εξορία ή εξουθένωση.
Ενώ μαινόταν οικονομικός πόλεμος κατά της χώρας, ο κος Τσίπραςπουλούσε ελπίδα και έδινε ανθοδέσμες στη Μέρκελ και το Σόιμπλε ενώ και οι υπουργοί του βρίσκονταν σε ομηρεία περιμένοντας τα καλά μαντάτα του έντιμου συμβιβασμού για να μάθουν ποιος θα είναι ο προϋπολογισμός των υπουργείων τους.
Απροσάρμοστοι υπουργοί όπως οι Βαρουφάκης και Βαλαβάνη οδηγήθηκαν σε παραίτηση ενώ ο ΓΓ γραμματέας Δημόσιας Περιουσίας Ν Κλούδας απομακρύνθηκε βίαια με το που ανέλαβε αναπληρωτής υπουργός ο συνδικαλιστής εφοριακός κος Αλεξιάδης, ίσως γιατί έσκαψε πολύ βαθειά και προσπαθούσε πάρα πολύ να δώσει αξία στη δημόσια περιουσία που ενόψει ξεπουλήματος της όφειλε να απαξιωθεί.
Από τη μάχη κατά της διαφθοράς, άγνωστο το γιατί, μόνο ο Νικολούδης απέμεινε.

Όλη αυτή η περίοδος θυμίζει έντονα τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης ΓΑΠ, όταν αυτός και ο ΥΠΟΙΚ του Παπακωνσταντίνου όργωναν το διεθνές σκηνικό για να φέρουν το πρώτο μνημόνιο.
Εκεί φυσικά οι ομοιότητες τελειώνουν: Ο ΓΑΠ είχε αποστολή να βουλιάξει τη χώρα, να τη λοιδορήσει και να φέρει το πρώτο μνημόνιο για χάρη του ΔΝΤ. Ο Τσίπρας με τη δική του τουρνέ προσπάθησε να αναδείξει τη χώρα και σε κάποιο βαθμό τα κατάφερε. Το τίμημα ήταν όμως βαρύτατο: η ετοιμοθάνατη οικονομία δέχτηκε βαρύτατα πλήγματα και τελικά υπέκυψε σε ένα ακόμη μνημονιακό κώμα, βαθύτερο ακόμη και από τα προηγούμενα δύο.

Ο Τσίπρας δεν υπήρξε προδότης: Απλά Τσίπρασπις και περισσότερο ευρωπαίος από ότι Έλληνας.

Σήμερα η χώρα βρίσκεται σε πλήρη εξάρτηση από το ευρωσύστημα.
Τα επιχειρήματα του Τσίπρα πως οι εκλογές γίνονται για να μη βρεθεί όμηρος του παλαιοκομματισμού απευθύνονται σε αφελείς. Εκεί που οδήγησε τα πράματα ο Αλέξης, η ομηρεία του ήταν αναπόφευκτη.
Απλά χρησιμοποιεί τις εκλογές με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησε το δημοψήφισμα: για να νομιμοποίησει τις δικές του επιλογές. Και πλέον, και όλων των προκατόχων του.
Και για μια ακόμη φορά δε θα του βγει: Η αυτοδυναμία είναι όνειρο θερινής νυκτός, οι ΑΝΕΛ είναι μάλλον τελειωμένοι.
Μόνο το να βγει δεύτερο κόμμα, μόνο η απόδραση τον σώζει από την μνημονιακή πολιτική που κάτω από το καθεστώς ευρωβίας που του επιβλήθηκε, επέλεξε να επιβάλει.
Όπως είχαμε αναφέρει, το διακύβευμα αυτής της περιόδου για το ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν η δημιουργία μιας νέας μεταπολίτευσης και η μετατροπή του ισχυρότατου αντιμνημονιακού λαϊκού αισθήματος σε κάτι το ξεπερασμένο, κάτι το αναχρονιστικό.
Εξού και η νέα ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ Β που θυμίζει τόσο πολύ την ρητορική των προκατόχων του: Υπευθυνότητα, αξιοπιστία, κοιτάμε μπροστά δεν σημαίνουν τίποτε άλλο από το δίνουμε συγχωροχάρτια και συγκαλύπτουμε.
Έτσι πετιούνται στον κάλαθο των αχρήστων σημαντικοί λαϊκοί πόθοι και αιτήματα όπως ο λογιστικός έλεγχος του χρέους, οι γερμανικές αποζημιώσεις και τόσα άλλα.
Δυστυχώς για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, μια νέα μεταπολίτευση δεν είναι εφικτή. Όσο και να ποντάρουν στην μνήμη του χρυσόψαρου που χαρακτηρίζει ενίοτε τον λαό, το μνημονιακό άλγος της καθημερινότητας δεν επιτρέπει πλέον ούτε καν επιλεκτική αμνησία.
Οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ Β περί Παραλλήλου Προγράμματος είναι επίσης για αφελείς: Το παράλληλο πρόγραμμα των ισοδυνάμων, είναι σαν τα παράλληλα σύμπαντα: Μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν εφάπτονται της πραγματικότητας που βιώνουμε.
Ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να παραδεχτεί την συντριβή του από το γερμανικό ιμπεριαλισμό, να προχωρήσει στο δημοψήφισμα μετά στις εκλογές αρνούμενος να ακολουθήσει μνημονιακές επιταγές.
Αντ΄αυτού έκανε το δημοψήφισμα για να περάσει στο εσωτερικό του κόμματος το μνημονίο 3, εκτέθηκε από το δημοφησματικό αποτέλεσμα και τιμωρήθηκε από τους Γερμανούς για αυτό με ένα ακόμη σκληρότερο μνημόνιο από αυτό που διαφαινόταν στο τραπέζι μετά από την πάγια τακτική των διαπραγματευτικών μονομερών υποχωρήσεων που σε όλη τη διάρκεια της θητείας του ακολούθησε ο Τσίπρας.
Στη συνέχεια το πέρασε από τη βουλή και έπειτα προκηρύσσει εκλογές εμφανίζοντας τον εαυτό του πλέον ως αξιόπιστο μνημονιακό διαχειριστή.
Και αυτόν τον αμοραλισμό του «ηγέτη», του Τσε και Βαράτε με κι ας κλαίω, τον μοιράζονται και αρκετά στελέχη που έμειναν κοντά του, στελέχη που κορδώνονται που κάναν υπερβάσεις απέναντι στις αρχές τους και την ιδεολογία τους… Το μόνο πλεονέκτημα των ανθρώπων που υπερέβησαν τις αξίες τους για χάρη του ρεαλισμού είναι αυτό που έχουν οι αμοραλιστές: ότι δεν τους δεσμεύει κανένα ηθικό πλεονέκτημα ή δέσμευση.
Κλείνοντας, να προειδοποιήσουμε τον αυθεντικό ΣΥΡΙΖΑ, τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζεται πλέον μέσα από τη ΛΑ.Ε.
Παρότι το έργο το έχουμε δει, παρότι το σήκουελ της «Επιστροφής στο μέλλον» δεν πείθει, παρότι οι Λαφαζάνης- Στρατούλης έχουν γαλουχηθεί από το δηλητήριο του προνομιακού συνδικαλισμού, μια από τις πολλές κύριες παθογένειες της χώρας, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τον αντιμνημονιακό αγώνα.
Προαπαιτούμε όμως από τη ΛΑ.Ε να μην κάνει τα ίδια τερατώδη λάθη τα οποία όσο θα είναι στην αντιπολίτευση θα μοιάζουν ακίνδυνα:
Η χώρα είναι πλέον πλήρως εξαρτημένη από το ευρώ, πολύ περισσότερο από ότι ήταν το 2010, το 2012 κοκ. Έξοδος από την ευρωζώνη θα είναι πραγματικά χορός του Ζαλόγγου.
Η Ελλάδα θα οδηγηθεί σε πλήρη οικονομική απομόνωση και η καταστροφή θα είναι αναπόφευκτη μέχρι να καταφέρει η ελληνική οικονομία να προσαρμοστεί σε ένα μοντέλο αυτάρκειας.
Αν τα καταφέρει υπό τέτοιες συνθήκες, η ανάκαμψη θα έρθει γρήγορα.
Ο κος Λαφαζάνης ξεκίνησε στραβά: Άρχισε με μεγαλοστομίες ισχυριζόμενος πως η επόμενη βουλή θα είναι αντιμνημονιακή. Και ακόμη και αν υπάρχει προσχέδιο για εθνικό νόμισμα όπως αυτό περιγράφεται από τον κο Λαπαβίτσα και άλλους, αυτό δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένο σχέδιο.
Οραματικές πολιτικές χωρίς ρεαλιστικά σχέδια υποκύπτουν εύκολα στο ρεαλισμό του Δεν Υπάρχει Εναλλακτική και συχνά γίνονται οι καλύτεροι του μπάτλερ. Τι καλύτερη απόδειξη από αυτό από την μνημονιακή κατάντια του κου Τσίπρα;
Ο λαός πρέπει να γνωρίζει πως βαδίζουμε σε αχαρτογράφητα νερά: Η μόνη βεβαιότητα που υπάρχει είναι η πλήρης υποταγή στο γερμανικό σχεδιασμό αν συνεχίσουν να επιβιώνουν και να επιβάλλονται οι μνημονιακές πολιτικές.
Δεν χρειάζεται αυτός ο λαός άλλες υπερβολές, ή μεγαλοστομίες ή ωραιοποιήσεις.
Όπως είχε τονίσει κάποτε και ο κος Βαρουφάκης για τον οποίον τρέφω μια κάποια εκτίμηση αλλά ελάχιστη εμπιστοσύνη, η ΛΑ.Ε οφείλει να κάνει αυτό που όφειλε να χε κάνει ως κάποτε ΣΥΡΙΖΑ: Δάκρυα και αίμα να τάξει αντί να τάζει μετά βεβαιότητας ένα καλύτερο μέλλον.
Όσοι τα προηγούμενα χρόνια έταξαν προεκλογικά εύκολες καλύτερες μέρες φέραν τελικά δάκρυα και αίμα.
Είναι πάρα πολύ το να ζητάμε από ένα κόμμα που ονομάστηκε Λαϊκή ενότητα να είναι Λαϊκό κι όχι λαϊκίστικο;


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 27/8/2015
Read More »

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Η κατάντια της πρώην "αντιμνημονιακής" δημοσιογραφίας

Κατά το παρελθόν έχουμε ασχοληθεί με το ποιόν των συστημικών δημοσιογράφων, αρθρογράφων και συγγραφέων. Αν ψάξετε στο blog, όλο και κάτι θα βρείτε για τον Πάσχο, το Θέμο, το Μάκη, τη Σώτη, τη Λένα Διβάνη, τον Πέτρο Τσατσόπουλου, τον Θανάση Χειμώνα, το Χωμενίδη, όλες αυτές τις καλοπληρωμένες οδαλίσκες που στην πλειοψηφία τους κατέλαβαν τον πνευματικό κόσμο με αριστερά διαβατήρια στην κωλοτσέπη τους.
Η μετάλλαξη των Συριζανέλ σε μνημονιακό κόμμα μας επιβάλλει να ασχοληθούμε και με μικρότερα σαρκοβόρα ψάρια της δημοσιογραφίας, μεταμφιεσμένα μέχρι και πρόσφατα υπό αντιμνημονιακό μανδύα.  
Με την αναμενόμενη ψήφιση του Τρίτου και μακρύτερου μνημονίου με την πανηγυρική μα εσωκομματικά Πύρρειο κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 222 βουλευτών, ενός μνημονίου κοινωνικού αρμαγγεδώνα, πλήρους εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και του δημοσίου πλούτου της χώρας, ενός μνημονίου που συσσωμάτωσε όλα εκείνα τα προκλητικά μέτρα για το καθένα από τα οποία πέφταν κορμιά υπό τις προηγούμενες κυβερνήσεις, ενός μνημονίου προκατασκευασμένου και ετοιμοπαράδοτου, η αριστερά δεν έχει κανένα ηθικό πλεονέκτημα.
Η αλήθεια είναι πως αυτό το είχε χάσει πολύ πριν την ψήφιση του μνημονίου 3 και σε αυτό, σημαντικό ρόλο έπαιξε η ελληνική δημοσιογραφία, η τέταρτη εξουσία που έχει ανέλθει πολύ περισσότερο στην εξουσιαστική ιεραρχία από όσο υποδηλώνει ο αριθμητικός της χαρακτηρισμός.
Στην πραγματικότητα η δημοσιογραφία στην Ελλάδα είναι η Τρίτη εξουσία που παίρνει εντολές από την πρώτη εξουσία, κάποτε την Αμερική και τώρα τη Γερμανία σε αγαστή εξουσία με τη δεύτερη εξουσία που είναι οι Έλληνες ολιγάρχες.
Στη τέταρτη θέση της πυραμίδας βρίσκονται οι ισχυρότερες των συντεχνιών και των συνδικάτων, με τις πολιτικές και κομματικές συντεχνίες να έχουν δεσπόζουσα θέση ανάμεσά τους.
Στη διαπάλη για την εξουσία δεν υπάρχει ηθική.
Την έλλειψη ηθικής της κυβερνώσας φατρίας μαρτυρούσε η προσέγγιση της από την ιδρυτή του αυριανισμού, την Νάντια Κομμανέντσι του κιτρινισμού, το αρχέτυπο των Μάκη και Θέμου, τον Πρώτο διδάξαντα, τον Γιώργο Κουρή.
Με την εφημερίδα του Κόντρα ο Κουρής επανεφηύρε για μια ακόμη φορά τον εαυτό του και το ρόλο του.
Ο Αντιμνημονιακός Κουρής πόνταρε στο σωστό άλογο παρουσιάζοντας το ΣΥΡΙΖΑ ως κάτι το νέο που θα πολεμούσε τόσο τον γερμανικό ιμπεριαλισμό όσο και το σάπιο πολιτικό σύστημα το οποίου ο ίδιος ο Κουρής υπήρξε συναρχιτέκτονας.
Με τους Συριζανέλ να γίνονται σκληρά μνημονιακοί, ο Κουρής επιστρέφει στα παλιά του κόλπα της δολοφονίας προσωπικότητας για να μπορέσει να δημιουργήσει χρήσιμους αντιπερισπασμούς σε μια κυβέρνηση που έχει χάσει οποιαδήποτε νομιμοποίηση νωρίτερα από οποιαδήποτε άλλη.
Την τιμητική της έχει αυτή τη φορά η μαχητική Ζωή Κωνσταντοπούλου που φιγούραρε την Πέμπτη 13/08/2015 στο πρωτοσέλιδο της Κόντρα ως υστέρω αγάμητη κατίνα εκτός ελέγχου:

«Πατέρα και μάνα δεν έχει να την πάνε για εξετάσεις μετά το χθεσινό της παραλήρημα στη Βουλή;
Ο άντρας της δεν μπορεί να μαζέψει τη Ζωή;» μας ενημερώνει η Κόντρα.

Ο παλιός καλός Κουρής είναι εδώ, στην υπηρεσία των Συριζανέλ. Αλλά θα επανέλθουμε στο τι σημαίνει αυτό για την κυβέρνηση.

Την επομένη, ο Κουρής κάνει πάλι εξώφυλλο τη Ζωή. Αυτή τη φορά δεν θα καταφύγει σε τζιχαντίστικου τύπου φαλλοκρατισμούς. Τώρα την Ψυχιατρικοποιεί:

"Γελάει όλος ο κόσμος με τα καραγκιοζιλίκια της. 
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟ Η ΖΩΗ ΛΕΕΙ Ο ΦΛΑΜΠΟΥΡΑΡΗΣ.
Ξυπνάτε όλοι εσείς με τις μεγάλες θέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν βλέπετε ότι κάποιοι πάνε να σας διαλύσουν για να διαλύσουν στη συνέχεια και τη χώρα"

Οι spin doctors που μας έχουν αποτρελάνει βγάλαν διάγνωση...

Ελάσσων εταίρος στις απόπειρες κατά της Ζωής, είναι και το πολύ μικρότερο ηλεκτρονικό περιοδικό Periodista των πασοκογενών και συνομήλικων του Τσίπρα Καπνίση/Μπεκιάρη.
Με οδηγό τον οπορτουνισμό και ποντάροντας στο σωστό άλογο, οι Καπνίσης/Μπεκιάρης παρουσίασαν ένα καλοστημένο σοβαροφανές τσιπρόφιλο ηλεκτρονικό περιοδικό το οποίο θα τους έδινε τη δυνατότητα να εξαπολύουν αυριανιστικές επιθέσεις όποτε κάτι τέτοιο κρινόταν σκόπιμο.
Χαρακτηριστικά, αναπαράγουμε μερικώς εντελώς κίτρινο δημοσίευμα της 5ης Αυγούστου σε σχέση με τη Ζωή:

«Η πληροφορία μας έρχεται από εξαιρετικά πληροφορημένη πηγή. 
Πασίγνωστος επιχειρηματίας, ο οποίος δείχνει ξεχωριστό ενδιαφέρον για την πολιτική καριέρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, παρήγγειλε τις προάλλες δημοσκόπηση προκειμένου να καταγράψει τι θα συνέβαινε σε περίπτωση που η Πρόεδρος της Βουλής κατέβαινε σε εκλογές ως επικεφαλής πολιτικού φορέα. 
Τα αποτελέσματα ήταν αποκαρδιωτικά. Σύμφωνα με την πηγή μας, ένα "κόμμα της Ζωής" θα κατέγραφε ποσοστό της τάξης του 1% στην έρευνα που διενεργήθηκε για λογαριασμό του επιχειρηματία.
Αυτό εξηγεί και την αμυντική στάση της Προέδρου της Βουλής, η οποία πασχίζει, παρά την σφοδρή αντιπολίτευση που ασκεί στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, να παραμείνει όχι μόνο στη θέση της, αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζει εξάλλου η Ζωή, ότι εκτός ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες... σταδιοδρομίας, παρά το γεγονός ότι το οικογενειακό background είναι ισχυρό. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου, ότι με επιστολή της παρακάλεσε τον πρωθυπουργό να την... προστατέψει από τις κυβερνητικές φωνές που της ασκούν κριτική. 
Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι, όπως έχουν δείξει εξάλλου όλες οι δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η δημοφιλία της Ζωής Κωνσταντοπούλου κινείται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, γεγονός το οποίο αναμφίβολα την έχει προβληματίσει. 
Από εκεί και πέρα εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι για την πιθανότητα δημιουργίας πολιτικού φορέα από την πλευρά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, έχουν γράψει - και μάλιστα με θετικό τρόπο - διάφορα έντυπα τα οποία πρόσκεινται πολιτικά στην Χρυσή Αυγή. 
Σε κάθε περίπτωση, όπως μας λένε οι πέριξ του περιβάλλοντος της Προέδρου της Βουλής, "Η Ζωή δείχνει να έχει καταλάβει ότι όποιος βρίσκεται έξω από το μαντρί κινδυνεύει να τον φάει ο λύκος. Για αυτόν τον λόγο λειτουργεί σπασμωδικά. Θέλει να αντιπολιτεύεται τον Τσίπρα, φοβάται, όμως, και μήπως βρεθεί εκτός ΣΥΡΙΖΑ»

Ανώνυμες, εξαιρετικά πληροφορημένες πηγές, ανώνυμοι πασίγνωστοι επιχειρηματίες, ανώνυμοι πέριξ του περιβάλλοντος της Προέδρου της Βουλής και ολίγη από θεωρία των δύο άκρων, ορίστε, το κυβερνητικό Periodista δεν έχει πολλά να ζηλέψει από τον Κουρή.

Αλλά το Κουριστάν δεν έχει δώσει σπόρους μόνο στην αριστερά.

Οι δημοσιογράφοι Τομ Παπατόλης και Αλεξάνδρα Τράγκα ήταν εξαιρετικά ενεργοί κατά κινηματική φάση του αντιμνημονιακού αγώνα.
Βρεθήκαν στις πλατείες, βρεθήκαν και στην Σπίθα, όπου ο Τομ Παπατόλης ανάπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τον Μίκη Θεοδωράκη. Τίποτε το μεμπτό σε αυτό.
Μεμπτό υπήρξε το ότι ο χαρισματικός Τομ, όντως προγραμματιστής, στρεβλώς τεχνοκρατικά διέσπειρε στους κύκλους της ΣΠΙΘΑΣ πως υπήρχαν επιχειρηματίες πέριξ του Μίκη έτοιμοι και ικανοί να οδηγήσουν σε κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα σηματοδοτώντας έτσι την ανατροπή του συστήματος εξουσίας, μια ακόμη παραπλανητική παραμυθία που άκουσε ο αντιμνημονιακός  χώρος.
Αργότερα, Τομ και Τράγκα θα βρεθούν στο Kontra Channel που ίδρυσε ο Γιώργος Κουρής να κάνουν για μικρό διάστημα την δική τους τηλεοπτική «Επανάσταση».
Ο Τομ είδε και απόειδε και μετανάστευσε.
Η Αλεξάνδρα, συμπαρουσιάστρια του Τέρενς Κουικ στην εκπομπή του Kontra «bloggarontas με τον Τέρενς» ανέλαβε εκπρόσωπος διαδικτυακού τύπου του γραφείου του Τερενς για να γίνει μετά σύμβουλος του αποστάτη βουλευτή των ΑΝΕΛ απόστρατου Νταβρή.
Ο αντιμνημονιακός χώρος υπήρξε φοβερή πλατφόρμα για νέους οπορτουνισμούς και νέους οπορτουνιστές.

Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του εκδότη της «αντιμνημονιακής» εφημερίδας με τους εντυπωσιακούς και συνήθως ανακριβείς τίτλους, «το Χωνί», Γιώργου Χριστοφορίδη.
Ο Χριστοφορίδης, αφού χρησιμοποίησε αρχικά το Δημήτρη Καζάκη και το ΕΠΑΜ, προσδέθηκε στο άρμα του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ για να κατέβει υποψήφιος βουλευτής στον Πειραιά μαζί τους.
Ο Χριστοφορίδης υπήρξε υπάλληλος των Γιαννακόπουλων ενώ θήτευσε στη μεγάλη σχολή του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου μαζί με τον συνεργάτη του και ιδρυτή του «Τρωκτικού» Σωκράτη Γκιόλια, η δολοφονία του οποίου παραμένει όχι μόνο αδιευκρίνιστη αλλά και σκανδαλωδώς αδιερεύνητη, κυρίως γιατί φαίνεται να σχετίζεται με την κόντρα Μάκη Θέμου, τις μαύρες σακούλες με τα εκατομμύρια για τις οποίες ο δεύτερος σκανδαλωδώς απαλλάχτηκε με βούλευμα παρότι η υπόθεση σχετιζόταν με ροζ εκβιασμούς κατά του πρώην πρωθυπουργού Κωστάκη Καραμανλή και που οδήγησαν σε απόπειρα αυτοκτονίας του συνεργάτη του Ζαχόπουλου.
Ας πάρουμε λοιπόν μια γεύση το πώς ταυτίζει το αντιμνημονιακό λαϊκό αίσθημα με την συγκυβέρνηση Συριζανέλ ο Χριστοφορίδης μέσα από δημοσίευμα που ακολούθησε την προκήρυξη του δημοψηφίσματος:

«Άκου, ξεφτίλα... τόσες μέρες, βδομάδες, μήνες σε ακούω να μου λες ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν διαπραγματεύεται, αλλά προσποιείται. ΤΩΡΑ, που τους έτριψε τα τελεσίγραφα στα μούτρα, ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;
Άκου, ξεφτίλα...μου έλεγες ότι ο Τσίπρας θα υπογράψει «μνημονιάρα», μπροστά στην οποία το mail Χαρδούβελη μοιάζει -λέει.- παιδική χαρά. ΤΩΡΑ, που ο Τσίπρας λέει «εγώ δεν βάζω την υπογραφή μου στην ταφόπλακα του ελληνικού λαού»,ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;
Άκου, ξεφτίλα...μου έλεγες πως ο Τσίπρας είναι ίδιος με τον Σαμαρά.ΤΩΡΑ, που αντί για «ουδείς αναμάρτητος» είπε «στον αυταρχισμό και στη σκληρή λιτότητα απαντάμε με δημοκρατία, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα»,ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ;
Άκου, ξεφτίλα...μου λες ΤΩΡΑ ότι δεν πρέπει να μιλήσει ο ελληνικός λαός, δεν είναι η ώρα, είναι επικίνδυνο, δεν πρέπει να γίνει έτσι, υπάρχουν άλλες διαδικασίες, θα μας μουτρώσουν οι Ευρωπαίοι.ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΣ ότι δημοψήφισμα θα γίνεται ΜΟΝΟ όποτε σε βολεύει εσένα… ;
…Άκου μνημονιακό παπαγαλάκι, της υποτέλειας, των μνημονίων, του Σόιμπλε, του Σαμαρά...
...έχεις αυτο-ξεφτιλιστεί τόσο πολύ, που ξεμπρόστιασες ο ίδιος τον εαυτό σου.
...η ξεφτίλα σου μυρίζει, βρομάει από χιλιόμετρα μακριά…
Τώρα, μιλάμε εμείς»

Από τα παραπάνω θα κρατήσουμε το «…Άκου μνημονιακό παπαγαλάκι, της υποτέλειας, των μνημονίων, του Σόιμπλε...
...έχεις αυτο-ξεφτιλιστεί τόσο πολύ, που ξεμπρόστιασες ο ίδιος τον εαυτό σου.
...η ξεφτίλα σου μυρίζει, βρομάει από χιλιόμετρα μακριά…»
Μετά την κυβερνητική απαξίωση του ΟΧΙ και την ψήφιση του χειρότερου μνημονίου είναι κάπως ταιριαστό, δε βρίσκετε;

Για να πάμε πιο αριστερά, ένας άλλος που θήτευσε στη σχολή Μάκη αλλά επιχείρησε να διαχωριστεί πλήρως είναι ο Αλέξης Μαρκέλλος.
Ο Μαρκέλλος μέσα από την προσωπική του σελίδα, έστησε μια αγωνιώδη αφήγηση των δήθεν διαπραγματεύσεων, ένα πραγματικό θρίλερ όπου ο Διγενής Τσίπρας πάλευε στα μαρμαρένια (σ)αλώνια.
Η ήττα του, θα πρέπει να γίνει σεβαστή από το λαό με συμμόρφωση στην καθυπόταξη του.
Στην αφήγηση του δικού μας, του καλού παιδιού που προσπάθησε τουλάχιστον αλλά νικήθηκε από την ανωτέρα βία συμβάλλουν αρθρογραφικά και οι συμπαθείς Κατερίνα Ακριβοπούλου και Λάκης Λαζόπουλου στο site του Αλ Τσαντίρι. Για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα προχωρούν μάλιστα ένα βήμα παραπέρα επιχειρηματολογώντας πως στην ήττα του νεαρότερου πρωθυπουργού συνέβαλλαν και η αμφιθυμία του λαού ο οποίος είναι διπολικός και δεν ξέρει τι θέλει, παρότι είναι από τις ελάχιστες φορές που ο λαός διαδήλωσε υπέρ μιας κυβέρνησης και φάνηκε γενναίος βροντοφωνάζοντας όχι με τις τράπεζες κλειστές και μια παγκόσμια επιχείρηση μαύρης προπαγάνδας να μαίνεται.
Δεν είναι διπολικός πλέον αυτός ο λαός. Αντίθετα, σχιζοφρενής ή βαλτός είναι αυτός που ισχυρίζεται πως κυβέρνηση που έφερε τέτοιο μνημόνιο με τέτοιο τρόπο είναι δημοκρατική, αριστερή ή πατριωτική.
Εκτός κι αν είσαι κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ όπως η Αυγή οπότε ο κυβερνητισμός σου δεν είναι απλά αναμενόμενος αλλά επιβεβλημένος.
Κυρίως όταν στελεχώνεις την κυβέρνηση με πρώην αριχσυντάκτες σου όπως ο νέος Παγκαλίσκος Νίκος Φίλης που περιέγραφε το τρίτο μνημόνιο ως μια μικρή ανεπαίσθητη αύξηση της τιμής στα … μακαρόνια. Το μνημόνιο είναι ευτυχία κύριε Φίλη, για όλους πλην των μακαρονάδων.

Πολλοί αν και όχι όλοι οι αρθρογράφοι της Εφημερίδας των Συντακτών προσπάθησαν επίσης να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα συγκαλύπτοντας ουσιαστικά την καταστροφική πορεία της συγκυβέρνησης.

Την πάπια έκανε και το Hot Doc του συμβόλου της μαχητικής δημοσιογραφίας Κώστα Βαξεβάνη.
Από πότε η μαχόμενη δημοσιογραφία κρατά δύο μέτρα και δύο σταθμά και λειτουργεί παραταξιακά και με κίνητρα προσωπικής φιλίας;

Αξιοπρεπέστατη και αντικειμενική στάση κράτησε το Press Project, ατομικά ο κος Δελαστίκ και το Unfollow.

Στο Unfollow όμως θα μπορούσε κάποιος κακοπροαίρετος να προσάψει παραταξιακά κίνητρα καθώς ο Άρης Χατζηστεφάνου και άλλοι συντάκτες του βρίσκονται πολύ πιο κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ από ότι ποτέ υπήρξαν στο ΣΥΡΙΖΑ.
Δυστυχώς, ακόμη και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής δημοσιογραφίας βλέπουμε ενίοτε να επικρατούν λογικές παρεϊστικες, παραταξιακές και ομερτά και συγκάλυψη της κλίκας. Δεν είναι κανόνας αλλά ενίοτε συμβαίνει.
Σε τι αναφερόμαστε;
Τον Ιούλιο του 2013, ο πρώην αντιεξουσιαστής και νυν ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ακαδημαϊκός και μετέπειτα μέλος για λόγους που με ξεπερνάν της απαξιωμένης πλέον Επιτροπής Αλήθειας Σπύρος Μαρκέτος συλλαμβάνεται μαζί με σύντροφο του στο αεροδρόμιο Μακεδονία.
Δικαίως: Οι δυο τους συνόδευαν μια 16χρονη Σομαλή με κλεμμένο ολλανδικό διαβατήριο στην απόπειρά της να επιβιβαστεί σε πτήση για Ιταλία.
Ασχέτως από το αν τα κίνητρά τους ήταν ηρωικά ή υστερόβουλα, η κατοχή κλεμμένου διαβατηρίου από την ανήλικη εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για τη διαδρομή αυτού του διαβατηρίου καθώς και για το βαθμό της γνώσης που έφεραν για αυτή οι δύο τους.
Οποιοσδήποτε άλλος θα είχε χοντρά προβλήματα με το νόμο.
Σχεδόν σύσσωμος όμως ο πολιτικός κόσμος και τύπος της αριστεράς μαζί με μεγάλο κομμάτι του ακαδημαίκού κόσμου, έσπευσε να προστατεύσει τον Μαρκέτο από τις συνέπειες του νόμου και μάλιστα προληπτικά, προτού καν βγάλει ανακοίνωση η ΕΛΑΣ, μιλώντας για προβακάτσιες και σκευωρίες εκ μέρους της ΕΛΑΣ και εις βάρους του Μαρκέτου.
Δεν θα δειχναν κανένα τέτοιο ζήλο για κουλουρτζή από την Νέα Τρίγλια.

Η επιλεκτική προστασία είναι χαρακτηριστική και της Αριστεράς.

Στις 11 Αυγούστου του 2015, ο Τσαβέντ Ασλάμ, μάλλον ισόβιος πρόεδρος της πακιστανικής κοινότητας συλλαμβάνεται μαζί με τέσσερις ομοεθνείς του από «άνδρες» της ομάδας ΔΙΑΣ.
Σχεδόν σύσσωμος ο αριστερός τύπος περιγράφει τη σύλληψή του ως ρατσιστική. Δεν είναι αυτός ο χαρακτηρισμός που θα αμφισβητήσουμε.
Αλλά το γεγονός ότι εύκολα έχει ξεχαστεί ότι για τον κολλητό του ΚΕΕΡΦΑ και της Ανταρσύα Τσαβέντ Ασλάμ έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης από την Ιντερπόλ για σωματεμπορία.
Παρότι η αριστερά επέμενε στην αφήγηση ότι και αυτό ήταν σκευωρία των αμερικανών για να καταστρέψουν κάποιον που κατήγγειλε τις πολύ πραγματικές απαγωγές πακιστανών από τη CIA επί εποχής Βουλγαράκη, οι λεπτομερέστατες περιγραφές από πακιστανικές εφημερίδες του «δικτύου Ασλάμ» καθώς και εμπιστευτική συνομιλία μου με Πακιστανό αξιωματούχο (απολογούμαι για το ότι επικαλούμαι πηγή ανώνυμα) που μου περιέγραψε πως πακιστανός πρέσβης στην Αθήνα απομακρύνθηκε εξαιτίας του θέματος Ασλάμ, δεν κάνουν τη θεωρία της σκευωρίας και τόσο πιστευτή.

Αλλά ας ανατρέξουμε στο παρελθόν για την εμπλοκή αριστερών μέσων και δημοσιογράφων με την πολιτική ή οικονομική εξουσία κάτι που αν θέλαμε να περιγράψουμε σε μερικές μόνο λέξεις θα επικαλούμασταν την αμίμητη ατάκα της πρώην ΓΓ του ΚΚΕ Αλέκας Παπαρήγα για την πώληση του κομματικού ραδιοσταθμού του ΚΚΕ 902 σε ιδιώτες: Τι να κάνουμε, σε καπιταλιστικό περιβάλλον ζούμε!

Ας αντλήσουμε λοιπόν κι άλλα στιγμιότυπα από την επίδραση που έχει αυτό το καπιταληστικό περιβάλλον στον αριστερό τύπο.

Όλοι θυμόμαστε τον συμπαθή κο Κούλογλου να κάνει πλάτες στον ΓΑΠ με την προεκλογική του συνέντευξη λίγο πριν την ολέθρια άνοδο του στην εξουσία όπου μας διαβεβαίωνε πως δεν θα αφήσει το ΔΝΤ να έρθει στη χώρα όταν ήδη το είχε προσυμφωνήσει.
Αυτό που δε θυμόμαστε γιατί σχεδόν κανένας άλλος εκτός από εμένα δεν το περιέγραψε είναι το πώς ο Κούλογλου χρησιμοποίησε εκπομπή του σημαντικού «Ρεπορτάζ Δίχως Σύνορα» σαν μηχανισμό της προεκλογικής εκστρατείας του τότε βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Νάσου Αλευρά.
Αλλά αυτό είναι πταίσμα μπροστά σε άλλα.

Το ΑΝΤΙ πχ ήταν ένα ιστορικό περιοδικό της αριστεράς που έδωσε μεγάλες μάχες κατά του ΓΑΠ και της Μαργαρίτας πολύ πριν την πρωθυπουργία του.
Οι επακόλουθες μηνύσεις τους το εξάντλησαν οικονομικά.
Το περιοδικό κλείνει.
Συντάκτης του θα στήσει το νεοδημοκρατικό ANTINEWS, που με την αρωγή του πρώην αριστερού και δικηγόρου των Μελισσανίδιδων Φαύλου Κρανιδώτη, θα αποτελέσει ένα βασικό μοχλό για την προώθηση του αποστάτη Αντώνη Σαμαρά στην προεδρία της ΝΔ και αργότερα στην πρωθυπουργία της Ελλάδας.

Πολύ χειρότερη μοίρα θα έχει το ιστορικό αριστερό σατυρικό περιοδικό «το Ποντίκι».
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Κώστα Βαξεβάνη, αυτό θα αγοραστεί από τον συχνά τηλεοπτικό Αντώνη Δελατόλα για όλα για το ποσό των 1.200.000.
Λίγο αργότερα, ο Δελατόλας θα πουλήσει το ένα τρίτο του Ποντικιού σε εταιρεία συμφερόντων του πράκτορα επιρροής του Αμερικανικού Παράγοντα και υπονομευτή της ελληνικού τραπεζικού συστήματος, Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, με την μορφή αποπληρωμής από την Proton Bank του Λαυρεντιάδη, δανείου της εταιρείας του Δελατόλα.
Στην συνέχεια, ο Δελατόλας θα πάρει και παχυλότατο δάνειο από τον νεοτραπεζικό απατεώνα και εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη, ο οποίος έχει ήδη αγοράσει μέσω του τότε συνεργάτη του Πάλλη το ένα τρίτο του «Πρώτου θέματος».
Το παμε ξανά: Δελατόλα για όλα.

Ένα άλλο ιστορικό περιοδικό, το Nemecis της Λιάνας Κανέλλη και του Γιώργου Μπαχά, αποδυναμώθηκε οικονομικά στις δικαστικές μάχες που έδωσε και αυτό κατά του ΓΑΠ προ της πρωθυπουργίας του και της μάνας του της Μαργαρίτας, μετά τη δημοσίευση προκλητικής επιστολής που έστειλε η Μαργαρίτα στον πολυθρύλητο γιόκα της.
Η άνοδος της ηλεκτρονικής ενημέρωσης και η μνημονιακή αποδυνάμωση της αγοραστικής ικανότητας θα οδηγήσουν το Nemecis σε διακοπή της έκδοσής του και τον εκδότη και για τρία φεγγάρια εργοδότη μου στα δικαστήρια.
Ο συλλέκτης και χορηγός τέχνης βρέθηκε αντιμέτωπος με κατηγορίες για πώληση πλαστών έργων τέχνης, πληροφορία που ελάχιστα διαδόθηκε από τα αριστερά μήντια. Είμαι βέβαιος πως αν ο συμπαθέστατος μου Μπαχάς τύχαινε να ναι δεξιός, τα αριστερά μήντια θα τον είχαν ξεσκίσει.
Αλλά έτσι είναι. Τα δικά μας παιδιά. Τα δικά τους παιδιά. Και όλοι οι υπόλοιποι που είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Γράφω αυτό το άρθρο με θλίψη γιατί αναφέρομαι σε ανθρώπους που κατά καιρούς συμπάθησα και εκτίμησα.
Το γράφω με πλήρη επίγνωση ότι θα με οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερο αποκλεισμό.
Αδιάφορο μου είναι.
Γιατί και τον Αλέξη Τσίπρα συμπαθούσα και εκτιμούσα.
Αλλά είναι η στιγμή που η θλίψη μετατρέπεται σε οργή όταν βλέπεις τον Πρωθυπουργό να περιγράφει χθες πως το «δίλλημα ήταν μνημόνιο με ευρώ ή μνημόνιο με δραχμή».
Αν μας το λεγες προεκλογικά αυτό προφανώς δε θα είχαμε κανένα λόγο να σε διαφοροποιήσουμε από τους προκατόχους σου.
Ούτε ή άλλως μόλις έξι μήνες μετά δεν έχουμε κανένα λόγο να σε διαφοροποιήσουμε από τους προκατόχους σου.
Κάποτε τα πυρά του δημοσιογραφικού συστήματος πέφτουν στο ΣΥΡΙΖΑ σύσσωμο.
Τώρα που ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ έγινε μνημονιακότερος των μνημονιακών φέρνοντας ένα αντιμνημονιακό μνημόνιο και επιμένοντας σε ένα ανένδοτο ενδοτισμό, τα βρώμικα μνημονιακά και πρώην αντιμνημονιακά μήντια, χτυπάν από κοινού όσους από το ΣΥΡΙΖΑ επιμένουν στην αντιμνημονιακή προεκλογική ρητορική του κόμματος του, αυτήν για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίστηκε, αυτή την οποία ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ ξεπούλησε.
Ο προεδρικός ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε μια πολυσυλλεκτική οφθαλμαπάτη, μια βαλβίδα εκτόνωσης κι ένας δούρειος ίππος μαζί.
Μένει να δούμε αν θα επαναληφθεί το ίδιο έργο με πρωταγωνιστές τους Λαφαζάνη/ Στρατούλη που έχουν δυστυχώς εκλογική βάση αρκετά golden boys του συνδικαλισμού των προνομίων.
Αυτή τη φορά πρέπει να βιαστούμε. Δεν πρέπει να δώσουμε καμιά ανοχή σε οτιδήποτε το μνημονιακό.
Μετά την απάτη του προεδρικού ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, ευκταίο θα ήταν το κυρίαρχο λαϊκά αντιμνημονιακό αίσθημα να βρει πολιτική αντιπροσώπευση. Πραγματική. Ας τους δοκιμάσουμε και ας ξεράσουμε όσους βρεθήκαν μεταμφιεσμένοι. Γρήγορα. Όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Αλλιώς, η μόνη άλλη λύση είναι η καταφυγή στην εμπειρία της Γαλλικής επανάστασης.
Σύντομα το σύνθημα «να καεί να καεί το Μπουρδέλο η Βουλή» θα αρχίσει να ηχεί στους δρόμους όπως παλιά.
Σίγουρα το μνημονιακό τόξο έχει φροντίσει να πάρει τα μέτρα του.
Καιρός να πάρουμε και μεις τα μέτρα του για την κηδεία του.
Και στον επικήδειο ας ακουστεί και αυτό. Από το protagon είναι δυστυχώς και δυστυχώς ήταν εξόχως προφητικό περιγράφοντας από το 2014 την ανίερη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ Κουρή και τις συνέπειες της:

«Όλοι τον γνωρίζουν (τον Κουρή) από παλιά, δεν υπάρχουν αθώοι εδώ. Ο άνθρωπος περικλείει όλες τις συνιστώσες του κακού- κανείς δεν έχει γλυτώσει από τους βρώμικους πολέμους που κήρυττε ανάλογα με τη συγκυρία κάθε εποχής.
Το ‘89 έβριζε με χυδαίους χαρακτηρισμούς το τότε κόμμα του Παν. Λαφαζάνη και συκοφαντούσε τον ηγέτη του, τον Χαρίλαο Φλωράκη, ακόμα και ως κάτοχο κότερου. Χειρότερα έλεγε για το τότε κόμμα του Παν. Σκουρλέτη, το ΚΚΕ εσ., και τον Λεωνίδα Κύρκο, που αποκαλούσε φιλιππινέζα του Μητσοτάκη. Η αριστερά  είχε υποστεί την πιο βρώμικη και χωρίς φραγμούς επίθεση του εκδότη αυτού τα χρόνια που κατοχυρωνόταν ο όρος «Αυριανισμός».
Η ανανεωτική αριστερά, όπως θα θυμάται ο Δημ. Παπαδημούλης, είχε επίσημο πόλεμο με το φαινόμενο αυτό και είχε πρωτοστατήσει στην υπεράσπιση του Μάνου Χατζηδάκι από τις εμετικές επιθέσεις του Γ. Κουρή.
…Πιθανότατα δεν υπάρχει εκδοχή, συνιστώσα ή στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που δεν βίωσε κάποια στιγμή τη φρίκη της επίθεσης χωρίς όρους και αρχές, που δεν τον έπνιξε η οργή για τη βρωμιά των κάτω από τη ζώνη κτυπημάτων, που δεν ανατρίχιασε από τον ωμό κιτρινισμό, ρατσισμό, φασισμό που συνέθεσαν τον δυσώδη χυλό του Αυριανισμού, που δεν ένιωσε οιονεί στόχος.
Ο Αυριανισμός ήταν γέννημα του ΠΑΣΟΚ αλλά με ευκολία στράφηκε εναντίον του και το πολέμησε με ελεεινό τρόπο χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να το ξαναστηρίξει και να το ξαναφήσει καμιά δυό φορές ακόμα. Ήταν η «εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό» αλλά αυτό δεν πείραζε όταν στήριζε τον μικρό Καραμανλή για ένα διάστημα και τον Σαμαρά για ένα άλλο. Όποιος δεν ζαλιζόταν από τις απότομες  στροφές του συγκροτήματος ισχυριζόταν ότι δεν ήταν οι αμετακίνητες ιδεολογικές αρχές του εκδότη που τις υπαγόρευαν αλλά τα δάνεια, τα χρέη και τα τραβήγματα με τη Δικαιοσύνη. Γύρευε ποια είναι η αλήθεια, κατά την προσφιλή του έκφραση.
Λένε ότι αν γίνει πυρηνικός πόλεμος το μόνο είδος που θα γλυτώσει θα είναι η κατσαρίδα. Αν υπάρχει αντίστοιχό της σε άνθρωπο αυτό είναι ο Γιώργος Κουρής. Όποια μεταβολή και αν συνέβαινε στον πολυτάραχο βίο της Μεταπολίτευσης αυτός βρισκόταν πάντα στο συμφερότερο στρατόπεδο. Πάρα πολλοί καταστράφηκαν από λάθος συμμαχίες, ηττήθηκαν από κακές εκτιμήσεις των συσχετισμών και περιέπεσαν στην ανυπαρξία, αλλά όχι ο αρχιερέας του Αυριανισμού. Αυτός ο τερατώδους αντοχής εκδότης άλλαζε σαν χαμαιλέων έντυπα, ηλεκτρονικά μέσα, συνεταίρους και παρατάξεις και πάντα κατάφερνε να επιβιώνει. Ακόμα και αυτην την εποχή, που φαίνεται να τελειώνουν τα ψέματα για πολλούς λούμπεν επιχειρηματίες, αυτός ξαναγίνεται κυρίαρχος παίκτης. Εκεί που τον θυμόσουν στη φυλακή για δυσθεώρητα χρέη, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχει ξαναγίνει ρυθμιστής του δημοσίου βίου…
Ήταν η πρώτη φορά που η αριστερά, η μόνη αμόλυντη από τον Αυριανισμό, ακούμπησε πάνω του. Και αυτό είναι το χειρότερο των ημερών αυτών γιατί, προ των πυλών της εξουσίας, δείχνει να έμαθε τι κάνουν τα κόμματα εξουσίας. Συμμαχούν ακόμα και με τον πιο ορκισμένο εχθρό τους. Θα το βρεί και αυτή μπροστά της όπως όλοι οι προηγούμενοι»


Πέτρος Αργυρίου, agriazwablogspot.com, 14/08/2015
Read More »