Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπανδρέου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπανδρέου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

ΓΑΠ-ειρο θράσσος: Ο εθνοσωτήρας Παπανδρέου κιθαρίστας στη Μακρόνησο




 Σε προηγούμενο άρθρο μας αναδείξαμε τις ομοιότητες ανάμεσα στην πολιτική συμπεριφορά  Παπανδρέου και την κολπίτιδα: και τα δύο επανέρχονται όποτε τους καυλώσει και τα κάνουν όλα μουνί.
Αληθεύει ότι ήμασταν άδικοι: αδικήσαμε την κολπίτιδα. Γιατί παρά τις εμφανείς ομοιότητες στη δράση τους, η κολπίτιδα δεν παρουσιάζει τα νευροεκφυλιστικά φαινόμενα που παρουσιάζουν και προκαλούν οι Παπανδρέου: Αυτό το κάνει η σύφιλης σε προχωρημένο στάδιο.
Οπότε μιλάμε για μια κολπίτιδα περιπλεγμένη με προχωρημένη σύφιλη.
Πως αλλιώς να ερμηνεύσει κάποιος την πρόσφατη δήλωση Παπανδρέου ότι έκανε την ανακοίνωση του βουλιάγματος της χώρας από το Καστελόριζο για να αναδείξει το … νησί;
Ή την πιο πρόσφατη παραχάραξη της πρόσφατης μάλιστα ιστορίας όπου ο Παπανδρέου δήλωσε ότι ο Καραμανλής έφερε τα μνημόνια, ότι αυτός απλά τα υπέγραψε και πως ήταν θύμα της στατιστικής απάτης που έστησε ο Καραμανλής με τον Προβόπουλο;
Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε ο κατ’ εξοχήν μάστορας στην παραχάραξη και τη δημιουργική λογιστική.
Ποιος δε θυμάται πως ο Σημίτης μπήκε στην ΟΝΕ με βρώμικα swaps της Goldman Sachs τα οποία τα φόρτωσε στους επόμενες γενιές;
Ή ότι την περίοδο Παπανδρέου- Παπακωνσταντίνου,-Γεωργίου η μισή ΕΛΣΤΑΤ σήκωσε κεφάλι για τη διόγκωση του ελλείμματος;
Έχετε εσείς ξαναδεί δημοσίους υπαλλήλους να επαναστατούν στην Ελλάδα κατά των προϊσταμένων τους αδιαφορώντας για την καρέκλα τους; Μπορείτε να καταλάβετε τι διαστάσεων σκάνδαλο ήταν αυτό που παρακίνησε Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους να ρισκάρουν τη δουλειά τους;
Τώρα που ο Παπανδρέου βλέπει ότι είναι μάλλον αδύνατη η επιστροφή του στη Βουλή, ως αρρώστια που είναι προσπαθεί να μολύνει την υστεροφημία του Καραμανλή μέσω μιας ευφάνταστης στρεψοδικίας.
Που το βρίσκει αυτό το θράσος; Εκεί που το βρήκε όταν ξεκίνησε να καταστρέφει ότι είχε απομείνει από τη χώρα: Στις διεθνείς ελίτ της πλουτοκρατίας και στους εξ αίματος συγγενείς του των βασιλικών οικογενειών της Δύσης. Ο βαρόνος Μινχάουζεν λοιπόν έχει συνδυαστικά το θράσος των ολιγαρχών και των μοναρχών.
Και με αυτό το θράσος το δαιμονισμένο βασιλικό πεκινουά κατουράει στον τάφο της πολιτικής υπόληψης του Καραμανλή.
Μα τον Καραμανλή δεν τον νοιάζει. Γιατί μετά τη σταδιοδρομία του ως βουλευτής των μνημονίων δεν έχει πια καμιά υπόληψη να χάσει. Και εξάλλου τα αγαπάει τα σκυλιά. Δεν βλέπετε που άφησε την παράταξη του θείου του να γίνει γιάφκα ακροδεξιών κοπρόσκυλων;
Το 2008, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Daniel Speckhard, αργότερα Διευθύνων Σύμβουλος της αμαρτωλής Proton Bank του πράκτορα επιρροής Λαυρεντιάδη και ομοτράπεζος στο ΔΣ της τράπεζας του Νίκου Παπανδρέου, χαρακτήρισε τον Καραμανλή ως Βούδα της ελληνικής πολιτικής σκηνής γιατί δεν αποκάλυπτε τις σκέψεις του.
Φαίνεται ότι του άρεσε του Καραμανλή ο χαρακτηρισμός και τον υιοθέτησε και στην πολιτική του πρακτική μετά την πρωθυπουργία του.
Σιωπηλός σαν τάφος παρακολουθεί μακάρια να τον κατουράνε. Και όσο συνεχίζει τη σιωπή του, τόσο πιο ανυπόληπτος γίνεται.  
Κώστα, πάντα έμοιαζες με σάκο του μποξ. Δεν χρειαζόταν να συμπεριφέρεσαι και ως τέτοιος.
Κι αφού ο Καραμανλής δε μιλάει, καταδικάζοντας τον εαυτό του στην συνενοχή ακόμη και την πρωταιτιότητα που του αποδίδουν οι φταίχτες, δεν έχουμε τίποτε να ελπίζουμε από αυτό το πολιτικό κουφάρι, τον πρώτο νεκρό της σκευωρίας της ελληνικής κρίσης.
Γιατί εμείς Κώστα θέλουμε να ζήσουμε. Και θέλουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και υγεία, χωρίς κολπίτιδα και σύφιλη.
Ο ΓΑΠ λέει πως ο παππούς του μπήκε φυλακή τέσσερις φορές και ο μπαμπάς δύο. Μα αυτά ήταν για τα μάτια του κόσμου γιατί πάντα τους βγάζανε έξω οι πάτρωνες τους και επανέφεραν τους χειριστικούς και χειραγωγούς Παπανδρέου ως ήρωες στο τιμόνι του τόπου να τον αρρωσταίνουν κατά παραγγελία.
Εξελιχθήκαμε και εμείς όμως σύ-φιλε ΓΑΠ, εθνικέ μας καταστροφέα. Όχι, δεν γίναμε ακόμη άνοσοι. Βαριά και σιχαμένη είναι η αρρώστια. Νομίζω όμως πως πλέον έχουμε στη διάθεση μας αντιβιοτικά Τρίτης Γενιάς για μια αρρώστια τρίτης γενιάς.
Γιωργάκη, εσύ θα μπεις φυλακή μόνο μια φορά. Μια και καλή. Εκεί θα τα βρείτε με το νομοθέτη της ασυλίας τον Μπένι για ένα νέο ξεκίνημα. Και ποιος ξέρει; Ίσως και να ξανασυγκατοικήσεις και με τον σέξυ Αντωνάκη, να θυμηθείτε τα παλιά.
Στάσου, μη φεύγεις, δεν τελειώσαμε:
Δήλωσες στο Ρόιτερς μόλις πριν από λίγο, αποδεικνύοντας το πόσο βλάκας είσαι όταν είσαι σκέτος, χωρίς συμβούλους, πως «έχουμε πολλά νησιά στην Ελλάδα. Θα μπορούσα να πάω σε ένα μακρινό νησί και να παίζω με την κιθάρα μου».
Ρε μαλάκα μανία με τα νησιά.
Την τελευταία φορά που το κανες αυτό ήταν σε ένα μακρινό νησί που λεγόταν ατλαντίδα. Ακόμη ψάχνουν να τη βρουν. Μετά το κανες σε μια νησιωτική χώρα που λέγεται Ελλάδα. Ταύτισες τη βουλή με το βούλιαγμα. Διαφορετικές λέξεις μεγάλε.
Αφού σε αρέσουν τόσο τα νησιά θα μπορούσες βέβαια να αυτοεξοριστείς στη Μακρόνησο αλλά και πάλι δε θα δεχόμασταν να σπιλώσεις τη μαρτυρικότητα της νήσου: εκεί βασανίστηκαν αθώοι αγωνιστές. Δεν είναι μέρος για πολιτικούς εγκληματίες αυτό το μνημείο της χουντικής βαρβαρότητας την οποία εσύ και οι διάδοχοι σου επαναφέρατε εκλεπτυσμένη.
Οπότε αρκέσου σε ένα κοντινό κελί και να παίζεις με την παπάρα σου. Άλλωστε πάντα αυτό έκανες. Απλά αυτή τη φορά οι αθώοι θα είναι ασφαλείς από τις μαλακίες σου.  

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpsot.com, 20/1/2015
Read More »

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Κύπρος, δεν ξεχνώ νο2.



Κύπρος, δεν ξεχνώ νο2

Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)

                                                                           Νο 2


Το καλοκαίρι του 1974 τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις επιτίθενται στην Κυπριακή δημοκρατία με τον αμερικανικό δάχτυλο να έχει αφήσει τα αποτυπώματα του παντού στο διχασμό του μαρτυρικού νησιού.
Χιλιάδες νεκροί και εξαφανισμένοι Κύπριοι.  Η δεύτερη χούντα στην Ελλάδα θα εγκαταλείψει τους Κύπριους αφού πρώτα έχει φροντίσει να διαμορφώσει τις συνθήκες που θα δώσουν το άλλοθι της τουρκικής εισβολής.
Μια ακόμη εθνική προδοσία έχει συντελεστεί.      
Στους τοίχους της Ελλάδας θα γραφεί το «Δεν ξεχνώ».
Τα χρόνια περάσανε. Η μπογιά ξέφτισε. Τα συνθήματα σβήσανε. Η μνήμη έσβησε και αυτή.
Παρά το διχασμό, η Κύπρος ανθεί οικονομικά με εντυπωσιακά σταθερούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ.
Το 2007, η Κύπρος θα χάσει τη νομισματική της αυτονομία και θα μπει και αυτή στη θηλιά του μηχανισμού του Ευρώ, μιμούμενη την αδερφή της Ελλάδα που «κατέφερε» το 2001 να μπει και αυτή στο Ευρώ με τις αλχημείες Σημίτη-Στουρνάρα.
Το αποτελέσματα είναι δραματικά και θα γίνουν πολύ ορατά, πολύ σύντομα.
Το 2007 τα οικονομικά μεγέθη της Κύπρου παραμένουν υποδειγματικά. Δημοσιονομικό πλεόνασμα της τάξης του 1.5%, πληθωρισμός 2.2%, ανεργία μόλις 3.9% και κατά κεφαλή εισόδημα στο 92% του μέσου κοινοτικού όρου σε μονάδες αγοραστικής αξίας.[1]
Το χρέος της Κύπρου, υποδειγματικά μικρό και κάτω από το 60% το 2007, θα φτάσει με το Ευρώ στο 71,8% με το Ευρώ ενώ το κυπριακό τραπεζικό σύστημα θα βάλει τα δόντια του πια βαθειά στο βιος του Κυπρίου. Ακριβώς όπως συνέβη και στην Ελλάδα. Βίοι παράλληλοι.
Αλλά ούτε και αυτό φτάνει για να τινάξει την Κυπριακή οικονομία στον αέρα.
Με την εκλογή του Γιωργάκη του Παπανδρέου, του πράκτορα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» στο ρόλο του πρωθυπουργού και την υπαγωγή της Ελλάδας στην πλήρη δικαιοδοσία των δανειστών, τα πράγματα θα πάρουν σύντομα εφιαλτική τροπή και στην Κύπρο.
Ένα χρόνο πριν, το 2008, πρόεδρος της Κυπριακής δημοκρατίας θα εκλεγεί ο ψευδοκομμουνιστής Χριστόφιας.
Το πιόνια έχουν τοποθετηθεί. Το 2009 δύο ψευδοαριστερές περσόνες βρίσκονται στο τιμόνι Ελλάδας-Κύπρου. Μένει να γίνουν οι κινήσεις που θα οδηγήσουν στο ματ κατά της ελληνικής και κυπριακής οικονομίας και κοινωνίας.
Ο Παπανδρέου, μέσω του Παπακωνσταντίνου θα μαγειρέψει τα στατιστικά στοιχεία για να διογκώσει το έλλειμμα και να φέρει τους δανειστές μέσα στη χώρα.
Την ίδια περίοδο, το 2009-2010, σε μια εποχή φαινομενικής κυβερνητικής νηνεμίας όπου απλά προετοιμαζόταν το μαγειρείο για να φαγωθεί η Ελλάδα και η Κύπρος, οι κυπριακές τράπεζες φαγώνονται να αγοράσουν δυσβάστακτα μεγάλο κομμάτι της ήδη επισφαλούς πίττας  των ελληνικών ομολόγων, την στιγμή που δημόσιοι οργανισμοί στην Ελλάδα αναγκάζονται να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Να πάρουν στα χέρια τους ομόλογα επισφαλή που σύντομα θα γινόντουσαν τοξικά για να μην σκάσει η προγραμματισμένη κρίση χρέους στα χέρια των «αγορών».
Αλλά η Κύπρος πρέπει να μαλακώσει και άλλο για να φαγωθεί.  
Τον Ιούλιο του 2011, σε μια υπόθεση που βρομάει προβακάτσια, «σκάει» η ναυτική βάση στο Μαρί με απώλειες ανθρωπίνων ζωών και παράπλευρη οικονομική απώλεια λόγω καταστροφής των ηλεκτροδοτικών δομών της Κύπρου, που εκτιμάται από 3,1% μέχρι το 20% του Κυπριακού ΑΕΠ.
Τώρα η Κύπρος έχει γίνει πιο τρυφερή. Οι επόμενες κινήσεις θα είναι το σίτεμα της.  
Με την απόφαση της κυπριακής ηγεσίας να «σώσει» την Ελλάδα το 2011 συναινώντας και υποστηρίζοντας το μονομερές κούρεμα του ελληνικού χρέους εις βάρους κυρίως Ελλήνων κατόχων ομολόγων, μικρομολογιούχων, ασφαλιστικών ταμείων και δημοσίων οργανισμών για να περιοριστεί η έκθεση των διεθνών μεγαλοδανειστών στον ελληνικό κίνδυνο, η Κύπρος θα εκτεθεί τοξικά στο ελληνικό χρέος που κατέχει. Αυτόματα το χρέος της Κύπρου εκτινάσσεται κατά 10%. Αυτόματα. Τα δάνεια προδοσίας ανάμεσα στις Ελληνικές και κυπριακές ηγεσίες μοιράζονται αφειδώς σαν παθιασμένα γλώσσόφιλα.   
Η Κύπρος, μέσα σε μερικά χρόνια έχει μπει από το πουθενά σε κρίση χρέους. Οι πολιτικές ευθύνες είναι εξόχως εγκληματικές.
Ακριβώς όπως και στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτό που ξεκίνησε ένας ψευτοαριστερός εξαπατώντας το εκλογικό σώμα με προεκλογικές εξαγγελίες κοινωνικών παροχών, θα το ολοκληρώσει ένας ψευτοδεξιός με προεκλογικές εξαγγελίες εγγύησης των ελαχίστων προς όφελος του Λαού του.  
Λίγους μήνες μετά την αλχημεία της ανέλιξης του «δεξιού» Αντώνη Σαμαρά στην πρωθυπουργία της Ελλάδας, με προεκλογικό λάβαρο την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου ακριβώς για να επιβάλει σκληρότερους ακόμη μνημονιακούς όρους, ο Ανανιστής (υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν), ο Ανανίας «δεξιός» Νίκος Αναστασιάδης γελάει με τους Κύπριους  και τους ξεγελάει εγγυώμενος τις τραπεζικές τους καταθέσεις. Μέρες μόλις μετά την εκλογή του στο θώκο του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, η τρόικα βάζει χέρι στις καταθέσεις των Κυπρίων για να τους «σώσει». Άλλοι το λένε φόρο. Άλλοι το λένε «κούρεμα». Εγώ το λέω όπως είναι: Παράνομη κατάσχεση ιδιωτικής περιουσίας. Πλιάτσικο χωρίς διακρίσεις. Ληστεία.
Το νησί παγώνει. Τα ATM κλείνουν για καταθέσεις άνω των 600 e.
Ο Αναστασιάδης ήταν το πιο σύντομο πολιτικό ανέκδοτο.
Οι Κύπριοι έχουν πάρει μια πρώτη γεύση για τι τους περιμένει στα πλαίσια του Γερμανικού Ολοκληρωτισμού.
Τα παπαγαλάκια μιλάνε για έλεγχο του μαύρου χρήματος. Ξεχνάν να πουν όμως ότι το μοντέρνο χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι δομημένο πάνω στο μαύρο χρήμα. Οι τόκοι είναι απλά το δόλωμα για τα λεφτά των μικροκαταθετών που αφού έχουν χρηματοδοτήσει το μαύρο χρήμα με τις καταθέσεις τους θα κληθούν να πληρώσουν και τα σπασμένα. Όπως ήδη έχει συμβεί σε αυτήν την τεράστια απάτη εις  βάρους της ανθρωπότητας.
Δε δύναται να υπάρξει έλεγχος του μαύρου χρήματος όσο οι τραπεζικές διαδικασίες παραμένουν αδιαφανείς. Για κάθε Κύπρο που καταστρέφεται, υπάρχουν άλλοι 10 παράδεισοι φοροδιαφυγής. Και για κάθε έναν από αυτούς που «επιλεκτικά» καταστρέφεται, μπορούν να δημιουργηθούν άλλοι 10. Αυτό σημαίνει ανάμεσα σε άλλα η «παγκοσμιοποίηση». Το άλλοθι της καταστροφής της Κύπρου δεν είναι τίποτα παρά ακριβώς αυτό: άλλοθι για την καταστροφή της Κύπρου.
Το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου που απέκτησε όλο και περισσότερα καρκινικά στοιχεία κατά τη διάρκεια της ενταξιακής πορείας προς το μηχανισμό του Ευρώ, σήμερα πέθανε. Αυτό που μας εξοργίζει και μας κάνει να θρηνούμε είναι πως μαζί του πέθανε και η Κύπρος σήμερα. Στην κηδεία της παρευρέθη και η μαύρη χήρα, η ελληνική μνημονιακή   κυβέρνηση, η χήρα που σκότωσε το λαό που είχε μνηστευτεί,  για να κλέψει κάτι από τα κόλλυβα και να τα παραδώσει στους διεθνείς νταβατζήδες της.     
Τα παραρτήματα των κυπριακών τραπεζών που βρίσκονται στην Ελλάδα περνάν κατά πάσα πιθανότητα στο Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο το οποίο -αν δεν το έχετε μέχρι τώρα παρατηρήσει- δημιουργήθηκε από «σορτάρισμα» του παλιού σε καλό και κακό και παραχωρήθηκε από το ελληνικό δημόσιο στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, στην Ευρώπη δηλαδή. Την Ευρώπη που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο ολοκληρωτική στο όνομα της ολοκλήρωσης της.
Όχι μόνο οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας ξεπούλησαν μέσω ραδιουργιών τους λαούς τους αλλά κόψαν και «νόμισμα» για να διακινούν τις πουστιές μεταξύ τους.Οι χρονισμοί των πολιτικοοικονομικών συμπτώσεων σε Ελλάδα Κύπρο είναι τέτοιοι που μοιάζουν απαγορευτικοί για οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία πλην της προσχεδιασμένης σκευωρίας. 
 Η Κύπρος πλέον κοιτά πλέον κατάματα χρέος της τάξης του 150% του ΑΕΠ για το 2014. Τελείωσε. Οι Κύπριοι θα έχουν τη σκληρή μοίρα των Ελλήνων. Η Κύπρος επιτέλους «ελληνοποιήθηκε». Έλληνες και Κύπριοι στην καλύτερη περίπτωση θα γίνουν τα γκαρσόνια των Ευρωπαίων. Στην χειρότερη; Οι κινέζοι της Ευρώπης.
 Από όποια πλευρά και αν το δει κανείς, την πατριωτική, την κομμουνιστική, την οικονομική, την ανθρωπιστική, την ατομική, την κοινωνική, Σημίτης, Παπανδρέου, Σαμαράς, Χριστόφιας και Αναστασιάδης είναι προδότες.
Μια λύση υπάρχει για Έλληνες και Κύπριους. Μια: για αυτούς που πήραν το γουδοχέρι τους και μας κάναν αλοιφή να τους στήσουμε ένα νέο Γουδί.



(ΥΣ: Κλείνοντας το άρθρο οφείλουμε να αποδώσουμε τα εύσημα στον αναλυτή Δημήτρη Καζάκη για την ευστοχία με την οποία πρόβλεψε τη μοίρα της Κύπρου σπάζοντας την προπαγάνδα των ευροατλαντικών φερέφωνων ήδη από το 2012. Ιδού τι έγραφε τότε:
«Με άλλα λόγια η Κύπρος θα υποστεί την ελεγχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, μόνο γιατί οι τράπεζές της πρέπει να φορτώσουν τις ζημιές από την κερδοσκοπία τους με χρέη στις πλάτες του φορολογούμενου. Η συνέχεια και η κατάληξη είναι γνωστή. Η μετατροπή της Κύπρου σε ένα είδος ευρωπαϊκού προτεκτοράτου που θα προσιδιάζει στα νησιά-αποικίες του Ατλαντικού για μεγιστάνες των αγορών και με τους ιθαγενείς ρε ρόλο καλοθελητή υποταχτικού για όλες τις δουλειές. Η ολοκληρωτική παράδοση της εθνικής κυριαρχίας της Κύπρου στους παλιούς αποικιοκράτες είναι πια θέμα χρόνου. Και πολύ κράτησε. Το δίλλημα έχει διατυπωθεί ήδη: εθνική κυριαρχία, ή χρεοκοπία;
… Ελπίζω μόνο η επίσημη προπαγάνδα της Κύπρου να μην στέρησε από τους Κυπρίους την δυνατότητα ορθής κρίσης, γιατί διαφορετικά πολύ σύντομα θα κληθούν να θρηνήσουν για το νησί τους. Κι αυτή την φορά οριστικά.»
http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2012/06/blog-post_8062.html)
 


[1] http://www.efylakas.com/archives/16238
Read More »

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Οι νεκροθάφτες του σοσιαλισμού


Οι νεκροθάφτες του σοσιαλισμού.

Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)
 

Τι καλύτερο από το ακούμε ένα μύθο κατασκευασμένο από έναν άνθρωπο με ευρύτητα πνεύματος και πολυσυλλεκτική παιδεία για να μας νανουρίζει τις κρύες νύχτες των μνημονίων;

Αναφέρομαι στους μύθους του Γιάννη Βαρουφάκη, του ξενοτραφή καθηγητή οικονομικών, οικογενειακού φίλου των Παπανδρέου και σύμβουλο του τότε αρχηγού της (αν)αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργου Παπανδρέου τον οποίο και εγκατέλειψε όταν αντιλήφθηκε ότι ο μέλλοντας πρωθυπουργός έχει πάρει τον στραβό το δρόμο.

Παρότι δεν υπάρχει καμιά υπόνοια πολιτικής ευθύνης για τον κο Βαρουφάκη καθώς  ο ίδιος κάνει παρεμβάσεις μόνο ως σκεπτόμενος ειδικός, ο κος Βαρουφάκης διαλέγει να φορτώνεται στην πλάτη του μια άλλη είδους ευθύνη, να επιμερίζεται το ασήκωτο ηθικό βάρος της πρωθυπουργικής θητείας του Γεώργιου Παπανδρέου παρέχοντας του ισχυρά άλλοθι για τα εγκλήματα που διέπραξε εις βάρος του ελληνικού λαού.

Μετά το άλλοθι περί πολιτικής ευθύνης όπου ο Βαρουφάκης θέλει τον τέως υπουργό οικονομικών Γεώργιο Παπακωνσταντίνου να είναι ένας αλαζόνας ηλίθιος και τον Παπανδρέου να είναι ένας ανίδεος που διάλεξε τον λάθος άνθρωπο για τη σωστή δουλειά, (η αποδόμηση του βαρουφάκιου μύθου στο http://agriazwa.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html), μετά την υπεράσπιση του κερδοσκόπου «κοινωνικού μηχανικού» George Soros απέναντι στην «Σοροφοβική» ελληνική κοινή γνώμη που ανέλαβε ο κος Βαρουφάκης (περισσότερα στο http://agriazwa.blogspot.gr/2012/06/blog-post_10.html) , ο Γιάννης ο Βαρουφάκης επιστρέψε με έναν μύθο πλαισίου στον οποίο μπορούν να ενταχθούν οι προηγούμενοι μύθοι που παρείχαν ισχυρά άλλοθι σε απεχθείς πολιτικούς και οικονομικούς εγκληματίες. Δεν φταιν τα πρόσωπα. Ο σοσιαλισμός σαν πολιτική είναι καταδικασμένος στις συνθήκες του 21ου να επαναλαμβάνει τα λάθη του και να καταστραφεί από αυτά.

Στο άρθρο του «Ο θάνατος της Σοσιαλδημοκρατίας» (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=20740), ανάμεσα στα πολλά εύστοχα που περιγράφει, ο κος Βαρουφάκης δίνει μια κεντρική γραμμή που περισσότερο ύποπτη παρά εύστοχη είναι:

Με ελάχιστες εξαιρέσεις οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες είχαν καλές προθέσεις και πίστη στο όραμα της Σοσιαλδημοκρατίας: Υποτάχθηκαν και έκαναν κάθε δυνατή παραχώρηση στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα όχι για να εξυπηρετήσουν τα μεγάλα συμφέροντα αλλά για να εξασφαλίσουν από τα σκανδαλώδη υπερκέρδη του πόρους (ψίχουλα τα λέει ο κος Βαρουφάκης και ορθώς) από τα υπερκέρδη του αχαλίνωτου πλέον καζινοκαπιταλισμού.

Άκουσον, άκουσον. Είναι δηλαδή σαν να λέει ο κος Βαρουφάκης ότι μια ολόκληρη πολιτική αποφάσισε να δώσει το ελεύθερο σε εγκληματίες ώστε από τα υπερκέρδη της εγκληματικότητας να βρεθούν πόροι για το κοινωνικό κράτος. Αυτό ισχυρίζεται ο κος Βαρουφάκης. Και ότι έπειτα οι φουκαριάρηδες οι πολιτικοί βρέθηκαν όμηροι στα χέρια των εγκληματιών τους οποίους οι ίδιοι άνδρωσαν.

    Κύριε Βαρουφάκη. Σταματήστε να υποτιμάτε την ευφυΐα μας. Οι πολιτικοί που αναφέρετε δε βρέθηκαν όμηροι του σοσιαλιστικού οράματος στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.

Ήταν αυτοί οι ίδιοι που συνέβαλαν στη διαμόρφωση αυτών των συνθηκών διεισδύοντας σε κεντρικές πολιτικές σκηνές υπό την προβιά του σοσιαλισμού.

 Δεν ήταν τίποτε άλλο παρά πράκτορες του καζινοκαπιταλισμού που θα εξευτέλιζαν το Σοσιαλισμό, μια από τις πολιτικές ιδεολογίες που μπορούσαν να βάλουν φραγμούς στην άνευ όρων επέλαση των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, για να παραδώσουν αμαχητί τις κοινωνίες και τα κράτη στα χέρια των ολιγαρχιών.

Ας ανοίξουμε λοιπόν το οικογενειακό άλμπουμ πολιτικών προσώπων που αναφέρετε με στιγμιότυπα που συνέλεξα για τις ανάγκες ενός βιβλίου μου που μάλλον δε θα εκδοθεί ποτέ.

Πάμε λοιπόν στον αγαπητό μας καγκελάριο Schroeder ο οποίος «βοήθησε» τη Γερμανία να σταθεί στα πόδια της στις δύσκολες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης δημιουργώντας μια στρατιά εργατικών ζόμπι, εργαζόμενων-ανέργων μέσω της «ελαστικής απασχόλησης».

Ξέρετε σε ποια εταιρία βρέθηκε ως σύμβουλος ο καγκελάριος αφού ολοκλήρωσε το έργο του; Μα στη NM Rothschild, της παλιάς και ακόμη κραταιάς δυναστείας των Rothschild (http://www.bloomberg.com/apps/news?pid=newsarchive&sid=aGKZjqWegR1Y).
(O Schroeder με τον Βαρώνο Eric De Rothschild στον οικογενειακό πύργο των Rothschilds Chateu Lefit)

Ας πάμε στον Αντωνάκη τον Blair, τον φυντάνι των εργατικών που ξεπέρασε σε νεοφιλελεύθερο ζήλο ακόμη και τη σιδερά κυρία, τη Margaret Thatcher (σύμβουλοι της οποίας κατά την αντικοινωνική της και απάνθρωπη, με άλλα λόγια νεοφιλελεύθερη θητεία της ήταν ποιοι άλλοι; Οι Rothschild: http://www.ft.com/cms/s/0/bc213b2a-71ef-11e1-90b5-00144feab49a.html#axzz2MepDEXhk)

Ο (αντι)εργατικός ο Tony o Blair λοιπόν είχε τόσο στενές σχέσεις με τον μεγιστάνα των Media Rupert Murdoch που μετά το πέρας της αντικοινωνικής και απάνθρωπης, με άλλα λόγια νεοφιλελεύθερης θητείας του αυτοί συνδέθηκαν με οικογενειακά δεσμά: To 2011 o Blair έγινε νονός της εννιάχρονης κόρης του 80χρονου μεγιστάνα την οποία και βάφτισε στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού(http://www.guardian.co.uk/politics/2011/sep/05/tony-blair-murdoch-family-fold)! Εκπλαγήκατε ή όχι ακόμη;

(Blair και Murdoch το 2008)
Αλλά ας πάμε και στον Δημοκρατικό το Βασιλάκη τον Clinton που επέτρεψε ακόμη περισσότερη ασυδοσία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.  Με την αναγγελία του γάμου της Lynn Forester με τον Evelyn de Rothschild, το ζεύγος δέχθηκε πρόσκληση από τους Clinton να περάσουν το μήνα του μέλιτος τους, μπορείτε να φανταστείτε που; Στον Λευκό Οίκο. Μάλιστα. Στον Λευκό Οίκο! (http://news.sky.com/story/628428/i-love-my-country-over-my-party)

(Clintons και Rothschilds αρχοντικό των δεύτερων στο ανάκτορο του Kessington στο Λονδίνο, 2004)

Καταλαβαίνετε γιατί χρησιμοποιώ τον όρο «πράκτορες του καζινοκαπιταλισμού»;

Νομίζατε ότι αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα; Φυσικά και όχι. Αλλά ας γυρίσουμε στα «δικά μας» και στον «πλανεμένο» σοσιαλιστή φίλο σας το Γεώργιο Παπανδρέου, της πολιτικής δυναστείας των Παπανδρέου. Δεν ξέρουμε τι σχέση είχε η πολιτική δυναστεία τους με τη χρηματοπιστωτική δυναστεία των Rothschild. Οι σχέσεις Παπανδρέου με τον Soros γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρες. Και οι σχέσεις Soros-Rothschild είναι δεδομένες χωρίς αυτό να σημαίνει εξ’ επαγωγής σχέσεις και χωρίς να τις αποκλείει.
(Παπανδρέου και David de Rothschild, Αθήνα 2009)

Σε παλαιότερο άρθρο μου διερεύνησα το ενδεχόμενο οικογενειακής σχέσης ΓΑΠ-Soros χωρίς να μπορώ φυσικά να είμαι καταληκτικός (//agriazwa.blogspot.gr/2011/11/blog-post_14.html) με σύνδεσμο το μακαρίτη «δημοκρατικό» γερουσιαστή Tom Lantos, τον άνθρωπο που είχε τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τους πολέμους των αμερικανών εναντίον του Ιράκ.

Οι σχέσεις όμως των Παπανδρεϊκών ΜΚΟ με τις ΜΚΟ του Soros είναι δεδομένες. Και μιας που η λέξη παιδομάζωμα είναι της μόδας ας αναφερθούμε σε ένα πραγματικό παιδομάζωμα για το οποίο λίγοι ως συνήθως ενημερώθηκαν και για το οποίο συνεργάστηκαν Παπανδρεϊκές και ΜΚΟ του Soros. Όπως περιέγραφα σε άρθρο μου του 2011:

«…Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στις οργανώσεις και τα ιδρύματα: Το Seeds for Peace είναι μια οργάνωση που σύμφωνα με την ίδια «είναι αφοσιωμένη στο να εφοδιάζει νέους ηγέτες από περιοχές με συγκρούσεις με τις ηγετικές ικανότητες που απαιτούνται… Από 46 παλαιστίνιους και Αιγύπτιους εφήβους το 1993, η οργάνωση επέκτεινε τον προγραμματισμό της για να περιλαμβάνει νέους ηγέτες από την Νότια Ασία, την Κύπρο και τα Βαλκάνια. Το δίκτυο ηγεσίας της σήμερα περικλείει πάνω από 4300 νεαρούς ανθρώπους»

Τι σχέση έχει η οργάνωση με το θέμα μας; Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, το Seeds of Peace εφορμά στα Βαλκάνια. Ορμητήριο και κέντρο αναφοράς είναι η Ελλάδα. To 2000 το Seeds of Peace Balkans Program ξεκινά από το ολυμπιακό χωριό. Από κει θα ξεκινήσει τον αμερικάνικο γενιτσαρισμό και θα στρατολογήσει εκατοντάδες νέους από την Βοσνία και Ερζεγοβίνη, το Κόσσοβο, την Γιουγκοσλαβία, την «Μακεδονία» (όπως ονομάζει το ίδρυμα τα Σκόπια), την Αλβανία και θα τους μαζέψει στο «αρχηγείο» της στο Main των ΗΠΑ. Η οργάνωση ονομάζει εφήβους και νέους ως ηγέτες. Προκατασκευασμένοι ηγέτες… Με τη λογική ποδοσφαιρικού συλλόγου, η οργάνωση αντί να εξαγοράσει ηγέτες, τους κατασκευάζει μέσω των φυτωρίων της… Και πάλι θα μου πείτε τη σχέση έχει αυτό με το θέμα μας; Η επιλογή των νέων γίνεται μέσω των ιδρυμάτων του Σόρος. Και το πρόγραμμα ξεκίνησε στο ολυμπιακό χωριό με τη βοήθεια του ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου…»

Παιδομάζωμα και γενιτσαρισμός.

Αλλά ας έρθουμε στο σήμερα. Όπως είχα προβλέψει από τις αρχές της θητείας ΓΑΠ, μόλις αυτός εξασφάλιζε το ότι η Ελλάδα θα βρισκόταν σε αναπόδραστη τροχιά καταστροφής θα εγκατέλειπε το καράβι και θα αμειβόταν με μια θέση σε διεθνείς οργανισμούς (δια του λόγου το αληθές, Δεκέμβριος 2010 http://agriazwa.blogspot.gr/2010/12/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-l-etat-c-est-moi.html).

Δεν τα κατάφερε και τόσο καλά. Τώρα, ο  άνθρωπος που έδωσε το τελειωτικό χτύπημα στην Ελλάδα και έβαλε σε περιπέτειες το ευρωπαϊκό οικοδόμημα για χάρη του ευροφεντεραλισμού, το παίζει ακαδημαϊκός που διδάσκει τον «ανασχεδιασμό της Ευρώπης», πρώτα στο Harvard και τώρα στο Columbia όπου και στις 27 Φεβρουαρίου του 2013 βρέθηκε ως ομιλητής σε πάνελ (http://www.sipa.columbia.edu/). Ας δούμε ποιοι ήταν μαζί του στο  πάνελ:  

Kemal Dervish, φίλος του ΓΑΠ, πρώην της Παγκόσμιας Τράπεζας, νυν του χρηματοδοτούμενου και από τα ιδρύματα Soros Brooking Institute, τακτικός σύνεδρος του συνεδρίου της Κύμης που διοργάνωναν οι Παπανδρεϊκές ΜΚΟ. Φήμες τον θέλαν να παίρνει τη θέση του έκπτωτου Strauss Kahn με τον οποίο ο ΓΑΠ είχε προσυνεννοηθεί την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ.

Joseph Stiglitz: Φίλος του ΓΑΠ, τακτικός σύνεδρος του συνεδρίου της Κύμης που διοργάνωναν οι Παπανδρεϊκές ΜΚΟ, πρώην της Παγκόσμιας Τράπεζας, «επικριτής» του «κακού» ΔΝΤ.

 George Soros. Κερδοσκόπος και «κοινωνικός μηχανικός» προκειμένου κλειστές κοινωνίες να ανοίξουν για να επελάσουν τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα.  

(Από αριστερά προς δεξιά: Dervis, Stiglitz, Παπανδρέου, Anderson, Soros, Φεβρούαριος 2013, Columbia/SIPA)
 
Ο ΓΑΠ στην ομιλία του ευχαρίστησε δημοσίως τον George Soros για τον «αγώνα του κατά του ρατσισμού στην Ευρώπη».

Μίλησε για τη μάχη του κατά της διαφθοράς και της κερδοσκοπίας ενώ μια θέση παραδίπλα βρισκόταν ένας από τους μεγαλύτερους κερδοσκόπους του 20ου και 21ου αιώνα: Ο George Soros.

Και ρωτάω ο αδαής: όταν οι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου υποδέχονταν κεκλισμένων των θυρών στη Βουλή στις 24 Απριλίου 2011 τον φίλο George Soros (http://news247.gr/eidiseis/politiki/aisiodoksos_kata_mia_ennoia_o_megaloependyths.825491.html ) hedge fund του οποίου μαζί με άλλα hedge funds διερευνούσαν ήδη από το 2010 το πώς θα κερδοσκοπούσαν εις βάρος του Ευρώ, υπόθεση που κίνησε διαδικασίες στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, αυτό δεν ήταν διαφθορά και μάλιστα στα   υψηλότερα επίπεδα; (http://online.wsj.com/article/SB10001424052748704486504575098021150940494.html),

Στην ομιλία του ο ΓΑΠ έδωσε πλήρως το περίγραμμα, το περιεχόμενο και το σκοπό της ελληνικής κρίσης:

«Σε κάποιο σημείο, κάποιοι άνθρωποι ένιωσαν, ότι αυτό (η ελληνική κρίση), ήταν μια μεταμφιεσμένη ευλογία (δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τις δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης ΓΑΠ, Θεόδωρου Πάγκαλου ότι το «μνημόνιο είναι ευτυχία: http://agriazwa.blogspot.gr/2010/12/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CF%84%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9.html»)

Αφήστε τις αγορές να πιέσουν, αφήστε τα πράγματα να φύγουν εκτός ελέγχου και μετά θα βάλουμε αυτές τις χώρες σε τάξη…»

Όπως και έγινε. Μόνο που αντί για την προτενσταντική «τάξη» του ευροφεντεραλισμού, εμείς οι Έλληνες είμαστε με διπλή έννοια μάρτυρες ενός κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού χάους.

Η γη της επαγγελίας των ευρωφεντεραλιστών παρέμεινε μονάχα στο επίπεδο της απαγγελίας και της εξαγγελίας.

Να ενημερώσω επίσης ότι παρά τις μεγαλόστομες διακηρύξεις περί θανάτου του Σοσιαλισμού, τα λειτουργικότερα και δικαιότερα παραδείγματά του συνεχίζουν σε πείσμα της παγκοσμιοποίησης να λειτουργούν έξοχα στις σκανδιναβικές χώρες, κάτι το οποίο συγκαλύπτεται από την παγκόσμια κοινή γνώμη μέχρις ότου και αυτές οι κοινωνίες να αλωθούν από πράκτορες του καζινοκαπιταλισμού που θα τις ωθήσουν σε κατάρρευση για να μπορούν μετά οι καζινοκαπιταλιστές να περιφέρουν το πτώμα του αντιπάλου τους και να παραδειγματίζουν όσους τολμήσουν να φανταστούν ότι μπορούν να ξεφύγουν από την κυριαρχία τους.

Ζήτω λοιπόν η σοσιολιγαρχία. Των Παπανδρέου και των Blair αυτού του κόσμου και των «Μεγάλων» φίλων τους.   

Μετά από όλα αυτά κύριε Βαρουφάκη, με όλη την συμπάθεια και την εκτίμηση που τρέφω στην νοητική σας επάρκεια, να σας ρωτήσω ευθέως για μια ακόμη φορά: Ποιους νομίζετε ότι δουλεύετε. Ή: Για ποιους νομίζετε ότι δουλεύετε;  
Read More »