Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΘΕΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ


Τις λίγες φορές που έχω γράψει σε τούτο εδώ το μπλογκ για ομαδικά αθλήματα ήταν για το ποδόσφαιρο και τη χρήση του ως βρώμικο μέσο εξουσίας και χειραγώγησης των μαζών.
Όχι αυτή τη φορά.
Αυτή τη φορά θα γράψω για ένα παραμύθι του μπάσκετ.
Μια φορά κι ένα καιρό, ο συγγραφέας αυτού του μπλογκ ήταν ένα από τους λίγους 18χρονους ευρωπαίους  μπασκετμπολίστες που είχε φτάσει το ένα μέτρο άλμα κι ίσως ο μόνος από αυτούς που ήταν λευκός κι απουσιολόγος.
Αλλά αυτό δεν είναι παραμύθι κι ελαχίστους πλέον αφορά.
Το παραμύθι το σημερινό είναι που έχει συνεπάρει τον συγγραφέα.
30 χρόνια μετά τον θρίαμβο του αντρικού μπάσκετ που έθεσε τις βάσεις για τις αμέτρητες επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ, το γυναικείο μπάσκετ πέρασε στους τέσσερις του Ευρομπάσκετ, μια επιτυχία που για μένα για πολλούς λόγους είναι μεγαλύτερη από αυτή του Ευρομπάσκετ του 87.
Είχα δει μερικά μόνο στιγμιότυπα από τους αγώνες της εθνικής κι ομολόγησα «βρε δες που έχει φτάσει το γυναικείο μπάσκετ».
Έτσι, όταν τυχαία πέρασα τηλεοπτικά  από τον προημιτελικό, δεν θέλησα να αφήσω την περιέργεια μου ανικανοποίητη.
Το παιχνίδι το πέτυχα στην αρχή του δεύτερου τετάρτου, με την Τουρκία να προηγείται 10 πόντους.
Στο σημείο εκείνο ο προπονητής μας άλλαξε την άμυνα σε ζώνη.
Και δεν πίστευα στα μάτια μου. Κι όσο περισσότερο άρχισα να πιστεύω, τόσο πιο απίστευτα πράματα κάναν οι τύπισσες μες στο γήπεδο.
Το ματς, από προημιτελικός έγινε αγώνας επίδειξης!
Ασσίστ απίστευτης αντίληψης πέφτανε βροχή τρυπώντας την τουρκική άμυνα.
Στατιστικά; 100% στις ελεύθερες βολές, 58,3% στα δίποντα, 52,4% στα τρίποντα!
Οι ελληνίδες, ισοπέδωσαν κυριολεκτικά μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο που από ένα σημείο και μετά, βλέποντας την απίστευτη απόδοση μας, δεν είχε διάθεση καν να επιδιώξει να χάσουν αξιοπρεπώς.
Το Σαββατοκύριακο, οι θεές μας παίζουνε ίσως ακόμη και για το χρυσό. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για αυτό, γιατί σήμερα κάναν ένα πραγματικά ανεπανάληπτο παιχνίδι. Αλλά έχουν τρομακτική μπασκετική ευστροφία.
Εντάξει, καλό και το survivor, αλλά κοπέλες και γυναίκες της Ελλάδας, πάρτε τον αγαπημένο σας και στηρίξτε τις θεές μας.
Κι αν αυτός αρνηθεί επιλεκτικά γιατί «ποιο γυναικείο μπάσκετ;», βάλτε τον να μαγειρέψει για εσάς και τις φίλες σας και να πλύνει και τα πιάτα σαν καλό αγόρι που είναι ενώ εσείς θα πλακώνεστε στα πιτσόνια και τις μπύρες.
Το μπάσκετ δεν είναι φυσικά το σημαντικότερο πράμα στον κόσμο αλλά είναι κάτι.  
Η Ελλάδα όχι απλά μπορεί. Τα σπάει. Όταν οι χειρότεροι της δεν κάνουν τα κουμάντα κι όταν όλοι οι υπόλοιποι δεν έχουν τους χειρότερους ως πρότυπα.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpspot.com, 22/6/2017
Read More »

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Μεσανατολικό χάος


28 Ιουνίου 2016: Τρομοκρατική ενέργεια στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης με 41 νεκρούς.

13 Ιουλίου 2016: Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Γιλντιρίμ μιλάει για εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και εξομάλυνση των Τουρκοσυριακών σχέσεων . Την ίδια περίπου περίοδο επιχειρείται μια πρώτη τουρκορωσική προσέγγιση μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την τουρκική αεροπορία και εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, για πρώτη φορά μετά από 8 χρόνια από την επιδρομή Ισραηλινών δυνάμεων σε τουρκικό πλοίο ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Η Τουρκία του Ερντογάν επιδιώκει ανεξάρτητη πολιτική και αυτό αποτελεί ύβρη για την Ουάσινγκτον και το ΝΑΤΟ.

15 Ιουλίου του 2016: Επιχειρείται το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Ερντογάν με  την ανοχή ή την ενθάρρυνση αμερικανικών κύκλων που τον οδηγεί σε περαιτέρω στροφή της εξωτερικής πολιτικής του μακριά από τη Δύση ενώ ο χαμηλής κλίμακας εμφύλιος εναντίον των Κούρδων μαίνεται και εντείνεται.

9 Αυγούστου ο Ερντογάν επισκέπτεται τον Πούτιν.

22 Αυγούστου: Τρομοκρατικό χτύπημα σε κουρδικό γάμο στη Γκαζιαντέπ με πάνω από 50 νεκρούς που αποδίδεται στο ισλαμικό κράτος. Είναι η 6η τρομοκρατική ενέργεια που αποδόθηκε στο ισλαμικό κράτος εντός Τουρκίας.
Το φίδι που ο Ερντογάν έθρεφε μαζί με τους Αμερικάνους και τους Σαουδάραβες γύρισε να δαγκώσει το συνεταίρο του.

23 Αυγούστου ο Γιλντιρίμ περνάει κάτι που πρότινος αποτελούσε κόκκινη γραμμή για την τουρκική πολιτική: Δέχεται την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία έστω και για μια μεταβατική φάση και βεβαιώνει πως η Τουρκία δεν θα επιτρέψει τη διάλυση της Συρίας σε επιμέρους εθνωτικά στοιχεία.
Γιατί όμως έκλεισε ο Ερντογάν το μάτι στον Άσαντ;
Για τον ίδιο λόγο που ήθελε να του το βγάλει: Τους Κούρδους.
Άσαντ και Ερντογάν ήταν φίλοι μέχρι που ο πρώτος άρχισε να στηρίζει τους Κούρδους.
Αργότερα, οι κούρδοι αποτέλεσαν την πιο αξιόμαχη δύναμη έναντι του ισλαμικού κράτους. Αφού λοιπόν οι αμερικάνοι έχουν άμεσα ή έμμεσα εξοπλίσει το ισλαμικό κράτος, συνεχίζοντας την παράδοση του να αποσταθεροποιούν χώρες μέσω του ισλαμικού εξτρεμισμού, αρχίζουν να στηρίζουν τους Κούρδους.
Μετά το ημιαυτόνομο Κουρδικό Ιράκ, οι Κούρδοι αρχίζουν να βλέπουν το όνειρο για ένα κουρδικό κράτος να καθίσταται κάπως εφικτό.
Πρόσφατα καταλαμβάνουν την Συριακή πόλη Χασάκα.
Πλέον οι Κούρδοι, σύμμαχοι του Άσαντ κατά του ισλαμικού κράτους, απειλούν την συνοχή της Συρίας.

Στις 22 Αυγούστου ο Άσαντ επιχειρεί να βομβαρδίσει αεροπορικώς την Χασάκα μα η συριακή αεροπορία αναχαιτίζεται από τα αμερικανικά αεροσκάφη.
Έχει ήδη η έμπρακτη στρατιωτική συνεργασία Ιράν-Ρωσίας, με τη Ρωσία να εγκαθιστά αεροσκάφη της σε Ιρανικές βάσεις και να επιδράμει κατά ισλαμιστικών στόχων.
Με το ισλαμικό κράτος αποδυναμωμένο, οι Κούρδοι επιχειρούν κι άλλες εδαφικές κατακτήσεις, αυτή τη φορά στη Βόρεια Συρία, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία.
Έχοντας ήδη καταλάβει πόλη στη Βόρεια Συρία, είναι έτοιμοι να πάρουν και την γειτονική στην Τουρκία πόλη της Τζαραμπλούζ από το ισλαμικό κράτος.
Ο χειρότερος εφιάλτης των Τούρκων ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια τους: Ένας κουρδικός διάδρομος που ξεκινά από το Ιράκ και καταλήγει στη μεσόγειο, εφιάλτης που μοιράζεται πλέον κι ο Άσαντ. Το όνειρο των Κούρδων χρησιμοποιείται ως εφιάλτης κι από το ισλαμικό κράτος που στρατολογεί άραβες της περιοχής εκφοβίζοντας τους πως αν επικρατήσουν οι Κούρδοι θα ακολουθήσει γενοκτονία των Αράβων.
Οι Τούρκοι είχαν προειδοποιήσει από τον Μάρτιο πως αν οι Κούρδοι κινηθούν προς την γειτονική τους περιοχή θα επέμβουν.
Το παν και το καναν.

23 Αυγούστου, τουρκικά άρματα μάχης με τη βοήθεια φιλοτούρκων Σύριων ανταρτών και την αεροπορική στήριξη των ΗΠΑ βομβαρδίζουν  την Τζαραμπλούζ.
Παρά την ρητή προειδοποίηση της Ρωσίας πως θα προστατεύσει τους κούρδους, κάτι που έγινε για να αυξήσει την επιρροή της σε βάρος της δεδομένης αυξημένης επιρροής των ΗΠΑ σε αυτούς, η Ρωσία κοιτάζει την εισβολή από μακριά και απαντά με μια χλιαρότατη δήλωση.

23 και 24 Αυγούστου συμβαίνει πυρετός διαβουλεύσεων: Ο Κέρι συνομιλά με τον Λαβρόφ, Μέρκελ και Ολάντ τηλεφωνούν στον Πούτιν, ο Μπάιντεν επισκέπτεται τον Γιλντιρίμ, ενώ παρά τη σύλληψη του δεξιού του χεριού, ενεργοποιείται και ο Νταβάντουγλου για να κάνει επαφές με το δυτικό κόσμο και την Ελλάδα.
Είναι φανερό πως έχει υπάρξει προσωρινή συναίνεση και εγγυήσεις για την διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας της Τουρκίας.

Οι ισραηλινοί που θα είχαν αρκετούς λόγους να θέλουν ένα κουρδικό κράτος, μια δεύτερη μη αραβική νησίδα σε έναν αραβικό ωκεανό, ζυγίζουν τις εξελίξεις για να μη βρεθούν στη λάθος πλευρά της ζυγαριάς. Το δικό τους κουρδικό, η πρώτη τους προτεραιότητα είναι το παλαιστινιακό, και με την ισραηλινοτουρκική προσέγγιση θα έχουν έναν πονοκέφαλο λιγότερο, αυτό της απόπειρας του Ερντογάν να παρουσιαστεί ως πατρική φιγούρα των παλαιστινίων.
Οι κούρδοι της Βόρειας Συρίας έχουν πλέον να πολεμήσουν το ισλαμικό κράτος, Τουρκία και ΗΠΑ και σε κάποια φάση και τις δυνάμεις του Άσαντ.
Σύμμαχοι εναντίον πρώην συμμάχων, πρώην εχθροί που συμμαχούν, η κατάσταση στην περιοχή είναι χαοτική.  
Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν και με τον κίνδυνο της Τουρκίας να σχηματίσει άξονα με Ρωσία και Ιράν, οι αμερικάνοι κάνουν τεμενάδες στον Σουλτάνο για να μη χάσουν το μεγαλύτερο κομμάτι επιρροής τους στην περιοχή.
Κι όπως φαίνεται, ανάμεσα στα ανταλλάγματα που είναι διατεθειμένοι να του δώσουν είναι και η Κύπρος.  Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του αντιπροέδρου Μπάιντεν για ομόσπονδη Κύπρο, κάτι που είναι σήμερα πιο εφικτό από ποτέ δεδομένης της επιτήρησης, του δεσίματος της Κύπρου στο Ισραηλινό άρμα μέσω των συμφωνιών για την εκμετάλλευση των ενεργειακών της αποθεμάτων και του σημερινού πολιτικού χάρτη της Κύπρου.
Σε όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά, η Ελλάδα είναι άφαντη, ανύπαρκτη.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com
Read More »

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

Τι συμβαίνει στην Τουρκία


«Τ’ αγόρια μας το κάναν». Paul Henze, σταθμάρχης της CIA στην Άγκυρα για το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία του 1980.
Για να καταλάβει κανείς εξελίξεις στην Τουρκία θα πρέπει να λάβει υπόψιν τις δύο παραμέτρους που τις καθορίζουν: Το εθνο-θρησκευτικό-πολιτικό-πολιτισμικό μωσαϊκό του εσωτερικού της και την γεωπολιτική της σημασία και ευαισθησία, με το δεύτερο να αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό με την Ελλάδα και παραδόξως σημείο τριβής ανάμεσα στις δύο χώρες.
Θρησκευτικά η Τουρκία έχει μια σουνιτική πλειοψηφία και μια αλεβιτική μειοψηφία.
Εθνολογικά η Τουρκία έχει μια ογκώδη κουρδική μειονότητα.
Πολιτισμικά, η Κωνσταντινούπολη και τα παράλια έχουν πολύ μεγαλύτερο φιλοδυτικό προσανατολισμό λόγω εμπορίου και τουρισμού από ότι η βαθειά Τουρκία.
Πολιτικά, οι επίγονοι του Αττατούρκ Κεμαλιστές, επιμένουν πως ο στρατός είναι ο εγγυητής της τάξης και της ασφάλειας.
Πολλοί από αυτούς θεωρούν ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και των ΗΠΑ είναι αλληλένδετα.
Οι Κεμαλικοί σπανίως αμφισβήτησαν τον ισλαμικό χαρακτήρα της Τουρκίας αλλά σχεδόν πάντα επεμβαίνουν όταν εμφανίζονται επίδοξες ισλαμιστικές εξουσίες που απειλούν τη δική τους εξουσία.
Η σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή χωρίς το ρόλο που παίζουν τα στρατιωτικά πραξικοπήματα σε αυτήν.
Μετά το πέρας του Β’ παγκοσμίου πολέμου και την μετάβαση της διεθνούς εξουσίας από τη Μ.Βρετανία στις ΗΠΑ, η Τουρκία θα ενταχθεί στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.
Η εμφάνιση του διπολικού κόσμου ΗΠΑ/ΕΣΣΔ δεν αφήνει την Τουρκία αμέτοχη: όπως ακριβώς συμβαίνει και στις χώρες της Ευρώπης όπου δημιουργούνται τα περίφημα δίκτυα Stay Behind για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου που παράλληλα έχουν σαν μέλημα και τη στήριξη των φιλοαμερικανικών κυβερνήσεων – δίκτυα εν δυνάμει δηλαδή γεωπολιτικές οπισθοφυλακές που λειτουργούν όμως περισσότερο ως στρατιωτικοπολιτικές εμπροσθοφυλακές- έτσι και στην Τουρκία δημιουργείται με τη χρηματοδότηση των ΗΠΑ το δίκτυο του Αντιαντάρτικου το οποίο θα παίξει σημαντικό ρόλο στα περισσότερα τουρκικά πραξικοπήματα.  
Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, το τέλος της χρηματοδότησης του τουρκικού κατεστημένου από το σχέδιο Marshall και το δόγμα Τρούμαν, θα θέσει υπό αμφισβήτηση το σύστημα εξουσίας στην Τουρκία.
Έχει ήδη προηγηθεί το τέλος του μονοκομματικού συστήματος κι η άνοδος του δημοκρατικού κόμματος στην Τουρκία που όμως δεν κατάφερε να λύσει τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που καθιστούσαν την κατάσταση έκρυθμη στο εσωτερικό.
Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι ήταν η επίσκεψη του πρωθυπουργού Adnan Menderes στη Μόσχα:
Στις 27 Μαίου του 1960 λαμβάνει χώρα στρατιωτικό πραξικόπημα και ο στρατός δικάζει και εκτελεί τον Menderes μαζί με δύο άλλους πολιτικούς του κυβερνώντος κόμματος.
Το πραξικόπημα δεν λύνει κανένα από τα υποβόσκοντα οικονομικά προβλήματα. Η φοιτητική νεολαία και κομμάτι της εργατικής τάξης αρχίζει και ριζοσπαστικοποιείται προς το μαρξισμό, σύμπτωμα επικίνδυνο γεωπολιτικά για τις ΗΠΑ.
Σταδιακά εμφανίζεται και κάτι που περιγράφεται ως αριστερή τρομοκρατία και που θα αποτελέσει το άλλοθι για μια στρατηγική της έντασης και πολύ μεγαλύτερης κλίμακας ακροδεξιάς τρομοκρατίας με πρωταγωνιστές τους Γκρίζους Λύκους και το Αντιαντάρτικο δίκτυο.          
Το 1971 λοιπόν ο στρατός αναλαμβάνει ξανά με ένα τελεσίγραφο που αποστέλλει στην πολιτική ηγεσία και γίνεται για μια ακόμη φορά ο απόλυτος ρυθμιστής των πολιτικών πραγμάτων.
Ακολουθεί περίοδος καταστολής, διωγμών και βασανιστηρίων που δε λύνει τα οικονομικά προβλήματα του πληθυσμού.
Το αντίθετο: μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 η στρατηγική της έντασης έχει φτάσει στο απόγειο της και το χάος της περιόδου ξεπερνά το χάος των τελών της προηγούμενης δεκαετίας: Σημειώνονται περισσότερες από 5000 πολιτικού χαρακτήρα δολοφονίες!
Και σαν να μην έφταναν τα εσωτερικά της Τουρκίας, έρχεται το 1979 η ισλαμική αντιαντεπανάσταση στο Ιράν. Οι αμερικάνοι έχοντας χάσει το Ιράν, θα κάνουν τα πάντα για να μη ρισκάρουν να χάσουν και την Τουρκία: Έτσι συμβάλλουν στο να επιτύχει το ίδιο το στρατιωτικό κατεστημένο που είτε άμεσα είτε μέσω παραφυάδων του πολώνει την κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας, ένα ακόμη πραξικόπημα το 1980 για να επαναφέρει τον «νόμο και την τάξη».
250000 εως 650000 Τούρκοι φυλακίζονται, 50 εκτελούνται, 100 σκοτώνονται ενώ προσπαθούν να διαφύγουν, άλλοι εκατό πεθαίνουν στη φυλακή, οργανώσεις και συνδικάτα διαλύονται και τα πολιτικά κόμματα απαγορεύονται σε μια επιχείρηση που κάνει τα σημερινά αντίποινα Ερντογάν να μοιάζουν με φτωχό συγγενή.
Το πραξικόπημα του 1980 φέρνει μια πρώτη μεγάλη ρήξη στο βαθύ κράτος: Πάνω από 200 μέλη του μητρικού κόμματος των Γκρίζων Λύκων κατηγορούνται για περισσότερες από 600 δολοφονίες ενώ αποκαλύπτεται η σχέση τους με τις υπηρεσίες ασφαλείας και με δίκτυα ναρκωτικών και όπλων.
Η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίζεται από μια χαμηλής έντασης σύγκρουση με τους κούρδους του PKK η οποία ολοένα και κλιμακώνεται με το PKK να σχεδιάζει να διακηρύξει κουρδική ανεξαρτησία μέχρι το 1994.
Μετά τον πρώτο πόλεμο του κόλπου που ξεκινά το 1991, οι γεωπολιτικές εξελίξεις οδηγούν ένα κομμάτι της τουρκικής πολιτικής σε συμβιβαστική διάθεση απέναντι στους Κούρδους με ένα κομμάτι του βαθέως κράτους να διαφωνεί έμπρακτα με μια σειρά πολιτικών δολοφονιών και σφαγών που θα χαρακτηριστούν ως «σιωπηλό» πραξικόπημα.
Η περίοδος αυτή θα ξεσκεπάσει το τουρκικό παρακράτος και το δίκτυο Εργκενεκόν. Το τουρκικό παρακράτος έχει αποθρασυνθεί τόσο που ετοιμάζει πραξικόπημα στο …  Αζερμπαϊτζάν, επιδιώκοντας να φέρει στην εξουσία έναν φιλότουρκο πρόεδρο, κατά πάσα πιθανότητα με τις ευλογίες των ΗΠΑ.
Σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις παίζει ένα «τροχαίο» στο οποίο σκοτώνονται στο ίδιο όχημα διάσημος αξιωματούχος της αστυνομίας μαζί με τον διαβόητο πρώην ηγέτη των γκρίζων λύκων, Αμπτουλάχ Κατλί ενώ του θανάτου διέφυγε ο φιλοκυβερνητικός κούρδος βουλευτής Σεντάτ Βουκάκ.
Η περίπτωση του Αμπτουλάχ Κατλί είναι χαρακτηριστικότατη για το βάθος και την έκταση του παρακράτους: Εκτελεστής με διεθνή εντάλματα σύλληψης, πληρωνόταν από τη MIT σε είδος (ναρκωτικά) τα οποία στη συνέχεια προωθούσε για να αγοράσει εξοπλισμούς, ο Catli κατηγορήθηκε από δημοσίευμα πως σχεδίαζε ενδεχόμενη δολοφονία του τότε Πάπα να τη χρεώσει σε Βούλγαρους και Ρουμάνους.
Ο Κατλί είναι χαρακτηριστικό δείγμα όχι μόνο του τουρκικού παρακράτους αλλά και της τουρκικής παραοικονομίας.
Δεν πρέπει να μας ξενίζει λοιπόν το ότι μια δεκαετία μετά η τουρκική παραοικονομία θα καλοδεχτεί τα φθηνά πετρέλαια των τζιχαντιστών και θα ευνοήσει τις βιομηχανίες εκμετάλλευσης προσφύγων και μεταναστών.
Για την περίοδο εκείνη, υψηλόβαθμος αξιωματούχος περηφανεύεται πως: «ήταν πάγια πρακτική της Τουρκικής πολιτικής ζωής».
Η δήλωση αυτή είναι μερική καθώς οι πολιτικές δολοφονίες όπως έχουμε δει είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης Τουρκίας.
Άλλος αξιωματούχος δήλωνε πως δεν υπήρχε Τούρκος πολιτικός που να μπορούσε να εκλεγεί χωρίς να έχει ξέπλυμα χρήματος από πίσω να τον στηρίζει, κάτι που συνδυαστικά φανερώνει πως παρακράτος και παραοικονομία εξέβαλαν από κοινού στην τουρκική εξουσία.  
Εκείνο ακριβώς το διάστημα, οι σχέσεις Συρίας Τουρκίας θα ομαλοποιηθούν με την έκδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν, μια ομαλοποίηση που θα κρατήσει αρκετά χρόνια μέχρι την αποσταθεροποίηση της Συρίας τα τελευταία χρόνια.
Το 1996 το ισλαμικό κόμμα της Ευημερίας του Νεκμετίν Ερμπακάν κερδίζει τις εκλογές και σχηματίζει συγκυβέρνηση με την Τανσού Τσιλέρ που θα κρατήσει ένα χρόνο.
Η κυβέρνηση Ερμπακάν, ενός ανθρώπου που είχε διωχθεί από τους πραξικοπηματίες του 1980 και που η πολιτική του είχε απαγορευτεί τότε για μια πενταετία, θα πέσει μετά από στρατιωτικό τελεσίγραφο. Στον Ερμπακάν, δηλωμένο αντισιωνιστή που ήθελε την Τουρκία ισλαμική κι έξω από το ΝΑΤΟ, θα ξαναπαγορευτεί να πολιτευτεί και το κόμμα της Ευημερίας θα απαγορευτεί κι αυτό το 1998 με επιχείρημα την κατάλυση του συνταγματικού διαχωρισμού θρησκείας-κράτους.   
Όπως περιγράφει ένας από τους πρωταγωνιστές του άτυπου πραξικοπήματος του 1997: «Στην Τουρκία, έχουμε ένα γάμο του Ισλάμ και της δημοκρατίας. Το παιδί αυτού του γάμου είναι η εκκοσμίκευση. Τώρα, αυτό το παιδί από καιρού σε καιρό αρρωσταίνει. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι ο γιατρός που σώζει το παιδί. Αναλόγως με το πόσο άρρωστο είναι το παιδί, χορηγούμε το κατάλληλο φάρμακο για να επανέλθει το παιδί»
Με άλλα λόγια, η Τουρκία είναι μια «ισλαμική δημοκρατία» και το πόσο δημοκρατία και πόσο ισλαμισμός επιτρέπεται σε αυτήν το καθορίζει ο στρατός κατά την παλιά κεμαλική παράδοση.
Μετά την απαγόρευση του ισλαμικού κόμματος της Ευημερίας, βουλευτές και μέλη του ανάμεσα στα οποία και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ιδρύουν το κόμμα της Αρετής με πολύ λιγότερο ισλαμικό προφίλ.
Στον τότε δήμαρχο Κωνσταντινούπολης θα απαγορευτεί επίσης η συμμετοχή στην πολιτική για μια πενταετία μετά τη δημόσια απαγγελία ποιήματος που επαινούσε τον ισλαμισμό.
Το 2001 το κόμμα της Αρετής θα απαγορευτεί κι αυτό.
Η ισλαμική πολιτική όμως έχει αρχίσει ήδη να ανασυγκροτείται με μετριοπαθή πρόσωπο: ο ιμάμης Φετουλάχ Γκιουλέν, στενός σύμμαχος του Ερντογάν και με στενές σχέσεις με αμερικανικούς παράγοντες, δημιουργεί ένα δίκτυο μέσα στην παιδεία που στην ωρίμανση του θα έχει μεγάλη επιρροή και στο δικαστικό σώμα αλλά και στα μήντια.
Αμέσως μετά την απαγόρευση του κόμματος της Αρετής το 2001, ιδρύεται στη θέση του το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Προόδου το οποίο κερδίζει εύκολα τις εκλογές του 2002.
Πρωθυπουργός γίνεται ο Αμπτουλάχ Γκιούλ. Παρότι ισλαμικό κόμμα, ο προσανατολισμός του είναι αρχικά φιλοδυτικός και φιλοαμερικάνικος.  
 Για μια ακόμη φορά τα γεωπολιτικά θα επηρεάσουν την πολιτική ζωή της Τουρκίας.
Η δεύτερη εισβολή στο Ιράκ θα αναστατώσει το ισλαμικό κόμμα καθώς μέλη του σε συνεργασία με το ρεπουμπλικανικό κόμμα θα αντιταχθούν στη χρήση νατοϊκών βάσεων στην Τουρκία για επιχειρήσεις στο Ιράκ.
Το 2003, με την βοήθεια της επίδρασης του Ιμάμη Γκιουλέν στο δικαστικό σώμα που επέτρεψε την επανάληψη των εκλογών στη Σύρτη αλλά και με τη συναίνεση του ρεπουμπλικανικού κόμματος, η απαγόρευση στον Ερντογάν να λάβει αξιώματα αίρεται.
Το 2003 ο Ερντογάν ορκίζεται πρωθυπουργός και ξεκινάει η θητεία του μακροβιότερου και πιο επιτυχημένου πρωθυπουργού της σύγχρονης Τουρκίας (αξίζει να σημειωθεί ότι από το πραξικόπημα του 1960 μέχρι την εκλογή Ερντογάν, είχαμε 43 πρωθυπουργικές θητείες, σχεδόν μία για κάθε χρόνο).
Η αρχική εστίαση του Ερντογάν είναι στην οικονομία. Ο πληθωρισμός πέφτει, οι Τούρκοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να ανεβαίνουν, η λαοφιλία του Ερντογάν ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.
Από το 2007 κι έπειτα, ο Ερντογάν επιχειρεί ανεπιτυχώς συνταγματικές αναθεωρήσεις για να αυξήσει τις πολιτικές δυνάμεις του Προέδρου και να παγιώσει την εκλογική ισχύ του κόμματος.
Στην αρχή της δεκαετίας του 2010, με τη βοήθεια του δικτύου Γκιουλέν, για πρώτη φορά στρατιωτικοί δικάζονται όχι μόνο για τα προηγούμενα πραξικοπήματα αλλά και για πιο σύγχρονα στρατιωτικά σχέδια όπως αυτό της Βαριοπούλας που φημολογούμενα προέβλεπε βομβιστικές επιθέσεις σε τζαμιά και ρίψη τουρκικού μαχητικού από την Ελλάδα στο Αιγαίο γα να αναβιώσει η στρατηγική της Έντασης.
Παρά τα θετικά του, το κόμμα του Ερντογάν έχει μια νεοθωμανική ατζέντα που επιδιώκει αυξημένη επιρροή της Τουρκίας στη Μ.Ανατολή και τα Βαλκάνια.
Για να γίνει αυτό στο εσωτερικό πρέπει να ενδυναμωθεί το ισλαμικό στοιχείο ενώ στο εξωτερικό οδηγεί σε ρήξεις με τον δυτικό άξονα, όπως συνέβη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ μετά τον πόλεμο της Γάζας το 2008-9 και την Τουρκοισραηλινή ρήξη του 2010 μετά την ισραηλινή επιχείρηση στον Στόλο της Ειρήνης με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα.
Τα γεωπολιτικά θα ενδυναμώσουν την νεοθωμανική ατζέντα και τις φιλοδοξίες του Ερντογάν να γίνει «Σουλτάνος». Η σύντομη άνοδος του Μοχάμετ Μόρσι της ισλαμικής αδελφότητας στην Αίγυπτο ως παρενέργεια ή συνέπεια της αραβικήςάνοιξης το 2012, θα επιτρέψει στον Ερντογάν να φανταστεί έναν μεγάλο ισλαμικό άξονα Αιγύπτου-Τουρκίας ως αφετηριακού σημείου της ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η ανατροπή του Μόρσι όμως από το στρατιωτικό κατεστημένου της Αιγύπτου θα βάλει τέλος σε αυτό το όραμα και θα ωθήσει τον Ερντογάν να επιδιώξει άλλες οδούς για έναν νεοοθωμανικό αιώνα και ίσως σε μια αντιαμερικανική πικρία.  
 Η αποσταθεροποίηση της Συρίας θα επιτρέψει στον Ερντογάν να φανταστεί αυξημένη τουρκική επιρροή σε περιοχές της Συρίας, να επιδιώξει μια Συρία υπό τουρκική επιρροή και θα τον στρέψει ενάντια στον παλιό του σύμμαχο, Μπασάρ αλ Άσαντ.
Η Τουρκία θα βοηθήσει τους ομόθρησκους τζιχαντιστές τονώνοντας παράλληλα την οικονομία της που ξαναντιμετωπίζει προβλήματα, μέσω του λαθρεμπορίου και αργότερα μέσω της βιομηχανίας του προσφυγικού/μεταναστευτικού.
Σε εκείνο περίπου το σημείο, εμφανίζεται μια ακόμη αποστασία. Ο πρώην πιστός τους σύμμαχος, ο Ιμάμης Γκιουλέν, δε συμμερίζεται τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες του Ερντογάν που δυσαρεστούν τους φίλους Αμερικάνους, καθώς ο ίδιος θέλει την Τουρκία ισλαμική μεν, αλλά κατά τα άλλα κατ’ εικόνα και ομοίωση των ΗΠΑ.
Οικονομικά σκάνδαλα που αφορούν μέχρι και το γιο του Ερντογάν δημοσιοποιούνται μέσα από τα δημοσιογραφικά δίκτυα του Γκιουλέν.
Η δημοφιλία του Ερντογάν όμως αναχαιτίζει την επίδραση των σκανδάλων στην κοινή γνώμη κι ο Ερντογάν περνά στην αντεπίθεση: κλείνει ειδησεογραφικά δίκτυα, προσπαθεί να λογοκρίνει τα κοινωνικά δίκτυα.
Έχοντας χάσει έναν ισχυρότατο εσωτερικό σύμμαχο, ο Ερντογάν τείνει ένα απρόσμενο κλαδί ελιάς:  Προς το φιλοκουρδικό κόμμα.
Στόχος είναι πλέον να αποκτήσει ως πρόεδρος σουλτανική ισχύ.
Και αυτός ο στόχος αποτυγχάνει: Γιατί στις εκλογές του 2015 μπορεί το κόμμα του να βγαίνει ενισχυμένο εκλογικά, δεν αποκτά όμως αυτοδυναμία.
Ο Ερντογάν έχει πλέον απομονωθεί κι από τους εθνικιστές.
Θα επιχειρήσει να αναστρέψει την κατάσταση: ξεκινά ένας ακόμη πόλεμος κατά των Κούρδων με επιχειρήσεις όχι μόνο κατά των Κούρδων στο εσωτερικό αλλά και με αντικουρδικές επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ που αποτελούν παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητες των υπό διάλυση χωρών. Είναι ο Ερντογάν πλέον που χρησιμοποιεί την στρατηγική της έντασης για να παγιώσει την ισχύ του.
Ο Ερντογάν παίρνει την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές… Αλλά το μαχαίρι της πολιτικής του είναι δίκοπο καθώς αυτό που έχει κερδίσει στο εσωτερικό μέτωπο το χάνει στο εξωτερικό.  
Κι αυτό γιατί οι Αμερικάνοι έχουν πλέον αρχίσει να ανησυχούν με την ανεξαρτητοποίηση της τουρκικής πολιτικής.
Και δεν είναι μόνο αυτοί: Οι Ρώσοι έχουν καταφέρει να αποκτήσουν σημαντικό ρόλο στη Συριακό παιχνίδι και τα τουρκικά σχέδια δεν συμφωνούν καθόλου μαζί τους.
Ως αποκορύφωμα των εντάσεων, τουρκικά μαχητικά ρίχνουν ρωσικό.
Οι ρωσοτουρκικές σχέσεις που οικονομικά επί Ερντογάν έχουν ενισχυθεί σημαντικά, διαλύονται σε μια μέρα με μεγάλες συνέπειες στην τουρκική οικονομία.
Απομονωμένος από παντού, ο Ερντογάν θα επιχειρήσει να βρει σανίδα σωτηρίας στα ναυάγια του προσφυγικού και θα επιχειρήσει να πάρει σημαντικά ανταλλάγματα από την Ευρώπη για να πάρει πίσω πρόσφυγες.
Η συμφωνία είναι όμως άκρως υποκριτική κι από τις δύο πλευρές.
Δυσαρεστημένος, ο Ερντογάν θα απομακρύνει το μετριοπαθές πρόσωπο του νεοοθωμανισμού στη Δύση, τον Νταβούτουγλου, στενό του συνεργάτη κι αρχιτέκτονα ενός «φυλοδυτικού» νεοοθωμανισμού.
Αφού χάνει έδαφος στις φιλοδοξίες του εκτός Τουρκίας που σε περίπτωση υλοποίησης τους θα του χαρίζαν μια μεσσιανικού τύπου αποδοχή κι όχι μόνο εντός Τουρκίας, ο Ερντογάν πρέπει να σφραγίσει τα πράγματα στο εσωτερικό με το δύσκολο τρόπο: Ο Ερντογάν σκοπεύει να αντικαταστήσει το τουρκικό κατεστημένο με έμπιστους ισλαμιστές.
Το κατεστημένο το γνωρίζει.
Αυτή είναι η εικόνα πριν το πραξικόπημα: Αμερικανοί, το φιλοαμερικανικό δίκτυο Γκιουλέν και νατοϊκοί και φιλονατοϊκοί αξωματούχοι δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν.
Ήδη όμως το στράτευμα και χάρη και στην παλαιότερη δράση του Γκιουλέν, δεν είναι το κλειστό σύστημα που ήταν κάποτε. Ο φόβος των διαρροών θα κάνει το πραξικόπημα να είναι μικρότερης κλίμακας και τελικά να αποτύχει.
Οι κινήσεις του Ερντογάν προς την Ανατολή με την προσέγγιση της Κίνας, την απόπειρα εξομάλυνσης σχέσεων με το Ισραήλ και πάνω απ΄όλα με την συγγνώμη και την επαναπροσέγγιση με την Μόσχα, καθιστούν προφανές ότι ο Ερντογάν ψάχνει πλέον περιφερειακές συμμαχίες και έχει αποσχιστεί από τον άξονα της Δύσης. Το πραξικόπημα θα επισπευτεί και για αυτό θα αποτύχει. Να θυμηθούμε πως και το πραξικόπημα του 1960 έγινε μετά την επίσκεψη του Μεντέρεζ στη Μόσχα.
Από το στιγμή που ο Ερντογάν διέφυγε της σύλληψης, το πραξικόπημα επιχείρησε να επιβληθεί και ψυχολογικά με τη βοήθεια των δυτικών μήντια που θέλαν από τις πρώτες στιγμές τον Ερντογάν να ψάχνει για άσυλο σε πολλές δυτικές πρωτεύουσες παράλληλα.
Ενδεικτικό είναι ότι κατά του πραξικοπήματος άρχισαν να παίρνουν στάση δυτικές κυβερνήσεις πολλές ώρες μετά την εκδήλωσή του ενώ εξίσου δηλωτική ήταν και η εμπλοκή της ΝΑΤΟικής βάσης του Ιντζιρλίκ σε αυτό.
Ο φόβος της διαρροής και η περιορισμένη κίνηση των πληροφοριών είχαν σαν αποτέλεσμα όπως αποκαλύπτεται από διεθνή μήντια στρατιώτες να μην γνωρίζουν ότι μετέχουν στο πραξικόπημα και επομένως να είναι παντελώς απρόθυμοι κι αμήχανοι απέναντι στον κόσμο που έσπευσε να προστατεύσει τον πρόεδρο Ερντογάν.
Το πραξικόπημα απέτυχε. Σειρά είχε το αντιπραξικόπημα: Μια εκκαθάριση που μοιάζει με πραξικοπηματικές εκκαθαρίσεις: Δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικών, δικαστικών, εκπαιδευτικών, δημοσιογράφων.
Η σύλληψη επίσης των δύο αεροπόρων που υποτιθέμενα ρίξαν το ρωσικό αεροσκάφος είναι ένα σαφές μήνυμα: Ρωσία, δεν έριξα εγώ ο Ερντογάν το αεροσκάφος σου. Οι αμερικανοκίνητοι πραξικοπηματίες το ρίξαν.
Η αποτυχία του πραξικοπήματος που για μια ακόμη φορά είχε αν όχι την ενθάρρυνση, τουλάχιστον την σιωπηλή ή όχι συναίνεση αμερικανικών παραγόντων, αποτελεί ένα ακόμη μεγάλο χαστούκι στην αμερικανική γεωπολιτική, το δεύτερο μεγαλύτερο μετά την αναπάντεχη ρωσική επέμβαση στη Συρία, με απρόβλεπτες συνέπειες που είναι ικανές να θρέψουν φιλοδοξίες απογαλακτισμού χωρών από τη δυτική σφαίρα επιρροής.
Όσο για το αν ο Ερντογάν γίνεται πλέον πανίσχυρος στο εσωτερικό θα πρέπει να τονιστεί πως το αντιπραξικόπημα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι καθώς με τις τόσες εκκαθαρίσεις είναι αναμενόμενο όχι μόνο ο τουρκικός διοικητικός μηχανισμός να υποβαθμισθεί αλλά παράλληλα ο Ερντογάν να πολώσει αξιωματούχους που δεν έτρεφαν εντελώς αρνητικά συναισθήματα απέναντι του, κάνοντας ακόμη πιο πιθανό ένα μεταπραξικόπημα ή ακόμη ακόμη κι ένα εμφύλιο, όχι στο τόσο κοντινό μέλλον, ενώ οι εστίες πυρός που ο Ερντογάν άνοιξε στο Κουρδικό, είναι πιο ζωντανές από ποτέ.
Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο, ο Ερντογάν, σπουδαίος μα βραχυπρόθεσμος τακτικιστής,  προβαίνει σε μια κίνηση που μπορεί να αποβεί μοιραία: Συμμαχεί με τον πιο στυγνό εκ των Τούρκων παραδοσιακών πραξικοπηματιών, το μητρικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων, το MHP των ναρκωτικών, του λαθρεμπορίου όπλων, των δολοφονιών και των σφαγών.
Θα το βρει μπροστά του.
Κλείνοντας, για αυτούς που αρέσκονται να βλέπουν τη δημοκρατία παντού, ακόμη και σε λίμνη με αλιγάτορες, να μεταφέρουμε τη ρήση του Ερντογάν από προηγούμενες δεκαετίες: Η δημοκρατία είναι σαν ένα λεωφορείο: Όταν φτάσεις στη Στάση σου, κατεβαίνεις.
Δημοκρατία και Τουρκία υπήρξαν σταθερά ασύμβατες μέχρι σήμερα.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com. 29/7/2016    
Read More »

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

WAR!!!


Το Μάρτιο του 2013 γράφτηκε ίσως το σημαντικότερο άρθρο στην μνημονιακή Ελλάδα κι όχι μόνο.
«Συρία, το τελευταίο οχυρό της παγκόσμιας σταθερότητας» χωρίς θαυμαστικά ή εισαγωγικά ή τίποτα.
Σήμερα, το άρθρο έχει επιβεβαιωθεί μέχρι τελευταίας κεραίας όσον αφορά τα γεωπολιτικά.
Η Ευρώπη απειλείται με διάλυση υπό την πίεση του προσφυγικού όπλου της Τουρκίας, ενώ έγινε ήδη δορυφόρος του ΝΑΤΟ και της γενοκτόνας παραβάτριας κάθε διεθνούς δικαίου Ερντογανικής Τουρκίας.
Η οποία από χθες επιχειρεί κατά του συριακού στρατού!
Κάνει γυμνάσια μαζί με τη Σαουδική Αραβία η οποία παρά τη φιάσκο της επέμβασης της στην Υεμένη απειλεί για χερσαία επέμβαση στη Συρία.
Ο ισλαμικός πόλος έχει διαμορφωθεί και μέχρι τώρα περιλαμβάνει την ΙΣΙΣ την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Αν δεν υπήρχε η αιγυπτιακή δικτατορία του Σίσι την οποία και σαφώς καταδικάζω θα περιλάμβανε και την Αίγυπτο.   
Θαυμάστε αραβική άνοιξη.
Πραγματικά. Φάτε αραβική άνοιξη.
Πιο βαρυχειμωνιά πεθαίνεις.
Ένα «ατύχημα» είναι το μόνο που χρειάζεται για να σκάσει η μπαρουταποθήκη.
Και το ατύχημα σε τόσο περιπλεγμένες καταστάσεις είναι το πιο πιθανό.
Οι Αμερικανοί αφήνουν την κόλαση της Μέσης Ανατολής να αναφλεγεί για να γίνει το δεύτερο και μεγαλύτερο Αφγανιστάν της Ρωσικής αρκούδας και για να αυξήσουν τον συντελεστή δυσκολίας περικυκλώνουν με ναοτϊκή ασπίδα τη Ρωσία.
Ακόμη κι η Σουηδία αναφέρει σενάρια πολέμου με τη Ρωσία ενώ η Μ. Βρετανία βρίσκεται σε γεωπολιτικό επίπεδο σε κατάσταση ψυχρού πολέμου μαζί της παρά τις βαρβάτες μπίζνες που χουν ανοίξει μαζί της.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: μεγάλοι παίχτες θέλουν το τομάρι της Ρωσίας.
Το πρόβλημα της Ρωσίας δεν είναι στρατιωτικό: Είναι στρατηγικό: Δεν έχει πεδίο για να επιλέξει στρατιωτικές συγκρούσεις.
Η Ευρώπη είναι έτοιμη να κατασπαράξει τον εαυτό της κι οι Αμερικανοί θα βλέπουν το υπέροχο θέαμα με τα τηλεχειριστήρια στα χέρια.
Κι η Ελλάδα;
Ποια Ελλάδα, πλάκα με κάνεις;
Η διοίκηση του ΝΑΤΟ είναι τουρκική το επόμενο διάστημα και το ΝΑΤΟ θα περιπολεί στο Αιγαίο για το προσφυγικό.
Στόλος κατά του προσφυγικού με τουρκική διοίκηση όταν το όπλο της Τουρκίας είναι το προσφυγικό.
Λέγεται ότι αυτός ο κινηματικός τουρίστας, προεστός του φοιτητικού συνδικαλισμού, υποστηρικτής της απόδοσης του Αιγαίου στα ψάρια του, της κατάργησης των θαλλασίων συνόρων και της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας που τυχαίνει να ναι πρωθυπουργός μας δε προσγειώθηκε στη Ρόδο κατά το ταξίδι του στο Ιράν γιατί δεν του το επέτρεψαν οι Τούρκοι.
Δεν κάθομαι να διασταυρώσω, αρκετά με τον τέλειο εθελοντισμό μου, δεν μπορεί, μάλλον ράδιο αρβύλα θα ναι αλλά: Μην έχετε καμιά αμφιβολία ότι μέρος της Ελλάδας είναι αντάλλαγμα για τον πόλεμο που θα χάσει η Τουρκία στη Μ. Ανατολή.
Ετοιμαστείτε για δεύτερο κυπριακό.
Το ξέρατε ότι η Θράκη ανήκει στην Ελλάδα;
Δεν χρειάζεται.
Γιατί η τουρκική επιρροή στην περιοχή αυξάνει μέρα με τη μέρα.
Η Ρομά Σαμπιχά Σουλεiμάν που ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβασε ως υποψήφια βουλευτή πολυπολιτισμικό χαιμαλί για τους νεοχίπιδες  και που όταν αποκαλύφτηκε ότι έχει ελληνική συνείδηση αμέσως η υποψηφιότητα της αναιρέθηκε, περιγράφει τις πρακτικές τουρκοποίησης των Ρομά της Θράκης: Πέντε ευρώ πάει σε κεφάλι Ρομά η μπούργκα μας λέει, η Ρομά «πράκτορας» των Ελλήνων.
Ρε κοπελιά αφού τα ξες. Άμα είσαι πράκτορας των Τούρκων ή των αμερικανών ή των Γερμανών ή Ισραηλινών το ελληνικό κράτος σε ανταμοίβει και σε προστατεύει. Άμα είσαι πράκτορας των Ελλήνων την γάμησες.
Ου να μου χαθείς γύφτισα τσιγγάνα που θες να γίνεις κι Έλληνας πολίτης. Ακόμη κι αν υπάρχουν Έλληνες σε αυτό τον τόπο πολίτες δεν είναι.
Τι Ρομά τι Ρωμιός λοιπόν;
Αν δεν προσκυνήσεις τον παγκοσμιοποιητή αλλά και να τον προσκυνήσεις θα σε τουρκέψουν.
‘Αστο να γίνει με τον εύκολο τρόπο.
Πέρα από την ειρωνεία, σε ευχαριστώ Σαμπιχά που πολεμάς για μια Ελλάδα που οι Έλληνες συλλογικά έχουν πάψει να υπερασπίζονται.
Επίσης να ευχαριστήσω την ακαδημία Αθηνών, τον ακαδημαϊκό κόσμο , τη δημοσιογραφία για την τιμή που μου έκαναν να μη με βραβεύσουν ποτέ και να με θάβουν ζωντανό.
Θα ήταν προσωπική προσβολή αν το έκαναν.
Όσο για κείνους τους Έλληνες που ζουν παράλληλες ζωές σε παράλληλα σύμπαντα παράλληλων πραγματικοτήτων με παράλληλα προγράμματα κι ισοδύναμα, απλά:
ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ.
Global war is coming to a region close to you soon.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 16/2/2016 
Read More »

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

H Παγκόσμια Κρίση βαθαίνει


Στις 25 Οκτωβρίου ανακοίνωσα το τέλος εποχής, ρωτώντας πρώτα την τρέχουσα ιστορία.
Το αιτιολόγησα ως εξής: «Ένας νέος ιστορικός κύκλος ανοίγει, πάλι φαύλος, γεμάτος από τα τραύματα της προηγούμενης περιόδου όπου τα συμπτώματα θα γίνουν αιτίες.»
Τέσσερα μεγάλα συμβάντα έχουν έκτοτε συμβεί που αλλάζουν το ρουν της ιστορίας επιβεβαιώνοντας την ανακοίνωση μου: 1)Το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι, 2)η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία, 3)η αλλαγή των κανόνων του ΔΝΤ για στάση πληρωμών στην περίπτωση της Ουκρανίας ως ένα ακόμη οικονομικό όπλο κατά της Ρωσίας και 4) η κατάρρευση του Λατινοαμερικανικού μπλοκ με την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα να πέφτουν ξανά στα νύχια του νεοφιλελευθερισμού και προφανώς της Αμερικής με τη Βενεζουέλα να έχει πέσει θύμα του πολέμου των τιμών του πετρελαίου από τους Σαουδάραβες, ενός πολέμου που ανέχτηκαν οι ΗΠΑ για λόγους που ήδη έχουμε περιγράψει.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η ΕΕ της διαφθοράς ως μαλακή δύναμη επιβολής στα κράτη μέλη έχει πλέον αποτύχει.
Η Λεπέν κερδίζει τις περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία δείχνοντας ξεκάθαρα την τάση του γαλλικού πληθυσμού ενώ στην Αυστρία και την Ολλανδία ο εθνικισμός παίρνει τα πρωτεία στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Η Ευρώπη που σήμερα αναδύεται δεν είναι αυτή ενός αριστερού ουτοπισμού αλλά αυτή ακριβώς που είχαμε περιγράψει στις 16 Μαϊου του 2014 στο άρθρο «Η άλλη Ευρώπη: Εθνικιστές, απομονωτιστές και αυτονομιστές». Ενδεικτικά έγραφα πως «τα συστημικά κόμματα που μιλάν για μια Ευρώπη της προόδου, αποκρύπτουν συστηματικά την πραγματική εικόνα της Ευρώπης σήμερα. Είναι αυτά που οδηγούν την Ευρώπη σε σίγουρη αποσύνθεση.»
Αφού η Ευρώπη της μαλακής δύναμης έχει αποτύχει, μένει μόνο η σκληρή δύναμη για να κρατήσει ενωμένη την Ευρώπη. Σταδιακά η Ευρώπη, αν δε διαλυθεί, θα μετατραπεί σε στρατοκρατική και στρατοκρατούμενη δύναμη.
Αυτό ο Γιούνγκερ το είχε δει έγκαιρα, κάνοντας τις πρώτες πρόωρες αναφορές για Ευρωπαϊκό στρατό.
Η Frontex στη Μεσόγειο και η κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας πλέον και σε γεωπολιτικό επίπεδο είναι απλά το προοίμιο ενώ η αποστολή στρατιωτικής αποστολής από τη Γερμανία στη Συρία μόνο συμβολική δεν είναι.
Μια ακόμη πρόγευση από το μέλλον είναι και ο παστρικός, «χουντικός» τρόπος με τον οποίο έγινε η «εκκαθάριση» στην εκρηκτική Ειδομένη, με τους δημοσιογράφους να απομακρύνονται πρώτοι.
Στη Μέση Ανατολή, η εμπλοκή πολλών παικτών και συμφερόντων όχι μόνο δεν αποκλιμακώνει την κατάσταση. Το φιτίλι μιας ευρύτερης σύρραξης κονταίνει επικίνδυνα.
Η Τουρκία, με την οποία καλούμαστε από την ΕΕ να συνδιαχειριστούμε το Αιγαίο και η οποία λίαν συντόμως θα έχει καλές πιθανότητες να συνδιαχειριστεί και την Κύπρο, έχει διαπράξει 3 casus Belli έναντι σε τρεις διαφορετικές χώρες: Στη Συρία, στη Ρωσία ενώ εσχάτως μπούκαρε και στο Ιράκ.
Είμαστε πλέον απολύτως βέβαια ότι η τουρκική επιθετικότητα έχει αμερικανικές πλάτες.
Η «Pax Americana» έχει τελειώσει και οι μεγάλοι παίχτες προσπαθούν να ξαναμοιράσουν τον γεωπολιτικό χάρτη.
Είναι αδύνατον να προβλεφθεί το σε ποια επίπεδα θα φτάσουν τα επίπεδα της σύγκρουσης.
Ο Barak Obama, παρότι συνέχισε την μεταπολεμική πολιτική των ΗΠΑ ως παγκόσμιου μακελάρη, τρομοκράτη και υπονομευτή, κατάφερε να αποφύγει αιφνίδιες κλιμακώσεις.
Δεν μπορούμε να φανταστούμε ποια μορφή θα πάρουν οι τραυματισμένες αμερικάνικες φιλοδοξίες με έναν πρόεδρο σαν τον Donald Trump και ποιες θα είναι πλανητικά οι συνέπειες μιας τέτοιας εκλογής.  
 Θα επιστρέψουμε στα δικά μας, τα γελοία: Τα ελγίνεια του Μάρδα, το πολιτικό σύστημα να υπερασπίζεται τον Γερμανό Ιστορικό Ρίχτερ που διώκεται γιατί περιέγραψε με αποτροπιασμό το ότι οι Κρήτες δεν υποδέχτηκαν τους Ναζί εισβολείς με ροδοπέταλα με βάση ένα αντιρατσιστικό νόμο που κατασκευάστηκε από το πολιτικό σύστημα με απώτερο στόχο τη φίμωση ενοχλητικών φωνών, τις αποκαλύψεις του Μητρόπουλου για χυδαίους εκβιασμούς του από τον Φλαμπουράρη και το φλερτ Τσίπρα Λεβέντη.
Μια σημείωση μόνο: Ο Λεβέντης που νεκραναστήθηκε παραδόξως για να υπάρχει ως  δεκανίκι εκτάκτου ανάγκης, κατά δήλωσή του ήταν όχι απλά συνάδερφος αλλά φίλος των πατέρα Τσίπρα και Φλαμπουράρη, κάτι που δημιουργεί σκέψεις για παράλληλα και αφανή κέντρα εξουσίας αν κάποιος θυμηθεί το περίφημο Memo Φλαμπουράρη στον εαυτό του που έγραφε με μεγάλα γράμματα «Λεβέντης, όχι ακόμη».
Ας το καταλάβουμε πλέον. Η Ελλάδα, αν δεν ανατραπεί σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, τα επόμενα χρόνια θα είναι χωματερή όχι μόνο χρέους αλλά και ανθρώπων ενώ μπορεί να συρθεί χωρίς σοβαρή αντίσταση σε πολεμικές συρράξεις με την εθνική της κυριαρχία να έχει ήδη περιορισθεί δραματικά.
Να σας ενημερώσω πως κυκλοφορεί το ηχητικό μου βιβλίο «Πρόσωπα Ζώα Πράματα» σε μια καλαίσθητη διπλή έκδοση από το Studio Amid, ένα εξαιρετικό ενήλικο χριστουγεννιάτικο δώρο για όποιους έχουν ανθρώπους που αγαπούν και λεφτά για να τους κάνουν εμπορικά δώρα.
Θα μου επιτρέψετε στην επόμενη μου δημοσίευση εκτός απροόπτου να σας το παρουσιάσω.


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 10/12/2015 
Read More »

Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015

Ελλάδα γιοκ


Στην Ειδομένη μετά τους φράχτες που σήκωσαν τα Σκόπια η καταστολή αυξάνεται διαρκώς. Και η βία δεν προέρχεται μόνο από τη σκοπιανή αστυνομία. Χθες οι μετανάστες έθεσαν ουσιαστικά τους πρόσφυγες υπό ομηρία: Ή θα περάσουμε όλοι μαζί ή κανένας.
Η οραματική αντίληψη των πραγμάτων δίνει τη θέση της σε έναν απάνθρωπο ρεαλισμό.
 Ο Τσιπραστείος, ο πρωθυπουργός που έκανε όλα τα όχι του ναι σε όλα, υπό την ανεπίσημη απειλή από την πλευρά της ΕΕ για προσωρινή αποβολή της Ελλάδας από τη συνθήκη Σένγκεν, επέτρεψε στη Frontex να αποκτήσει αυξημένες αρμοδιότητες στο μεταναστευτικό/προσφυγικό εντός της Ελλάδας.
Το χαν δηλώσει από πολύ νωρίτερα άλλωστε Ευρωπαίοι αξιωματούχοι: Δεν νοείται  χώρα μέλος της συνθήκες να μην μπορεί να ελέγξει τα δικά της σύνορα, υπονοώντας με διπλωματικό τρόπο ότι μια τέτοια χώρα δεν νοείται να χει δικά της σύνορα.
Δεν θα αργήσουν να ρθουν και οι κοινές περιπολίες με την Τουρκία.
Πέρα από την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας στην χάραξη της οικονομικής πολιτικής, έρχεται με γοργά βήματα και η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και σε γεωπολιτικό επίπεδο.
Ο Τσίπρας δοκίμασε να συνδέσει το χρέος με το προσφυγικό και πήρε τα αρχίδια του σε λαδόκολλα.
Σε αντίθεση ο Ερντογάν, συνεργός της ISIS που ευνοεί το σωματεμπόριο των προσφυγών προς την Ελλάδα, πήρε ζεστά 3 δις από την ΕΕ, υπόσχεση για το άνοιγμα των κεφαλαιακών ροών και την κατάργηση της βίζας την ίδια στιγμή που το πιο πρόθυμο μέλος της ΕΕ, η Ελλάδα, απειλείται ότι οι πολίτες της θα χρειάζονται διαβατήρια για να ταξιδέψουν εντός ΕΕ.
Σιγά τα αυγά.
Μέσα στα τρομακτικά αδιέξοδα που οι πολιτικές της ΕΕ έχουν δημιουργήσει, αυτή χρησιμοποιεί για μια ακόμη φορά την Ελλάδα ως αποδιοπομπαίο τράγο και τη δείχνει με το δάχτυλό της ως την μήτρα όλων των δεινών της Ευρώπης.
Τα δομικά προβλήματα της ΕΕ την οδηγούν είτε σε διάλυση είτε σε έναν ολοκληρωτισμό που θα περιλαμβάνει και έναν ισχυρό ευρωπαϊκό στρατό που σκοπό του θα έχει να διαφυλάττει και να προωθεί τα συμφέροντα του σκληρού πυρήνα.
Η Ελλάδα έχει γίνει ο απόλυτος παρίας της ΕΕ.
Πώς να μην γίνει άλλωστε. Σε μια ευνοϊκή συγκυρία όπου μετά την προκλητικότατη κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από την Τουρκία, η Ρωσία αναδεικνύει παγκοσμίως το ζήτημα των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, ο Τσίπρας αντί να πιέσει, γράφει μερικά Τσιπραστεία tweets για νευρικούς τούρκους πιλότους για να τα μαζέψει μετά την απάντηση του Τούρκου πρωθυπουργού Νταβούτουγλου σαν να ταν σχολιαρόπαιδο που του τράβηξε η δασκάλα τ’ αυτί.
Ο «Πανίσχυρος» στο εσωτερικό Τσίπρας είναι ένα ανδρείκελο που συνεχίζει τον ένδοξο δρόμο του ΓΑΠ στην κατάργηση της εξωτερικής πολιτικής.
Ο άνθρωπος που ήταν η βιτρίνα των μάλλον αδικαιολογήτως εκατομμυριούχων Σταθάκη και Φλαμπουράρη και που καλοδέχτηκε κι άλλους από αυτήν την παρασιτική τάξη στο κόμμα του, θα γινόταν φυσικά ένας από τους πιο πρόθυμους κομπάρσους της ΕΕ.
Μπορεί να υπερηφανεύεται σαν διεθνιστικό σκεπάρνι ο Τσιπραστείος πως ο ίδιος προωθεί την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, η πραγματικότητα είναι όμως προωθεί τον περαιτέρω αποκλεισμό της χώρας από την λήψη αποφάσεων εντός ΕΕ.
Και αν υπάρχουν ενδεχόμενα διάλυσης της ΕΕ και επιβίωσης της Τουρκίας σε πείσμα της μεγαλομανίας της και των υπαρξιακών της προβλημάτων, ε τότε προωθεί την ένταξη της Ελλάδας στην νέα οθωμανική αυτοκρατορία.
Προνοητικοί όσοι ραγιάδες βλέπαν τουρκικά σήριαλς. Σε ένα όχι πολύ κοντινό μέλλον μπορεί να τους φανούν χρήσιμα στην εκμάθηση της επίσημης γλώσσας της περιοχής.
Γιατί αν αυτή δεν είναι τα γερμανικά, ε τότε μπορεί να είναι τα τουρκικά.
Ότι και να γίνει, προτεκτοράτο θα μαστε, με πολύ χειρότερους μάλιστα όρους από ότι είχαμε συνηθίσει τις προηγούμενες δεκαετίες που παρήγαγαν για τους πολλούς μια έστω ψευδαίσθηση ανεξαρτησίας.
Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε τη ζωή μας σε αυτή υπέροχη χωματερή χρέους και ανθρώπων.  

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 4/12/2015
Read More »