Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραμπ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τραμπ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Η μετα-νέα τάξη πραγμάτων ξεπροβάλει


Στις 23 Οκτωβρίου του 2015, ανακήρυξα μονομερώς το τέλος της Pax Americana. Κι είχα δίκιο.
Αλλα ας έρθουμε στο σήμερα:
Μόλις πρόσφατα, ο ιδιόρρυθμος πρόεδρος των ΗΠΑ, ανακήρυξε την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του Ισραήλ, μια κίνηση προκλητική που καταδικάστηκε από το μεγαλύτερο τμήμα του πλανήτη.
Η κίνηση Τράμπ τινάζει στον αέρα κάθε ειρηνευτική, κάθε διπλωματική προσέγγιση στην περιοχή και κάνει ακόμη πιο εκρηκτική την κατάσταση στην Μέση Ανατολή.
Σε παλιότερο άρθρο μας περιγράψαμε πως η ισλαμιστική παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, χρησιμοποιήθηκε από το Ισραήλ ως αντίβαρο στην PLO.
H Xαμάς έβαλε πολύ νερό στο κρασί της για να αποδεχτεί μόλις τον Μάιο του 2017 ένα παλαιστινιακό κράτος εντός των συνόρων του 1967 αντί της πλήρης καταστροφής του Ισραήλ που ήταν πάγια θέση της. Τον Οκτώβριο του 2017 η ισλαμική Χαμάς κι η κοσμική Φατάχ φτάνουν με την μεσολάβηση της Αιγύπτου σε έναν ιστορικό συμβιβασμό: Μετά από από δεκαετίες, η Παλαιστινιακή ηγεσία είναι ενωμένη.
Η στροφή της Χαμάς προς την μετριοπάθεια και το ξεπέρασμα του ενδοπαλαιστινιακού διχασμού, ήταν ένα πλήγμα στην πολιτική του ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου και των σκληροπυρηνικών πίσω από αυτόν που θέλουν τη Χαμάς βίαια κι ακραία ως άλλοθι για την σταδιακή εξολόθρευση των παλαιστινίων.
Είναι απολύτως κατανοητή υπό αυτό το πρίσμα η δήλωση του εκπροσώπου τύπου του Νετανιάχου: «Η Χαμάς προσπαθεί να ξεγελάσει τον κόσμο, αλλά δε θα τα καταφέρει».
Πώς να τα καταφέρει άλλωστε όταν ο Νετανιάχου έχει κολλητό τον γαμπρό του Τραμπ, τον εβραϊκής καταγωγής Κούσνερ;
Η κίνηση Τραμπ,  έβγαλε την Χαμάς μαλάκα.
Και τον Ερντογάν ενισχυμένο στα μάτια του μουσουλμανικού κόσμου: αμέσως μετά την ανακοίνωση Τραμπ, η έκτακτη σύσκεψη του οργανισμού για την ισλαμική συνεργασία μετά από πρωτοβουλία του Ερντογάν, αποφασίζει να προωθήσει στον ΟΗΕ την απόφαση της για την ανακήρυξη της Παλαιστίνης ως πρωτεύουσα του ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.
Το Παλαιστινιακό είναι το μοναδικό θέμα που ενώνει τον αραβικό κόσμο, κι ο επίδοξος Νεοσουλτάνος το γνωρίζει καλά αυτό και το χρησιμοποιεί για να προωθήσει τη νεοοθωμανική του ατζέντα.
Λίγες μέρες μετά από την ανόητη από ελληνικής πλευράς, επίσκεψη του στην Ελλάδα, ο επίδοξος σουλτάνος δηλώνει: «Κάθε χέρι που απλώνεται στην Ιερουσαλήμ το θεωρούμε ότι απλώνεται στην Ιστάνμπουλ. Δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ αυτή τη στάση που είναι παρακαταθήκη των προγόνων μας», επιδιώκοντας να αναβαθμιστεί σε πάτρωνα του ισλαμικού κόσμου.
Η κίνηση Τράμπ, έδωσε το ΟΚ στον Νετανιάχου για ένα νέο κύμα βομβαρδισμών στη λωρίδα της Γάζας.
Εδώ θα πρέπει να σταθούμε στην προσωπικότητα του Ντόναλντ Τραμπ: Ο Τραμπ μπορεί να μην είναι ένας διεφθαρμένος υποκριτής όπως η Χίλαρι, αλλά σε καμία περίπτωση δεν τον κάνει «καλό πρόεδρο» των ΗΠΑ. Είναι ένα αμερικανάκι με την χειρότερη έννοια της λέξης που δεν ακούει κανένα πέρα από τον γαμπρό και την κόρη του, που παρά την ηλικία και τον πλούτο του τρέφεται με McDonalds και Cola, που δεν γνωρίζει από γεωπολιτική και δεν φροντίζει να μάθει γιατί είναι πετυχημένος κι άρα γνωρίζει όσα χρειάζεται να ξέρει για να συνεχίσει να θεωρεί ότι είναι γαμάτος.
Τι έχει πετύχει μέχρι τώρα ο ιδιόρρυθμος πρόεδρος, πέρα από το να καταστρέψει εντελώς οποιαδήποτε πιθανότητα επίλυσης του Παλαιστινιακού και σταδιακά να αλλάξει τον χάρτη των συμμαχιών και τον συσχετισμό δυνάμεων στην Μέση Ανατολή προς απρόβλεπτη κατεύθυνση;
Το μοναδικό του επίτευγμα είναι το λεγόμενο Trump Effect που αφορά την συρροή τρισεκατομμυρίων στο αμερικανικό χρηματιστήριο από την μέρα της εκλογής του κι έπειτα.
Μέχρι και σήμερα τουλάχιστον καθώς η χρηματιστηριακή υπεραισιοδοξία όταν δεν βασίζεται στα και δεν βελτιώνει τα δεδομένα της βασικής οικονομίας μπορεί να  οδηγήσει σε χρηματιστηριακή κατάρρευση.
Όλα τα υπόλοιπα είναι εξόχως αρνητικά: Η φορολογική του μεταρρύθμιση ευνοεί κυρίως τους μεγάλους καθώς, παρότι συμπεριλαμβάνει και τους μικρομεσαίους, είναι οι δεύτεροι που θα κληθούν μεσοπρόθεσμα να πληρώσουν την προβλεπόμενη από φοροϋστέρηση αύξηση του χρέους των ΗΠΑ κατά ένα τρις dollars και βάλε.
Καταργεί την ουδετερότητα του διαδικτύου δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη ισχύ σε ολιγοπολιακές δυνάμεις.
Στηρίζει τις κατασκευές με αμίαντο ενισχύοντας την καρκινογένεση στη χώρα του.
Αποσύρει τις ΗΠΑ από την κλιματική συνθήκη της Γενεύης: Ναι μεν η κλιματική αλλαγή έχει γίνει αντικείμενο χυδαίας εκμετάλλευσης, από την άλλη τα περιβαλλοντικά ζητήματα είναι αληθινά και πολύ απειλητικά για να αγνοούνται.
Αποσύρει τις ΗΠΑ από την Unesco για το μεταναστευτικό ζήτημα λες κι αυτό θα εξαφανιστεί επειδή ο Tramp δεν το γουστάρει.
Κι όχι, ο Trump δεν είναι ο τυπικός υποκριτής όπως ο Τσίπρας. Τα περισσότερα από αυτά που κάνει ήταν προεκλογικές εξαγγελίες του.
Μόνο που δεν έχει τηρήσει δύο βασικές εξαγγελίες: Ότι θα αποξηράνει το έλος του βαθέους κράτους στις ΗΠΑ. Αυτή την στιγμή ο Τραμπ έχει ήδη απορροφηθεί ουκ ολίγες φορές απορροφηθεί από το έλος.
Κι οι πολιτικές του θα είναι από τον λαό για τον λαό. Μέχρι τώρα είναι από έναν άνθρωπο της αμερικανικής ελίτ για ένα κομμάτι της αμερικανικής ελίτ.
Αλλά στο μυαλό του Ντόναλντ Τράμπ, ο Ντόναλντ Τραμπ κι η τάξη του, είναι ο μέσος αμερικάνος.
Στο μοναδικό πράγμα που δεν φέρει καμιά ευθύνη, είναι στην αποτυχία της αμερικανορωσικής προσέγγισης.
Τα γεράκια πριονίζουν την καρέκλα του για αυτόν ακριβώς τον λόγο κι η ΗΠΑ ζει μια απίστευτη περίοδο νεομακαρθισμού ακριβώς για αυτόν τον λόγο.
Κι είναι στο μοναδικό θέμα στο οποίο το Blog και ο συγγραφέας του θα συνεχίζουν να τον στηρίζουν σε πείσμα των πάντων. Σε όλα τα υπόλοιπα κύριε Trump, είσαι το έλος. Κι έλεος στο έλος η ανθρωπότητα ποτέ δεν όφειλε.
Ο Τραμπ δεν είναι η αιτία του εκφυλισμού της Pax Americana. Είναι το σύμπτωμα του αμερικάνικου εκφυλισμού. Αλλά το κάθε σύμπτωμα που επιμένει, γίνεται αιτία επιδείνωσης από μόνο του.
Το κενό ισχύος που η παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας αφήνει, θα καλυφτεί.
Ήδη, ο ιδιότυπος και απροσχεδίαστος απομονωτισμός της προεδρίας Trump και του Brexit, επέτρεψε τον απογαλακτισμό της Ευρώπης από την διατλαντική της υποτέλεια.
Η Pesco, το πρώτο βήμα για τη δημιουργία του ευρωστρατού, έχει ήδη γίνει πραγματικότητα και θα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου πολλά από τα γεωπολιτικά κι οικονομικά δεδομένα.
Κι ο μέσος Έλληνας κι η ηγεσία του συνεχίζουν τον χαβά τους ενώ οι γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες δεν τρίζουν απλά. Μετακινούνται.
(Αναλυτικότερα σε επόμενο τεύχος του Hellenic Nexus. Ευχαριστώ τον Άλκη Χατζόπουλο για την συμβολή του στην συναντίληψη της μεγάλος εικόνας των πραγμάτων που έρχονται)


Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 16/12/2017 
Read More »

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Να ζει κανείς ή να μη Σαρκοζί;


Ο Νικολά Σαρκοζί νοκ αουτ από τον πρώτο γύρο των εκλογών του ρεπουμπλικανικού κόμματος.
Αυτό σημαίνει ένα και μόνο πράμα: Οι πιθανότητες για να γίνει η Μαρί Λεπέν πρόεδρος της γαλλικής δημοκρατίας αυξάνουν ακόμη περισσότερο σε συνδυασμό και με την εκλογή Trump αν και παραμένουν όχι εξαιρετικά μεγάλες καθώς τα δύο μεγάλα στο δεύτερο γύρο πάντα συνασπίζονται για να κρατάν την πίτα της εξουσίας μεταξύ τους. 

Τα δύο μεγάλα κόμματα είπα; Επιτρέψτε μου να διορθώσω. Εδώ και αρκετό καιρό υπάρχει ένα από δυο παλιά μεγάλα κόμματα καθώς ο Ολαντρεού είναι ο πιο αντιδημοφιλής πρόεδρος στην ιστορία της γαλλικής δημοκρατίας με ποσοστά αποδοχής κοντά στο 10%.
Αυτό συμβαίνει σε όσα κεντροαριστερά και αριστερά κόμματα παίρνουν την εξουσία στην περίοδο της γερμανικής λιτότητας. 
Εξαφανίζονται. 
Ο Σαρκοζί, προσπάθησε να επανεφεύρει τον εαυτό του ως εθνικιστής. Ο συνομώτης της ελληνικής κρίσης, ο χασάπης της Λιβύης προσπάθησε να κλέψει κάτι από την ατζέντα της Λεπέν στο προσφυγικό και στη γαλλορωσικές σχέσεις υποσχόμενος περισσότερο Γαλλία. 
Ο άνθρωπος που τον υποσκέλισε, ο πρώην πρωθυπουργός Φιγιόν, έκλεψε κάτι από την κλεμμένη ατζέντα του Σαρκοζί, αλλά παραμένει ένας φανατικός νεοφιλελεύθερος με ίχνη ευρωφυγόκεντρης ρητορικής, που αν δεν την τηρήσει στην περίπτωση που τυχόν κερδίσει την προεδρία θα οδηγήσει και το δικό του κόμμα στην εξαφάνιση, εκτός κι αν αλλάξει κάτι δραματικά στον γερμανικό σχεδιασμό καθώς οι Γάλλοι δεν είναι Έλληνες για να δεχτούν να γίνουν κομπάρσοι και γκαρσόνια των Γερμανών. 

Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι το αν θα γίνει η Λεπέν πρόεδρος. Το ζήτημα είναι απλά το πότε. 

Ο αποκλεισμός του Σαρκοζί ήταν φυσικά και αποτέλεσμα πολιτικής συμπαιγνίας. 

Μόνο 60% των ψήφων στις εσωκομματικές εκλογές ήταν παραδοσιακών ρεπουμπλικανών ψηφοφόρων καθώς με ζήλο έσπευσαν να ψηφίσουν αντισαρκοζί αριστεροί και πιθανώς ακόμη πιο δεξιοί. 

Το παιχνίδι αυτό το έχουμε ξαναδεί πρόσφατα και δεν βγήκε σε καλό: Το είδαμε στις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές όταν το δημοκρατικό κόμμα σαμποτάρισε την εκστρατεία Σάντερς και προώθησε ως πιο εύκολους αντιπάλους τους Κρουζ και Τραμπ. 

Φημολογείται πως το δοκίμασε άτυπα κι ο ΣΥΡΙΖΑ στις προεδρικές τις ΝΔ όπου ήθελε να βγάλει τον Άδωνη πρόεδρο για ευνόητους λόγους, οι ολιγάριθμοι κομματικοί του όμως δεν του επέτρεψαν να επηρεάσει τους συσχετισμούς. 

Τώρα: οι εθνικισμοί επιστρέφουν στην κεντρική πολιτική.

Το γιατί βγάζει μάτι: Οι εθνικιστές ψήφοι είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ αντιπαγκοσμιοποιητικές ψήφοι.

Η παγκοσμιοποίηση έφερε μπόλικα εφήμερα κέρδη αρχικά, σταδιακά όμως οι δουλειές πήγαν στην Ασία και τα λεφτά σε offshore και Hedge funds με την παράλληλη απομείωση ελεγκτικών μηχανισμών και περιορισμών ακριβώς σε αυτές τις κινήσεις που έχουν δημιουργήσει εδώ και χρόνια περιβάλλον αποεπένδυσης. 

Παράλληλα, ο κρατικός δανεισμός σε περιβάλλον αποεπένδυσης και υπερσυσσώρευσης πλούτου εκτός των εθνικών συνόρων οδηγεί σε υπερφορολόγηση των πολιτών, μείωση μισθών και συντάξεων και δραματική επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου, κάτι που οδηγεί και σε μεγαλύτερη συρρίκνωση της εσωτερικής κατανάλωσης κι αγοράς. 

Η μετανάστευση σε αναπτυξιακό περιβάλλον μπορεί να την ενισχύσει ακόμη περισσότερο. Σε περιβάλλον αποεπένδυσης συμβάλλει στην εργασιακή ανασφάλεια και επιτείνει τη γηγενή ανεργία. 

Αυτοί είναι οι "προοδευτικοί" παράγοντες που οδηγούν σε υφεσιακό σπιράλ κι οδηγούν τους πληθυσμούς να ξαναθέλουν να γυρίσουν σε πιο κλειστά εθνικά σχήματα. 

Τόσο απλά. 

Αυτοί που θέλουν να παρουσιάζουν τους νέους "εθνικισμούς" ως καυλωμένα φαντάσματα του παρελθόντος, είναι αυτοί ακριβώς που υποχρεώνουν τους πληθυσμούς να τους αναβιώσουν ως ύστατη γραμμή άμυνας απέναντι σε μια παγκοσμιοποίηση που πάντα κινούταν από τους λίγους, τα οφέλη της όμως πλέον κατευθύνονται σε όλο και λιγότερους. 

Ρίξτε μια ματιά στην πορεία της ανισοκατανομής του πλούτου τα τελευταία χρόνια. Δεν χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα.

Κι αν τα πατριωτικά κόμματα παρουσιάζονται ως λαϊκίστικα, τα παγκοσμιοποιητικά κόμματα που παράγουν και την αντίστοιχη προπαγάνδα δεν μπορούν να πείσουν ότι δεν είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΕΛΙΤΊΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ. 

Πως θα μπορούσαν άλλωστε;  

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 22/11/2016 





Read More »

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Trump VS Sanders


Οι αμερικάνικες προεδρικές θα κρίνουν λίγο πολύ το με πιο μορφή θα υπάρχει ο πλανήτης ή έστω ή ανθρωπότητα τα επόμενα χρόνια.
Με άλλα λόγια μπορείτε ελεύθερα και χωρίς πολύ σκέψη να τις χαρακτηρίσετε κρισιμότατες.
Πολύ πιο κρίσιμες και από αυτές που ανέδειξαν τον πρόεδρο Ομπάμα, τον πρώτο λευκό μαύρο πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ.
Ο νομπελίστας ειρήνης κατάφερε να δημιουργήσει μόνο δύο Καρχηδόνες, τη Λιβύη και τη Συρία και ο προκάτοχός του Bush έσκασε από τη ζήλεια του, ενώ κατάφερε να διαμελίσει και την Ουκρανία.
Παράλληλα όχι μόνο έσωσε αλλά και έδωσε συγχωροχάρτια στις χρηματοπιστωτικές συμμορίες που δημιούργησαν την κρίση του 2008 ενώ έκανε τα στραβά μάτια στην συνέχιση της ρατσιστικής και συχνά θανατηφόρας αστυνομικής βίας εντός των ΗΠΑ.
Με λίγα λόγια ο Ομπάμα υπήρξε προς γενική απογοήτευση της ανθρωπότητας μια κουβερτούρα πάνω από σκατά καθώς αφήνει τον πλανήτη σε πολύ χειρότερη κατάσταση από ότι τον παρέλαβε.
Το μόνο ελαφρυντικό που οποιοσδήποτε οφείλει να του αποδώσει είναι όσο σκατά κι αν έχει γίνει ο κόσμος, με τους νεοσυντηριτικούς θα ταν απείρως χειρότερα.
Και αυτή θα είναι η εξέλιξη αν για κάποιο λόγο οι Αμερικάνοι επιβράβευαν τους «συστημικούς» υποψηφίους του Δημοκρατικού και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος που με την εξαίρεση του Rand Paul είναι λίγο πολύ εξαγορασμένοι από μεγάλα συμφέροντα.
Ευτυχώς στην πορεία προέκυψαν οι «αντισυστημικοί» Trump και Sanders που ανέτρεψαν τα προγνωστικά.
«Αντισυστημικός ο δισεκατομμυριούχος κερατάς;» φυσικά θα αναρωτηθείτε. Μόνο στην αμερική γίνονται αυτά.
Σωστά. Ας σταματήσουμε λοιπόν να κρίνουμε εξ ψωροκώσταινας τ’ αλλότρια.
Ο Trump δεν μπορεί να θεωρείται εξαγορασμένος από τα μεγάλα συμφέροντα. Είναι από μόνος του μεγάλο συμφέρον.
Τους Sanders και Tramp τους χωρίζει άβυσσος. Είναι πολύ περισσότερο προτιμητέοι όμως από τη Hilary και τους υπόλοιπους νεοσυντηρητικούς γιατί αυτούς τους χωρίζουν παρά ελάχιστα και τους ενώνει η αγάπη για τον πόλεμο.
Το δημοκρατικό Salon χαρακτηρίζει τον Trump ως ασταμάτητο.
Συμφωνώ. Αυτή την στιγμή τον Tramp μπορεί να τον σταματήσει μόνο σφαίρα.
Το χρίσμα των ρεπουμπλικάνων το χει στα τσεπάκι του.
Πιο αμφίρροπη θα ναι η μάχη Χίλαρι Σάντερς αν δεν καταλάβουν οι δημοκρατικοί ότι ο Trump θα την γλεντήσει τη Χίλαρι γιατί μπορεί ο πρώτος να είναι ανήθικος, κακός, αλητήριος αλλά δεν είναι ότι είναι η Χίλαρι: Μια τεράστια υποκρίτρια.
Υπό αυτό το πρίσμα σκόπιμο είναι να δούμε πως θα είναι ο κόσμος με έναν εκ των Trump ή Sanders να είναι ο επόμενος αμερικάνος πρόεδρος.
Θα δούμε κι από το φεγγάρι ακόμη ένα τοίχος να χωρίζει τις ΗΠΑ από το Μεξικό με μπόι όσο ο ρατσισμός του Trump: χιλιάδες επίδοξοι μεξικανοί μετανάστες θα πεθάνουν και η κατάσταση στο εσωτερικό του Μεξικού θα γίνει ακόμη πιο ελκυστικά έκρυθμη.
O Trump έχει ήδη αλλάξει την αμερικανική πολιτική και θα την αλλάξει ακόμη περισσότερο: Ήδη χαρακτήρισε τον εισβολή στο Ιράκ ως λάθος κι εξέθεσε το δομημένο ψεύδος των όπλων μαζικής καταστροφής του Σαντάμ.  
Με άλλα λόγια σφάγιασε την ιερή αγελάδα της αμερικανικής πολιτικής του αλάθητου των προέδρων και της αυτόματης σύνδεσης της κριτικής των πεπραγμένων ηγεσιών με τον Αντιπατριωτισμό και τον αντιαμερικανισμό χωρίς να χάσει ούτε μισή μονάδα στις δημοσκοπήσεις.
Μεγάλο έλλειμμα του Trump είναι η γεωπολιτική όπου θα δοκιμάσει εμπειρικές προσεγγίσεις.
Πιστεύει όμως στη δύναμη του Deal και μάλλον θα επιχειρήσει αντλώντας ανταλλάγματα να αποκλιμακώσει τις πιθανές εστίες πολέμου με μεγάλες δυνάμεις χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα ανοίξει άλλες απέναντι σε μικρότερες.
 Ο Trump πχ είναι ο μόνος υποψήφιος των νέοσυντηρητικών που δεν θα ρίξει τη συμφωνία με το Ιράν.
Ο Sanders από την άλλη θα είναι ένας αδύναμος πρόεδρος καθώς τα υπόλοιπα σώματα ελέγχονται από ρεπουμπλικάνους.
Η μεγάλη του αδυναμία είναι ότι όπως κι ο Κόρμπιν, θα ηγούνται ενός εχθρικού και εξαγορασμένου κόμματος.
Μην σας παραξενεύει λοιπόν που ο ίδιος επενδύει στην κινηματικότητα των αμερικάνων για να μπορέσει να κάνει τομές.
Δε σημαίνει αυτό ότι θα γίνει Τσίπρας, θα είναι όμως ένας αδύναμος πρόεδρος που θα αναγκαστεί να βάλει νερό στο κρασί του. Κι αν αναγκαστεί να βάλει πολύ νερό στο κρασί του, ναι τότε θα γίνει Τσίπρας.
Κι οι δύο υποψήφιοι πρόεδροι, εκτός από τον πολιτικό κατεστημένο, θα πρέπει να ασκήσουν εξουσία στη σκιώδη Αμερική αν δεν θέλουν να γίνουν ανδρείκελά της: Την Αμερική των λόμπυ, την αμερική των μυστικών υπηρεσιών, την Αμερική του USAID και του NED, την αμερική του Soros και του Bloomberg.
Και ξέρουμε καλά τι έπαθε ο προηγούμενος πρόεδρος που πήγε να ξεδοντιάσει απλά και μόνο τη CIA μετά το φιάσκο του κόλπου των χοίρων.
H Αμερική συνεχίζει τις πρωτιές. Μετά τον πρώτο μαύρο πρόεδρο, έχει να επιλέξει ανάμεσα στον πρώτο δισεκατομμυριούχο πρόεδρο, τον πρώτο εβραϊκής καταγωγής πρόεδρο και την πρώτη γυναίκα πρόεδρο.
Ελπίζουμε κι όχι φυσικά για λόγους μισογυνισμού να μη βγάλει τη γυναίκα που λέγεται πως δέρνει τον άντρα της.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogpsot.com, 17/2/2016
Read More »