Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτίου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτίου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Αριστερόμετρα και αριστεροκράτες


Βρισκόμαστε αμήχανοι και παραλυμένοι μια βδομάδα πριν τις εκλογές που θα κάνουν και με τη βούλα της βουλής την Ελλάδα ευρωαποικία.

Εκλογές αντάξιας της μπανανίας μας.

8 μήνες πριν ο λαός έβαλε στη βουλή κόμματα με αντιμνημονιακή ρητορεία σε ποσοστό πάνω του 50%.

Σήμερα τα κόμματα που έχουν αντιμνημονιακές αναφορές δεν ξεπερνούν το 20% του εκλογικού σώματος ενώ τα κόμματα με ξεκάθαρο αντιμνημονιακό λόγο δεν θα ξεπεράσουν το 10% της εκλογικής προτίμησης. Προφανέστατο το έλλειμμα εκπροσώπησης και η ζημία που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στον αντιμνημονιακό αγώνα. Στις δημοκρατίες μονάχα δεν έχουμε έλλειμμα εκπροσώπησης και δημοκρατία δεν υπάρχει στις αποικίες καθώς εις αυτές ο λαός δεν είναι ποτέ κυρίαρχος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αφού κατάλαβε τον αντιμνημονιακό χώρο ξεμπέρδεψε και με αυτόν και τώρα προχωρά όπως είχαμε προλέξει στη νέα μεταπολίτευση όπου το μνημόνιο και αντιμνημόνιο «έχουν τελειώσει», την κυβερνητική ατζέντα την φτιάχνουν οι δανειστές και οι ντόπιοι υπάλληλοι απλά επιδιώκουν να πλειοδοτήσουν στα διαχειριστικά και επιχειρούν να καταδείξουν τις επιμέρους διαφορές δεξιάς αριστεράς όπως το μεταναστευτικό για να έχουν λόγο ύπαρξης.
Πρώτη φορά αριστερά, πρώτη φορά πρωθυπουργός για 8 μήνες, πρώτη φορά πρωθυπουργός που διέλυσε το κόμμα του και έχασε τη νεολαία του για να παραδώσει τη χώρα στους δανειστές. Πονάει πάντα η πρώτη φορά.
Πρώτη φορά αριστερά. Και τι αριστερά. Αριστεροκρατία, ξεπεσμένη, εκφυλισμένη και αλαζονική μέχρι το μεδούλι.
Με τη Φωτίου να λέει πως ηγέτες σαν τον Τσίπρα γεννιούνται κάθε εκατό χρόνια, την κυρά Τασία να μας λέει λίγο πολύ ότι οι πρόσφυγες έρχονται στα ελληνικά νησιά για ακριβό τουρισμό και τα χουν βουλιάξει στον … πλούτο, τον Μητρόπουλο να έχει αυτοκτονήσει και να χει αναστηθεί, τον Κουρουμπλή να θέλει να βάλει πρόστιμα στους μη φρόνιμους καρκινοπαθείς και να μας λέει ότι σε 2-3 χρονάκια θα χουμε σύστημα υγείας πρότυπο, τη Φωτίου πάλι να λέει πως η κυβέρνηση είναι έτοιμη να φτιάξει μαρμελάδες για τους φτωχούς, προφανώς σκοπεύει να τη βγάλει από τα αυτιά της και τον Φίλη να μας λέει λίγο πολύ πως το μνημόνιο 3 είναι αύξηση στα μακαρόνια κατά κλάσματα του σεντ.
Το παντεσπάνι ξεχάσατε.
Έχει λοιπόν και η αριστερά της Μαρίες Αντουανέτες της, μπόλικες από δαύτες, να φαν κι οι κότες.
Τι στο διάολο έχει συμβεί;
Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ η ευρωπαϊκή αριστερά και ιδιαίτερα η ελληνική, αρχίζει και έχει έλλειμμα. Έλλειμμα πατρονίας.
Σε αναζήτηση καινούριου ρόλου και εργοδότη βρίσκεται.
Ένα κομμάτι της θα μείνει με το βλέμμα στα μαυσωλεία να περιμένει τον μαρμαρωμένο κουμουνιστή να ξυπνήσει, όντως κάποτε ορθόδοξοι και με τις μεταφυσικές εγγραφές της θρησκείας έντονες παρά τις σπουδές στον διαλεκτικό υλισμό.
Ένα άλλο κομμάτι θα στραφεί από το διαλεκτικό υλισμό στον υλισμό νέτα σκέτα και στις πηγές του, τις ΗΠΑ. Τι να την κάνεις την τσίπα μπροστά στις ΗΠΑ και με ηγέτη Τσίπρα.
Εξού και τα ΗΠΑ ΞΗΠΑ.
Θα αφομοίωναν πρακτικές του Δημοκρατικού κόμματος, το οποίο παρότι ιμπεριαλιστικό όσο και το ρεπουμπλικάνικο έδινε και δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε μειονότητες.
Αυτό ήταν πολύ καλή ιδέα για τη Νέα Αριστερά καθώς άνθρωποι και ομάδες με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες και μετανάστες δεν είχαν πολιτική αντιπροσώπευση σε μια χώρα ούτως ή άλλως ανούσια συντηρητική.
Έτσι βγήκαν παγανιά για νέα πελατεία.
Στο μεταξύ προέκυψε και μια τεράστια καπιταλιστική κρίση και μια ιμπεριαλιστική επίθεση στην Ελλάδα που ξανάκανε την αριστερά ξανά επίκαιρη.
Μόνο που η Νέα Αριστερά δεν ήταν η αριστερά που στο πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα οι απλοί άνθρωποι αγαπούσαν και εμπιστεύονταν.
Ήταν η αριστερά του πανεπιστημιακού lifestyle, των ψευτολογίων και των ψευδολογιών, του τουριστικού ακτιβισμού.
Η αριστερά που δεν δίσταζε να θυσιάζει δικαιώματα των πολλών για τα προνόμια λιγότερων.
Η αριστερά που σήμερα προσκυνά στην Καισαριανή και υπόσχεται στους νεκρούς αγωνιστές πως δεν θα προδώσει τους αγώνες τους.
Μα γιατί να τους προδώσει; Όταν μπορεί να τους σφετεριστεί;
Δεν προδίδονται οι αγώνες των νεκρών αγωνιστών. Μόνο των ζωντανών.
Οι αγώνες των νεκρών δεν προδίδονται. Γίνονται απλά αντικείμενο χυδαίας πολιτικής εκμετάλλευσης.
Η μέθοδος είναι παλιά όσο και η Εκκλησία.
Για να αγωνίζονται να πεθαίνουν και να βασανίζονται άνθρωποι για κάτι, σημαίνει ότι αυτό το κάτι είναι σπουδαίο.
Αυτό το ηθικό δέος η αριστερά το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο για να μπορεί να γίνεται ο αριστερός ψάλτης της δεξιάς, όπως η εκκλησία υπερεπένδυσε σοφά στους πρωτοχριστιανούς και τις διώξεις τους για να μπορεί να αποκτήσει κοσμική εξουσία και να διώκει μετά αυτή.
Έτσι και τα αριστερά ιερατεία και οι γραμματείς και φαρισαίοι τους. 
Κάναν το ηθικό δέος ηθικό πλεονέκτημα. Και το κουμπώσαν με την διανοητική ανωτερότητα που οι αριστερές σπουδές απλόχερα χαρίζουν. Εξού και το ιδιότυπο της αριστεράς αλαζονείας.
‘Ένα πράγμα τρέμουν πλέον οι νεοαριστεροί, αυτοί που έχουν βάψει το πολιτικό τους DNA κόκκινο όταν το αίμα στις φλέβες τους τους φαντάζει γαλάζιο:
Το αριστερόμετρο.
Φοβούνται τη φοβερή του δύναμη. Το έχουν δοκιμάσει ο ένας πάνω στον άλλο με ολέθρια αποτελέσματα.
Ξέρουν τη φοβερή του δύναμη: το έχουν δοκιμάσει πρώτα απ όλα στους ανένταχτους, σε αυτούς που δε γουστάρουν να φοράνε κουστουμάκια με δεξιά ή αριστερά μανίκια.
Αυτούς το αριστερόμετρο στην Ελλάδα τους εξαφάνισε, τους εκτόπισε.
Μεταπολιτευτικά, δεν είχες και δεν έχεις θέση στην Ελλάδα αν δεν έχεις υπογράψει πιστοποιητικό φρονημάτων, αριστερό ή δεξιό.
Το γνωρίζω καλά. Ανήκω σε αυτή τη σιωπηλή μειοψηφία.
Αυτήν την αριστερά την γνωρίζουν καλά οι ολιγαρχίες του πλούτου και οι πολιτικοί τους. Την ξέρουν καλύτερα κι από την παλάμη τους.
Δεν είναι δα η αριστερά της Λατινικής Αμερικής που είναι έμπρακτα επικίνδυνη για τον καπιταλισμό χάρη στη ζωογόνο δύναμη του ινδιανισμού.
Δεν είναι η αριστερά των δικαιωμάτων. Είναι η αριστερά των προνομίων. Δεν είναι αριστερά. Είναι αριστερισμός.
Αυτήν την αριστερά την ήξερε κι ο μεγιστάνας της Fiat Ανιέλι όταν έγραφε πως «Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».
Την ήξερε κι η Θάτσερ «Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποια στιγμή τελειώνουν τα λεφτά των άλλων» έλεγε η σιδηρά κυρία.
Maggie’s dead, long live Alexis.
Με τα συνθήματα μπορείς να κερδίσεις εκλογές. Δεν μπορείς όμως να κυβερνάς μόνο με συνθήματα.
Αυτή η αριστερά. Η αριστεροκρατία. Η αριστερά που δικαιώνει τους πολέμιους της τους οποίους καταλήγει να υπηρετεί και εξαφανίζει τους επικριτές της.
Θα περιμένατε μια έντιμη και ειλικρινή αριστερά σε μια χώρα εγωπαθών υποκριτών;
Δυστυχώς μέσα στη μνημονιακή αγωνία μας, όχι μόνο την περιμέναμε. Κάναμε αμάν και πώς να την κάνουμε κυβερνώσα αριστερά.
Η έλπιδα ήρθε και μας γάμησε πατόκορφα.
Τώρα μετανάστευσε στη Μ.Βρετανία και στο πρόσωπο του απολύτως σύμφωνα με βρετανικά δημοσιεύματα μη εκλέξιμου Jerremy Corbyn. Ευτυχώς, γιατί ο Τσίπρας ήταν απόλυτα εκλέξιμος και είδαμε που κατέληξε αυτό.
Καλό ταξίδι στην ελπίδα λοιπόν. Απλά ελπίζουμε να έχει ξεκαυλώσει από τις 8μηνες διακοπές στην Ελλάδα και να μην κάνει τη Μ. Βρετανία Φαληράκι.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 14/9/2015
Read More »

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Άγριος προπηλακισμός της Φωτίου από τον Ψαριανό




Όσοι ασχολούμαστε έστω και λίγο με την πολιτική, γνωρίζουμε το ποιόν του Γρηγόρη Ψαριανού. Ο κυνικός τυχοδιωκτισμός του δεν ποιεί ήθος.
Περιμέναμε όμως ήθος από αυτούς που περηφανεύονται για το ηθικό τους πλεονέκτημα σα γύφτικα σκεπάρνια.
Κακώς.
Χθεσινός τίτλος της Αυγής, του κομματικού εργαλείου του ΣΥΡΙΖΑ και πλέον της κυβέρνησης, μας υπενθυμίζει με λιγοστές εξαιρέσεις το δόγμα πως τα μήντια υπάρχουν για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των κατόχων τους.
«Άγριος προπηλακισμός του Γρ. Ψαριανού στην υπουργό Θ. Φωτίου στο πλατό του Mega» τιτλοφορεί η Αυγή χθεσινό της δημοσίευμα που περιγράφει την όντως προκλητική συμπεριφορά του Ψαριανού που κουνούσε έξαλλος διαρκώς το δάχτυλό του.
Δεν της φτάνει όμως αυτό της Αυγούλας. Θέλει να βάλει και τη δικιά της πινελιά μεγαλοποιώντας το επεισόδιο για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Σάμπως κάνει και κάτι άλλο αυτή η κυβέρνηση;
Ενώ η λοιπόν η υπουργός δεν έχει μετακινηθεί ούτε χιλιοστό από την υποτιθέμενη «σκουντιά» του Ψαριανού και θέλει μη Έλληνα επόπτη γραμμών για να προσδιοριστεί με σιγουριά αν την πίεσε και πόσες φορές με το δάχτυλο της λίγδας του πιτόγυρου, η Αυγή σκοπίμως κιτρινίζει περιγράφοντας πως «ο "μάτσο" βουλευτής Γρ. Ψαριανός επιτέθηκε λεκτικά και σωματικά σκουντώντας απειλητικά την υπουργό» και το πάει και ένα βήμα παραπέρα μιλώντας για τον «απαράδεκτο συμψηφισμό της βίας (λεκτικής και σωματικής) και του σεξισμού που επέδειξε ο βουλευτής του Ποταμιού» (για να.βγάλετε τα συμπεράσματα σας το βίντεο εδώ)
Γιατί όχι και ναζιστικός και σατανιστικός; Όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα ξεκινάν οι στερεοτυπικές της αριστεράς λοιδορίες.
Ο Ψαριανός ήταν χυδαίος. Δεν μας είναι κάτι καινούριο αυτό. Κι η συμπεριφορά του απέναντι στη Φωτίου ήταν ανάλογη του ανδρός.
Αν ήμουν εγώ στη θέση της Φωτίου μπορεί να τον μπουκέτωνα και να του βαζα το δάχτυλο του στον κώλο του να το κουνάει από εκεί όσο θέλει. Αν ήμουν δεξιός η Αυγή θα μου σερνε ότι έσυρε και στον Ψαριανό. Κι αν ο Ψαριανός ήταν gay θα με χαρακτήριζαν ομοφοβικό χρυσαυγίτη. Αλλά ο Ψαριανός δεν είναι gay. Απλά πολιτικός transexual είναι. Και κανένα επάγγελμα δεν είναι ντροπή.

Η κατάχρηση κατηγορητικών όρων ξεφτυλίζει την ουσία τους.     

Φυσικά τώρα που η Αυγή ως κυβερνητικό πλέον έντυπο δεν ασχολείται με τη βία των κατασχέσεων, τη βία των αυτοκτονιών, τη βία των μεγαλογιατρών και την οικονομική βία του κράτους κατά των πολιτών, χρειάζεται τους γνωστούς βαρβάρους, γιατί τι θα απογίνουμε δίχως αυτούς, έτσι δεν είναι;
Προσβλητική και χυδαία η συμπεριφορά του Ψαριανού και αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Αυτό που δεν ξέρουμε όμως είναι αν η κυρία Φωτίου προσβλήθηκε περισσότερο από το κούνημα του δαχτύλου ή από τον όρο «νεομνημονιακό σούργελο» που της απέδωσε ο Ψαριανός.
Γιατί δυστυχώς η γραμμή της κυβέρνησης μέχρι τώρα απειλεί να δικαιώσει τον Ψαριανό. Κι όχι μόνο. Γιατί όπως γράψαμε, αυτή η κυβέρνηση είναι η μοναδική που μπορεί να αναστήσει τους πολιτικά νεκρούς μνημονιακούς υπογράφοντας και το επόμενο μνημόνιο.
Πράγματι. Φαίνεται πως η μεγαλύτερη έγνοια της κυβέρνησης είναι το πώς θα βαπτίσει το νέο μνημόνιο για να είναι το όνομα συμβατό με την παρελθούσα αντιμνημονιακή της ρητορική.
Είναι πολλοί αυτοί που προετοιμάζουν μέσω της ηττοπάθειας την αποδοχή της ήττας.
Δεν πειράζει που θα μας γαμήσουν, φτάνει που ο Αλέξης τουλάχιστον προσπάθησε.
Κάνουν λάθος.
Με την εξαίρεση της Ζωής Κωνσταντοπούλου που έχει προσηλωθεί στο να τρέχει δύο μεγάλες εξεταστικές επιτροπές αν και με σοβαρές παραλείψεις, η συνθηκολόγηση στις 20 Φλεβάρη χωρίς να πέσει ούτε μια πιστολιά υπονομεύει τις ίδιες τις εξεταστικές επιτροπές.
Η κυβέρνηση αντί να χρησιμοποιήσει το τελευταίο όπλο της, τη στάση πληρωμών, εξάντλησε τους τελευταίους πόρους του κράτους που θα μπορούσαν να μας συντηρήσουν για πολλούς μήνες ακόμη και σε συνθήκες διεθνούς αποκλεισμού ώστε να προβεί σε μια επίθεση φιλίας απέναντι στους μπαταχτζήδες δανειστές.
Απέναντι στα μπουκέτα που απολύτως αναμενόμενα μας ρίχναν, εκείνη προσέφερε ανθοδέσμες.
Δεν αντιστάθηκε ποτέ. Απλά δεν συμμορφώθηκε πλήρως. Και αυτό ήταν μια θανάσιμη ύβρις για τους δανειστές και το όραμα μιας ολοκληρωτικής Ευρώπης.
Γιατί η ελληνική κυβέρνηση στάθηκε τόσο λίγη;
Θα σας αποκαλύψουμε το μεγάλο μυστικό της αφοσίωσης των κομμάτων στο Ευρώ: οι κομματικοί τους μηχανισμοί δεν αντέχουν χωρίς τα ευρωπαϊκά λεφτά.
Ποιο εύκολα ζουν αν χάσουμε την Πρέσπα, παρά αν χάσουμε τα ΕΣΠΑ.  
Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να ρίξει όλο το βάρος στην καταπολέμηση των κριτικών σπαταλών (επαναλαμβάνω, των σπαταλών κι όχι των δαπανών γιατί ακόμη και σήμερα υπάρχουν καθεστώτα σπατάλης) και της φοροδιαφυγής, προτίμησε, από την απόπειρα εθνικής ανασυγκρότησης, την διαιώνιση της κατάστασης ενός κράτους επιδοτούμενου κι εξαρτημένου.
Η επιλογή θα έχει δραματικές συνέπειες: Όποιοι έχουν βάλει το κόμμα τους πάνω από τη χώρα, κατέληξαν να διαλύσουν και τα δύο.
Και αυτή η μοίρα περιμένει και τον Αλέξη Τσίπρα αν συνεχίσει ως τυπικός Νεοέλληνας να θέλει να χωρά 7 καρπούζια κάτω από μια μασχάλη.
Το χειρότερο για αυτήν την κυβέρνηση είναι ότι παρότι δεν δείχνει να σχετίζεται με τα μεγάλα σκάνδαλα της μετοπολίτευσης, θα παίξει το ρόλο του αυτοφοράκια.
Αλλά αυτά τα είπαμε από τις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης. Είχαμε προειδοποιήσει πως αν η κυβέρνηση δεν πάει σε ρήξη με τους δανειστές στο εξωτερικό και τους ολιγάρχες στο εσωτερικό θα καταλήξει σε ρήξη με το κόμμα και το λαό.
Και το πρώτο ήδη σταδιακά συμβαίνει.
Αντί η κυβέρνηση να πει πουτ δεν κοτ ντάουν, διαπραγματευόταν με το χασάπη που κρατούσε τον μπαλτά και κρατούσε από τον λαιμό  την κότα στον πάγκο του.
Αντί η κυβέρνηση να προχωρήσει σε επιθετική διαπραγμάτευση, βίωνε την «αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι» ενώ για τερματοφύλακα είχε βάλει τον … Πολέτι.
Έλα εντάξει, μόλις 6 θα φάμε… με τους άλλους τρώγαμε οχτάρες μας καθησυχάζουν οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην αντιμνημονιακοί. Καθίστε στα αυγά σας γιατί θα έρθουν ξανά οι άλλοι μας λέγανε και φρόντιζαν να ρίχνουν ναρκωτικό στο πικρό ποτήριο που θα συνεχίζουμε να πίνουμε.
Το κατηργημένο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν όπιο του λαού μέρος του οποίου είναι ακόμη μες τη μαστούρα.
Τώρα η κυβέρνηση έχει εγκλωβιστεί. Χρειάζεται επειγόντως να της δώσουν ψίχουλα οι δανειστές για να δικαιολογήσει στους ψηφοφόρους τη συνθηκολόγηση και να παρουσιάσει την ήττα ως νίκη. Η λέξη πανωλεθρίαμβος περιγράφει τη στρατηγική της κυβέρνησης.
Μα οι δανειστές δεν επιδιώκουν μια απλή νίκη. Χρειάζονται την ελληνική συντριβή. Για αυτό και όλους αυτούς τους μήνες που η κυβέρνηση μιλά για προσέγγιση, οι δανειστές παραμένουν όχι απλά ανυποχώρητοι αλλά εμφανίζονται μέρα με τη μέρα ακόμη σκληρότεροι. Μέχρι να βρεθεί κάποιος που να βάλει το δάχτυλο που μας κουνούν στον κώλο τους.
Δεν φτάνουν ούτε οι νεοφιλελεύθερες 47+3 θέσεις του προγράμματος που ούτως ή άλλως και όπως κι αν ισοκατανεμηθούν τα καινούρια βάρη, δεν μπορεί κανείς να τα βαπτίσει αλλιώς από νέα βάρη στην κατάκοπη καμπούρα του λαού.
Η Τριαρχία, γιατί εγώ θεσμούς την Τρόικα δεν πρόκειται να την πω ούτε με σφαίρες, θέλει να μας ισοπεδώσει παραδειγματικά.
Το έγκλημα της κυβέρνησης ήταν η άπληστη αλαζονεία του καλομαθημένου όταν οδηγός της έπρεπε να είναι η αγωνία του μεροκαματιάρη και τ’ ανέργου.
Και παρά το δημόσιο μαστίγωμα της, στελέχη της κυβέρνησης συνεχίζουν το έγκλημα της αλαζονείας. Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες που η Φωτίου μας δήλωνε πως ηγέτες σαν τον Τσίπρα εμφανίζονται μια φορά στα εκατό χρόνια για να τη σιγοντάρει ο Κατρούγκαλος, που απαντώντας σε ερώτηση του Challenges που προϊδέαζε την απάντηση δήλωσε πως ο Τσίπρας έχει κάτι από Λούλα και από Τσε Γκεβάρα.
Το μόνο που έχει σίγουρα από Τσε Γκεβάρα είναι το όνομα του γιου του Ερνέστο. Αλλά στα βαπτίσια είναι καλή η κυβέρνηση. Το κρέας ψάρι, την Τριαρχία (Τρόικα) θεσμούς, το μνημόνιο 3 έντιμο συμβιβασμό.
Και επειδή κι εμείς είμαστε καλοί στα ονόματα, άλλο ο Τσε Γκεβάρα κι άλλο ο Τσε Και-βαράτε με κι ας κλαίω.
Δεν έχουμε πλέον να φοβάστε το ενδεχόμενο της αριστερής παρένθεσης μιας και δεν υπήρξε ποτέ κυβερνώσα αριστερά σε αυτή τη χώρα.
Όσο για καινούρια βαπτίσια αντιλαϊκών πολιτικών ούτε για αυτό χρειάζεται να ανησυχούμε: Μιας και η κυβέρνηση ακόμη να τα βάλει με τη μαφία των ολιγαρχών, νονούς έχουμε πολλούς.
Να θυμάται η κυβέρνηση ότι ισχύει για αυτήν το αντίστροφο που ισχύει για τη γυναίκα του Καίσαρα: Δεν αρκεί να φαίνεται αριστερή και πατριωτική. Πρέπει και να είναι. Και μέχρι τώρα ούτε καν μοιάζει.
Δεν είναι ότι ο φόβος άλλαξε πλευρά. Η κυβέρνηση άλλαξε πλευρά. Και χρειάζεται βίαιο σκούντηγμα και κούνημα δαχτύλου για να θυμηθεί με ποιανού την πλευρά είναι.
Σκούντηγμα όπως αυτό που της έκανε ο Κώστας ο Βαξεβάνης που ξυπνώντας από τη Συριζαία του νάρκη ώθησε σε παραίτηση τους διοικητές του ΙΚΑ και του ΟΛΠ όταν η κυβέρνηση δεν τολμούσε καν να τους αγγίξει ή να τους κουνήσει το δάχτυλο.
Το μόνο αισιόδοξο στο επεισόδιο Ψαριανού Φωτίου είναι πως ο πρώτος μας αποκάλυψε πως δεν αντέχει άλλο να τον λένε γερμανοτσολιά και εθνοπροδότη και να του προσάπτουν πως είναι με τους δανειστές. Αν δεν το αντέχει αυτό ένας κυνικός τυχοδιώκτης που είναι με τους δανειστές, πόσο μάλλον να το αντέξουν άνθρωποι καλών προθέσεων αν σε ένα χρόνο από τώρα βρεθούν στη θέση του.
Οι ψευδαισθήσεις πλέον δεν φτουράνε για πολύ. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα. Αφήστε λοιπόν το εμπόριο αισιοδοξίας και φρούδων ελπίδων και ξεκινήστε την Κάθαρση.

Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot.com, 11/6/2015
Read More »