Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εξέλιξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα εξέλιξη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 23 Ιανουαρίου 2018

Στρατηγικές υγιούς εγκυμοσύνης και τοκετού


Σε προηγούμενο άρθρο μας, εξετάσαμε την αλληλεπίδραση των ανθρωπίνων γονιδίων με ενσωματωμένα στο γονιδίωμα του γονίδια άλλων οργανισμών και την αλληλεπίδραση της μικροβιακής χλωρίδας ή μικροβιώματος με τον ανθρώπινο οργανισμό.
Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε το πως τα μη ανθρώπινα γονίδια κι οι μικροοργανισμοί επηρεάζουν και επηρεάζονται από τον τοκετό και την εγκυμοσύνη.

Όπως έχουμε ήδη περιγράψει στο προηγούμενο τεύχος, γονίδια ιών εντός του ανθρωπίνου DNA (ενδοϊών) συντελούν στην επιβίωση του  εμβρύου: Για τη μεταφορά των θρεπτικών συστατικών από την μητέρα στο έμβρυο μεσολαβεί ένα ιϊκό γονίδιο που δίνει την εντολή για την παραγωγή στον πλακούντα της πρωτεϊνης συγκυτίνη.
Μια άλλη πρωτεϊνη που παράγεται από ενδοϊό, η HEMO, φαίνεται να προστατεύει το έμβρυο από το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας του, καθώς μάνα και παιδί έχουν διαφορετικό DNA.

Η εξέλιξη του είδους μας θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχαμε ενσωματώσει ιούς στο γονιδίωμα μας.

Τι συμβαίνει όμως με το σύνολο των μόνιμων μικροβίων της μητέρας, το λεγόμενο μικροβίωμα της σε σχέση με τον τοκετό και την  εγκυμοσύνη;

Πρόσφατα, ένα ακόμη ιατρικό “δόγμα” αμφισβητήθηκε από νεώτερα ερευνητικά δεδομένα.

Το δόγμα αυτό ήθελε τον πλακούντα και το έμβρυο άσηπτο, πλήρως ελεύθερα μικροβίων.

Κάποιες νεώτερες έρευνες όμως βρήκαν πλακούντες και έμβρυα με μικρόβια, χωρίς να υπάρχει κάποια διαπιστωμένη παθολογία.

Ακόμη πιο συγκλονιστική φαίνεται να είναι όμως η προέλευση αυτών των  μικροβίων: Η πηγή αυτών των μικροβίων φαίνεται να είναι το στόμα της μητέρας! 

Τι σημαίνει αυτό για την εγκυμοσύνη; Πιθανώς πολλά, πολλά περισσότερα απ' όσα μπορούσαμε να φανταστούμε. 

Για να καταλάβουμε καλύτερα την κλίμακα της σημασίας, θα πρέπει να αντιληφθούμε τις γενικότερες μεταβολές του οργανισμού της κυοφορούσας.

Ανάμεσα σε πολλά άλλα, η εγκυμοσύνη αποτελεί έναν ορμονικό κατακλυσμό: Οι ορμόνες που “εκρύγνονται” στον οργανισμό της μητέρας με βασικότερες τα οιστρογόνα και την προγεστερόνη, έχουν δύο βασικούς στόχους: το μεταβολικό και το ανοσοποιητικό σύστημα της εγκύου. Το πρώτο αλλάζει ραγδαία για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του νέου οργανισμού, ενώ το ανοσοποιητικό καταστέλλεται ηπίως για να μειωθούν οι πιθανότητες απόρριψης του εμβρύου από το σώμα της μητέρας, καθώς όπως ήδη έχουμε περιγράψει, τα DNA εγκύου και εμβρύου είναι διαφορετικά. 


Ας συνδέσουμε τώρα τις κουκίδες: Με το ανοσοποιητικό της σε ήπια έστω καταστολή για σημαντικό διάστημα της εγκυμοσύνης, η έγκυος είναι πιο  επιρρεπής σε λοιμώξεις.

Την ίδια στιγμή που το ανοσοποιητικό της εγκυμονούσας είναι πεσμένο, η ορμονική καταιγίδα αλλάζει τη σύσταση του μικροβιώματος της που σε υγιείς ανθρώπους αποτελεί μια δεύτερη γραμμή άμυνας σε σχέση με επικίνδυνους μικροοργανισμούς. 

Ιδιαίτερα στη στοματική κοιλότητα, κατά τα περισσότερα από τα διάφορα στάδια της εγκυμοσύνης το συνολικό μικροβιακό φορτίο αυξάνεται ενώ αυξάνονται και τα επίπεδα παθογόνων μικροοργανισμών.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως η υγεία της εγκύου και του εμβρύου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.

Είδαμε πως σε αντίθεση με ότι μέχρι πρόσφατα πιστευόταν, φαίνεται πως τα μικρόβια τελικά περνούν από το στόμα της εγκύου στον πλακούντα και τον οργανισμό του εμβρύου.

Αν λοιπόν η στοματική υγεία της εγκύου δεν είναι καλή, οι πιθανότητες το έμβρυο να έρθει σε επαφή με παθογόνους οργανισμούς απέναντι στους οποίους το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν  μπορεί να απαντήσει ισχυρά για να μην βλάψουν τα αντισώματα του εμβρύου τη μητέρα του, είναι πολύ μεγαλύτερες και αντίστοιχα πολύ μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι για την υγεία της εγκύου και του εμβρύου.
Έτσι λοιπόν, η στοματική  και ιδιαίτερα η περιοδοντική υγεία της μητέρας  κατά τη διάρκεια του τοκετού, με τα πρόσφατα ευρήματα, μπορεί να είναι πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.         

Σε περιπτώσεις λοιμώξεων κατά την εγκυμοσύνη, η αντιβίωση φαντάζει ως κάποια λύση. Είναι όμως μια δραματικά ακραία λύση καθώς τα αντιβιωτικά  αλλάζουν τη σύνθεση του  μικροβιώματος της μητέρας -το οποίο λόγω εγκυμοσύνης έχει ήδη αλλάξει- πόσο μάλλον του εμβρύου και μειώνουν τον συνολικό αριθμό των μικροβίων χωρίς να διακρίνουν επαρκώς τα βλαπτικά από τα ωφέλιμα.
Μετά την λήψη αντιβίωσης,το μικροβίωμα της μητέρας δεν επανέρχεται ποτέ στην πρότερη φυσιολογική του κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι μετά την αντιβίωση, η έγκυος, ήδη πιο ευάλωτη στις λοιμώξεις λόγω εγκυμοσύνης, θα είναι ακόμη πιο επιρρεπής, καθώς το προστατευτικό έναντι   λοιμώξεων μικροβίωμα της έχει διαταραχτεί.

Έχουμε ήδη περιγράψει τη σχέση εγκύου-εμβρύου ως άρρηκτη. Τι συμβαίνει λοιπόν στην υγεία του εμβρύου μετά τη χορήγηση αντιβίωσης; 

Η απάντηση είναι εξοργιστική: Δεν ξέρουμε. 

Και δεν γιατί δεν ξέρουμε;

Γιατί δεν έχουν γίνει αρκετές έρευνες.

Και γιατί δεν έχουν γίνει αρκετές έρευνες; 

Γιατί οι φαρμακευτικές δεν θέλουν να ξέρουμε. 

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι δεν  μπορούμε να κάνουμε τέτοιου είδους έρευνες σε εγκύους.  Κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς οι μελέτες θα μπορούσαν να γίνουν  σε εγκύους που έχουν ήδη λάβει για κάποιο λόγο αντιβίωση...   

Αφού λοιπόν δεν ξέρουμε τι προκαλεί στο έμβρυο κι αργότερα στο μωρό η αντιβίωση, θα εικάσουμε:

Τα μικρόβια που φαίνονται να περνάν από την έγκυο στο έμβρυο, ωριμάζουν ήδη από την εγκυμοσύνη το ανοσοποιητικό του σύστημα και το προετοιμάζουν για την συνύπαρξη του με μικροοργανισμούς, την ωρίμανση του δικού του μικροβιώματος αργότερα. 

Τι λοιπόν μπορεί να προκαλέσει η αντιβίωση στην μελλοντική υγεία του μωρού;

Οτιδήποτε σχετίζεται με το ανοσοποιητικό του: Αλλεργίες, άσθμα,  αυτοάνοσα νοσήματα, μεγαλύτερη επιρρέπεια στις λοιμώξεις.

Κι ίσως οτιδήποτε σχετίζεται με την υγεία του μικροβιώματος του:  Παχυσαρκία, άσθμα, αλλεργίες, μεταβολικό νοσήματα, αυτοάνοσα, μεγαλύτερη επιρρέπεια στις λοιμώξεις.

Συνδυάστε λοιπόν τις συνέπειες στο ανοσοποιητικό με αυτές στην ομαλή ανάπτυξη του μικροβιώματος και θα καταλάβετε γιατί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, οι έγκυες να μην παίρνουν αντιβιωτικά παρά μόνο όταν είναι πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου. 

Υπάρχει μια κραυγαλέα περίπτωση στην οποία οι έγκυες είναι υποχρεωμένες να παίρνουν αντιβιωτικά και αποτελεί ιατρική πράξη και πλέον και σύνηθη ιατρική πρακτική: Η καισαρική  τομή.

Ο λόγος για την υποχρεωτική λήψη αντιβιωτικών πριν και μετά την καισαρική τομή είναι απλός: οι έγκυες που υποβάλλονται  σε καισαρική τομή, ήδη ευάλωτες στις λοιμώξεις, έχουν πέντε εώς  είκοσι φορές  μεγαλύτερες πιθανότητες να πάθουν λοίμωξη σε σχέση με τις γυναίκες που γεννούν  με φυσιολογικό τοκετό.

Τι προκαλεί όμως υποχρεωτική λήψη αντιβίωσης κατά την καισαρική  στο μωρό; 

Δεν ξέρουμε. 

Και γιατί δεν ξέρουμε;

Ας μάθουμε το γιατί από ένα από τα τελευταία προπύργια της ιατρικής εγκυρότητας κι αξιοπιστίας, το Cochrane Collaboration: “Καμία από τις έρευνες δεν κοίταξε καταλλήλως για πιθανές παρενέργειες στο μωρό”. Καμία: Ούτε μία.

Το θέμα της καισαρικής θα το εξετάσουμε σε βάθος σε επόμενο άρθρο.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει και να μην κάνει μια μητέρα κατά την εγκυμοσύνη της;

Να αποφεύγει όσο είναι δυνατόν φάρμακα και τοξίνες. Να έχει ήδη μεριμνήσει για την στοματική και κυρίως την περιοδοντική της υγεία  κι αν δεν το χει κάνει, να το κάνει επειγόντως. Να παίρνει προβιωτικά και πρεβιωτικά για να προστατέψει το μικροβίωμα της από την εγκυμοσύνη. Και  φυσικά, μια πλούσια και υγιή διατροφή με  όλα τα συστατικά  που θα επιτρέψουν στο έμβρυο να  δομήσει σωστά το σώμα του και στην μητέρα να περάσει πιο ομαλά το μεγάλο σοκ της μεγάλης ορμονικής και μεταβολικής αλλαγής.

Με άλλα λόγια; Να είναι κυριολεκτικά μια καλή μητέρα.

(Άρθρο μου στο εναλλακτικό Free Press Holistic life (http://holisticlife.gr) που κυκλοφορεί.


Το holistic life μπορείτε να το βρείτε δωρεάν ΕΔΩ


Για όσους ενδιαφέρονται για το παρασκήνιο των παγκοσμίων πολιτικών δημόσιας υγείας μπορούν να ενημερωθούν από τα μοναδικά στο είδος τους σχετικά βιβλία μου 

"Τι δεν σας λένε οι γιατροί"

"Θανάσιμες Θεραπείες"

"Παρά Φύση" 

Από τις εκδόσεις ETRA)
Read More »

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η εξέλιξη του Καρκίνου



Το 2009 συνέγραψα το βιβλίο «Τι δεν σας λένε οι Γιατροί».

Σήμερα, οι θέσεις μου στο θέμα του καρκίνου και οι ενστάσεις μου για την αντιμετώπιση του που περιέχονται στο βιβλίο, δικαιώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη.

‘Όπως έγραφα τότε: «Παρά την εξωφρενική τεχνολογική πρόοδο, η σύγχρονη ιατρική συχνά δεν χρησιμοποιεί τίποτε περισσότερο από σφεντόνες και βέλη για να υπερασπίσει τη ζωή αλλά και τον εαυτό της… Βέβαια η Μοντέρνα Ιατρική δεν αρκείται πάντα στις σφεντόνες και τα βέλη, ούτε σε πέτρες και ξύλα. Στα μεγάλα θέατρα του πολέμου της υγείας όπως είναι ο καρκίνος και το AIDS, η ιατρική χρησιμοποιεί συχνότατα βόμβες ναπάλμ και άλλα όπλα μαζικής κυτταρικής καταστροφής.»
Ποια είναι όμως η κατάσταση σήμερα ώστε να μου επιτρέπεται να κάνω έναν τόσο αλαζονικό χαρακτηρισμό;

Ο επικεφαλής του Ινστιτούτου για την έρευνα του καρκίνου στο Λονδίνο Alan Ashworth μας την περιγράφει:

«Σήμερα, χρησιμοποιούμε ακόμη μεσαιωνικές μεθόδους για να επιτεθούμε στους περισσότερους καρκίνους: κόβουμε (χειρουργική επέμβαση, καίμε (ακτινοθεραπεία), και δηλητηριάζουμε (μη εξειδικευμένη χημειοθεραπεία)».

Τι είχα λοιπόν προτείνει τότε στην επιστημονική κοινότητα με ένα λόγο προεπιστημονικό μεν αλλά προς την ορθή κατεύθυνση;

«Ο ομηρικός Οδυσσέας ήταν φημισμένος για την πολυτροπία του. Ήταν αυτός που σκαρφίστηκε το τέχνασμα του δουρείου ίππου για να αλώσει την Τροία που φαινόταν άτρωτη στα όπλα, την ανδρεία και τη δύναμη. Ήταν αυτός που δραπέτευσε από τη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημο αφού πρώτα τον παραπλάνησε πως το όνομα του ήταν Κανένας, τον τύφλωσε και πέρασε απαρατήρητος μαζί με τους συντρόφους του δεμένος στην κοιλιά των προβάτων του κύκλωπα. Όταν οι σύντροφοι κύκλωπες έσπευσαν να βοηθήσουν τον κραυγάζοντα τυφλωμένο αδερφό τους εκείνος τους εξηγούσε εις μάτην πως ο Kανένας των τύφλωσε. Τώρα, σχεδόν 3.000 χιλιάδες χρόνια αργότερα, η έρευνα του καρκίνου είναι μονόφθαλμη σαν τους Κύκλωπες, τυφλωμένη από απληστία σαν τον Πολύφημο. Όταν ερωτόμαστε ποιος μας πλήγωσε απαντάμε ο Καρκίνος χωρίς να ξέρουμε καν το πραγματικό του όνομα. Αιώνες ιατρικής προόδου και ο καρκίνος παίζει μαζί μας σαν ένας μικροσκοπικός Οδυσσέας. Οφείλουμε στους εαυτούς μας να φερθούμε τουλάχιστον τόσο έξυπνα όσο αυτός.»

Και τι προτείνει σήμερα η επιστημονική κοινότητα με τα νέα δεδομένα που έχει στα χέρια της για τον καρκίνο;

Όπως περιγράφει ο Charles Swanton, επικεφαλής της εξατομικευμένης Ιατρικής του Καρκίνου στο πανεπιστήμιο College του Λονδίνου και επικεφαλής επίσης της ερευνητικής ομάδας που εξετάζει τη γενετική ποικιλομορφία του καρκίνου στο ινστιτούτο Francis Crick:
«Παραδοσιακά, θέλουμε να συρρικνώνουμε τους όγκους όσο δυνατόν περισσότερο μέχρι του σημείου μόλις και μετά βίας να μπορούμε να τους εντοπίσουμε. Φυσικά, οποιοσδήποτε θα νόμιζε πως όσο λιγότερος είναι ένας καρκίνος τόσο το καλύτερο»
Αν όμως οι ερευνητές κι οι κλινικοί γιατροί θέλουν να αξιοποιήσουν το τι φέρνει η θεωρία της εξέλιξης στην αντιμετώπιση του καρκίνου, θα πρέπει να σκεφτούν περισσότερο δημιουργικά και στρατηγικά.
«Εμείς οι γιατροί θα πρέπει να πολεμήσουμε την εξέλιξη. Θα πρέπει να σκεφτούμε για το πώς χειριστούμε την εξέλιξη με έναν πολύ έξυπνο τρόπο και ακόμη σημαντικότερο το πώς  μπορούμε να μάθουμε από την περιβαλλοντική οικολογία και από τους βιολόγους της εξέλιξης του καρκίνου.»
Όπως περιγράφεται σε σχετικό άρθρο: «Η μάχη της ευφυίας  με την εξέλιξη μάλλον θα κρατήσει πολύ, αλλά τουλάχιστον τώρα πλέον ο εχθρός είναι ορατός».
Ας θυμηθούμε το τι έγραφα στο «Τι δεν σαν λένε οι γιατροί;»
«Η αντίληψη του ενός φαρμάκου, του ενός μαγικού χαπιού για την αντιμετώπιση όλων των μορφών καρκίνου, αποκαλύπτει μια υποστρωματική γιγάντια παρανόηση: Αυτή του ενός Καρκίνου για όλους και της μιας αγωγής για όλες τις μορφές καρκίνου. Και παρόλο που σχεδόν κανένας ειδικός του καρκίνου δε θα συμφωνήσει με την έννοια του αδιαίρετου και ομοούσιου καρκίνου, το οικοδόμημα της έρευνας του καρκίνου φαίνεται ανεπίσημα να επικυρώνει τη δοξασία του ενός καρκίνου…. Και ο καρκίνος ανταπαντά στις προκλήσεις και διακηρύττει αλαζονικά: "Είμαι λεγεώνα, γιατί είμαι πολλοί"... Πολλοί καρκίνοι, πολλοί ασθενείς με καρκίνο, πολλές στρατηγικές για τον καρκίνο, όλοι ίσοι και όλοι διαφορετικοί. Αυτός είναι ο τρόπος για να προχωρήσουμε.»
Και είχα δίκιο:  Μέχρι και πρόσφατα η Ιατρική θεωρούσε πως συμβαίνει μια μετάλλαξη σε ένα κύτταρο, αυτό πολλαπλασιάζεται και δημιουργεί έναν όγκο γενετικά ομοιόμορφο αποτελούμενο από κλώνους του αρχικού καρκινικού κυττάρου.
Μέγα λάθος. Τα καρκινικά κύτταρα συνεχίζουν να μεταλλάσονται και διαφοροποιούνται από τον πρόγονο τους.
Σε έναν όγκο ενός μόνο ανθρώπου μπορεί να βρεθούν 100 διαφορετικές μεταλλάξεις. Από αυτές μόνο το ένα τρίτο είναι κοινές για όλα τα καρκινικά κύτταρα.
Τι σημαίνει αυτό σε πρακτικό επίπεδο;
Ότι μέσω της βιοψίας ο ιατρός θα αποκτήσει μέρος μόλις της συνολικής γενετικής εικόνας του όγκου.
Η χημειοθεραπεία που θα δώσει είναι εκ των πραγμάτων όχι ιδιαίτερα αποτελεσματική βασισμένη καθώς είναι σε ελλιπή δεδομένα.

Και τα πράγματα χειροτερεύουν: Τα καρκινικά κύτταρα μέσα σε ένα όγκο ανταγωνίζονται για ενέργεια και τροφή. Αυτό σημαίνει πως εξαφανίζοντας με ένα φάρμακο μια κατηγορία τους, οι υπόλοιπες κατηγορίες για τις οποίες το φάρμακο δεν είναι αποτελεσματικό θα μείνουν άνευ ανταγωνισμού και θα πολλαπλασιάζονται ελεύθερα δίνοντας παράλληλα καινούριες  μεταλλάξεις και όγκους.

Ακόμη κι αν στοχεύσουμε σε αυτό τον δεύτερο όγκο ανθεκτικό στο πρώτο φάρμακο με ένα ειδικό για αυτόν τον δεύτερο τύπο φάρμακο, μια άλλη κατηγορία ανθεκτική σε αυτό μπορεί να αναδυθεί.

Τι κάνουμε λοιπόν; Σήμερα προτείνεται το να χτυπήσουμε αρχικά δυνατά τον όγκο με πρόθεση ναι μεν να τον μειώσουμε αλλά όχι να τον εξαφανίσουμε περιορίζοντας αμέσως μετά την θεραπεία, ώστε ο όγκος να ελέγχεται από τη δυναμική ισορροπία εντός του.

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Να αναπτύξουμε φάρμακα που δεν στοχεύουν στον ίδιο τον καρκίνο αλλά στο μικροκυτταρικό περιβάλλον του, όπως ακριβώς είχα προτείνει στο «Τι δεν σας λένε οι γιατροί».
Και ακόμη σημαντικότερα έγραψα τότε: «Όσο παράξενο φαίνεται, μια επιτυχημένη ανοσολογική στρατηγική του καρκίνου δεν έχει να κάνει πάντα με την ισχύ ή την υπεροπλία. Έχει περισσότερο να κάνει με την εκπαίδευση. Έχει να κάνει με το να εκπαιδεύσουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα να αναγνωρίζει τον φίλο από εχθρό, το πλεόνασμα από την έλλειψη, το πάρα πολύ από το πολύ λίγο, την υπερβολική έκθεση από την ανεπάρκεια, την ισορροπία από την ανισορροπία.»

Το 2016, ο Swandon βρήκε πως εντός του όγκου βρίσκονται κύτταρα του ανοσοποιητικού που αναγνωρίζουν τα καρκινικά κύτταρα και τα εξουδετερώνουν. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παρθούν από τον οργανισμό και να πολλαπλασιαστούν για να ξαναμπούν στον οργανισμό και να πολεμήσουν τον καρκίνο.
Βοηθάμε δηλαδή τον εαυτό μας να πολεμήσει με τα δικά του μέσα τις μεταλλάξεις του εαυτού του που λέγονται καρκίνος.

Είχαμε δίκιο. Ο καρκίνος δεν είναι ένας. Είναι πολλοί, ακόμη και μέσα στον όγκο ενός και μόνου ανθρώπου. Είναι λεγεώνα. Και είναι πολύτροπη ωσάν τον Οδυσσέα.
Δεν είχαμε όμως δίκιο στα πάντα. Σε πρόταση για τη θεραπεία του καρκίνου ο συγγραφέας Beldeu Singh πρότεινε την λαετρίλη (αμυγδαλίνη ή Β17) που βρίσκεται σε κουκούτσια φρούτων και κάποιους ξηρούς καρπούς.
Σε μετέπειτα ενασχόληση μου με το θέμα διαπίστωσα ότι η επιστημονική βάση της θεωρίας της αντικαρκινικής δράσης της λαετρίλης δεν έστεκε. Και δεν είμαι σε θέση να κρίνω τα όποια κλινικά δεδομένα από τη χρήση της. Αυτό που είμαι απόλυτα σε θέση να επιβεβαιώσω είναι πως υπήρξαν και στην Ελλάδα κρούσματα δηλητηριάσεων από τη λαετρίλη. Αν λοιπόν επιλέξετε για δικούς σας λόγους μια τέτοια προσέγγιση, παρακαλώ να το κάνετε με προσοχή. (Περισσότερα για το θέμα στο https://agriazwa.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html)

Τι κάνουμε λοιπόν για να προστατεύσουμε τους αγαπημένους και τους εαυτούς μας απέναντι σε κάτι τόσο συχνό που η έρευνα του όμως μόλις άρχισε να μπαίνει στις σωστές ράγες;
Λέγεται μεσογειακή διατροφή και μπορεί να συμβάλει ως ένα σημείο στην πρόληψη του καρκίνου. Στο αμέσως επόμενο μας άρθρο θα δούμε το γιατί και το πώς.  
(Άρθρο μου στο εναλλακτικό Free Press Holistic life (http://holisticlife.gr) που κυκλοφορεί
Το holistic life μπορείτε να το βρείτε δωρεάν εδώ: http://holisticlife.gr/simia-dianomis
Για όσους ενδιαφέρονται για το παρασκήνιο των παγκοσμίων πολιτικών δημόσιας υγείας μπορούν να ενημερωθούν από τα σχετικά βιβλία μου "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", "Θανάσιμες Θεραπείες", "Παρά Φύση" από τις εκδόσεις ETRA)
Read More »