Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φασισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φασισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Φασισμός=Ναζισμός=Κομμουνισμός. Όχι δα!


Σήμερα στην Εσθονία ξεκινά η πανευρωπαϊκή μέρα ανάμνησης των θυμάτων των κομμουνιστικών και ναζιστικών καθεστώτων σε μια συνέχεια μιας πάγιας απόπειρας ιστορικού αναθεωρητισμού της ΕΕ που αποτελεί ξεκάθαρη ιστορική διαστρέβλωση.
Η απάντηση σε αυτή την ιστορική προσβολή έρχεται από τα απομεινάρια και τα λείψανα της Αριστεράς και δυστυχώς είναι δομημένη με τα κατάλοιπα της πάλαι ποτέ σοβιετικής προπαγάνδας. Στην Ελλάδα άλλωστε, το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστερής ηγεσίας ήταν Σοβιετική μαριονέτα όσο το μεγαλύτερο κομμάτι της δεξιάς ηγεσίας ήταν δυτική μαριονέτα, με το δεύτερο φυσικά να έχει πράξει ειδαχθέστατα εγκλήματα εις βάρος του πρώτου.
Όπως στο παρελθόν ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός συνέπραξε με την αριστερά στην ταύτιση του ιστορικού φασισμού με τον Ναζισμό προκειμένου να δαιμονοποιηθεί πλήρως το παρελθόν των ηττημένων και να εξωραϊσθεί το παρόν και το μέλλον των νικητών, έτσι και σήμερα, με το μεγαλύτερο κομμάτι της ευρωπαϊκής αριστεράς να έχει μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αφομοιωθεί ή αυτόβουλα υπηρετήσει τον νεοφιλελεύθερο ιμπεριαλισμό, ο δεύτερος επιχειρεί για τους ίδιους λόγους να ταυτίσει κομμουνισμό και ναζισμό για να κρύψει τα δικά του διαρκή εγκλήματα.
Ο ιστορικός Ναζισμός και ο ιστορικός Φασισμός, έχουν συμπράξει, αλληλεπιδράσει, είχαν κοινά σημεία στοιχεία μεταξύ τους αλλά σε επίπεδο ιδεολογίας δεν ταυτίζονται.
Πόσο μάλλον ο κομμουνισμός με τον ναζισμό, ασχέτως αν κατ΄ εξαίρεση έχουν όπως θα δούμε συμπράξει και αλληλεπιδράσει. 
Σε αυτό το μέτωπο κατά της νεοφιλέλευθερης προπαγάνδας, στέκομαι μαζί με την αριστερά. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα καθίσω να καταπιώ αμάσητη την δικιά της προπαγάνδα.
Όπως έχει γραφεί, το blog αυτό είναι κατά της προπαγάνδας, από όπου κι αν προέρχεται. Κι απ το θεό τον ίδιο.

Ανίερες συμμαχίες 1: η συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ

Στις 3 Μαρτίου του 1918 υπογράφεται η συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανάμεσα στην Μπολσεβικική Ρωσία και τις κεντρικές δυνάμεις (Γερμανία ,Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία, Βουλγαρία) με την οποία εκχωρήθηκαν σε αυτές το ένα τέταρτο της επικράτειας της Τσαρικής Ρωσίας και τα 9/10 των ανθρακωρυχείων της.
Οι διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει από την πλευρά των Μπολσεβίκων με τη θέση «ειρήνη άνευ προσαρτήσεων-άνευ αποζημιώσεων», μέσα όμως από διάφορα στάδια και υπό την πίεση της οξείας οικονομικής και επισιτιστικής κρίσης στη Ρωσία και την προέλευση των γερμανικών στρατευμάτων, παρά τις πολλές εσωτερικές ενστάσεις, οι Μπολσεβίκοι καταλήγουν σε αυτή την ατιμωτική συμφωνία από τις συνέπειες της οποίας θα σωθούν από την έκβαση του 1ου παγκοσμίου πολέμου και την ήττα των κεντρικών δυνάμεων.
Ιδιαίτερα ευαίσθητος στις παράλογες γερμανικές απαιτήσεις υπήρξε ο Λένιν.
Νωρίτερα ο ίδιος έχει μεταφερθεί από την Ελβετία στη Ρωσία με τη βοήθεια των Γερμανών ενώ οι επαναστατικές δραστηριότητες των μπολσεβίκων έχουν χρηματοδοτηθεί από εταιρία «off shore» που έκανε rebranding σε φάρμακα, μολύβια και προφυλακτικά γερμανικής εταιρίας και τα πουλούσε σε χώρες που είχαν κηρύξει εμπάργκο κατά της Γερμανίας.
Για ποιο λόγο όμως η Γερμανική ηγεσία χρηματοδοτεί τους μπολσεβίκους;
Θα βρούμε αντιστοιχία με τους εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους στην οθωμανική αυτοκρατορία:
Οι Μεγάλες Δυνάμεις, φοβούμενες μήπως οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες εμπνεύσουν κοινωνικές επαναστάσεις τύπου γαλλικής επανάστασης στο εσωτερικό της Ευρώπης, είναι αρχικά πολύ διστακτικοί. Μόνο όταν έχουν ζυγίσει πως τα οφέλη τους από την εν μέρει διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι μεγαλύτερα από τον κίνδυνο εσωτερικής ανάφλεξης άλλαξαν την στάση τους.
Παρομοίως κι η γερμανική ηγεσία, έναν αιώνα περίπου μετά, ζύγισε πως η εσωτερική απειλή των σοσιαλιστικών ρευμάτων και κινημάτων για το δικό της status quo ήταν πολύ μκρότερη από ότι ήταν για την Τσαρική Ρωσία.
Και βραχυπρόθεσμα είχε δίκιο. Με την συνθήκη Μπρεστ-Λιτόφσκ, η Γερμανία προσωρινά εξαργύρωσε με τη βία την στήριξη της στους μπολσεβίκους.
Και η σχέση των μπολσεβίκων με το τα μεγάλα συμφέροντα της εποχής δεν σταματάει εκεί.
Λέγεται και ορθώς πως μέρος του μεγάλου κεφαλαίου σε Αμερική κι Ευρώπη χρηματοδότησε τον Ναζισμό και την οικονομική και βιομηχανική ανάκαμψη της Γερμανίας.
Αυτό που η αριστερά αποκρύπτει, είναι πως μέρος του μεγάλου κεφαλαίου σε Αμερική και Ευρώπη χρηματοδοτεί τους μπολσεβίκους, πριν, μετά και κατά τη διάρκεια της επανάστασης τους με σκοπό την πρόσβαση στην νέα σοβιετική πραγματικότητα και την ανοικοδόμηση της Ρωσίας.
Στις ΗΠΑ, αυτή η χρηματοδότηση γίνεται προς το Soviet Bureau στη Νέα Υόρκη μέσω της Guarantee Trust Company που ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από την JP Morgan. Μπολσεβίκοι ή  φιλομπολσεβίκοι που παίζουν ρόλο σε αυτό τον κρύφιο οικονομικό κύκλο, όπως ο Martens και ο Yakov Ganetsky, τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά στην μετέπειτα Διεθνή Σοβιετική Τράπεζα.
Το 1920, οι ίδιοι κύκλοι το μεγάλου κεφαλαίου που χρηματοδότησαν τους μπολσεβίκους θα στρέψουν την αμερικανική κοινή γνώμη τους εναντίον τους δημιουργώντας μια αντισοβιετική οργάνωση. Την ίδια χρονιά, οι New York Times δημοσιεύουν ένα υστερικά αντισοβιετικό άρθρο.

Κάτι ξέρουν οι αριστεροί όταν λένε ότι οι καπιταλιστές μπορούν να σου πουλήσουν το σχοινί που θα τους κρεμάσεις. Κατά διαστήματα, οι ηγεσίες τους συνεργάστηκαν μαζί τους.
Για τις ανατριχιαστικές ιστορικές λεπτομέρειες και τα στοιχεία εδώ.

Ο φασισμός έχει αριστερές καταβολές.

Πριν δημιουργήσει τον φασισμό του, ο Μπενίτο Μουσουλίνι ήταν διαπρεπής αριστερός. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε περισσότερο για αυτό. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στην προσωπική του διαδρομή («Ποιοι είναι οι φασίστες σήμερα», Μάριος Στεφανόπουλους, Ρεσάλτο, 2010):
«Ποιος ήταν ο Μουσολίνι;
«Ο φασισμός δεν ξεκίνησε μέσα από την άκρα δεξιά. Αντίθετα υπήρξε δημιούργημα στελεχών της αριστεράς, που σε κάποια φάση, άλλαξαν στρατόπεδο.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι μεγάλωσε μέσα σε μία οικογένεια σοσιαλιστών. Το όνομα «Μπενίτο» του δόθηκε απ’ τους γονείς του, που ήθελαν να τιμήσουν την μνήμη του Μεξικάνου επαναστάτη Μπενίτο Χουάρεζ. Μέχρι και το 31ο έτος της ηλικίας του, υπήρξε ένας ασυνήθιστα δραστήριος επαναστάτης-σοσιαλιστής, άριστος προπαγανδιστής, οργανωτής και ρήτορας, σαν ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, τοποθετημένος μάλιστα ιδεολογικά στην αριστερή πτέρυγα μαζί με τη γνωστή Ρωσίδα επαναστάτρια Αλεξάνδρα Μπαλαμπάνοβα…
Το 1912 λίγο μετά το έκτακτο συνέδριο του ΙΣΚ, το προεδρείο του κόμματος, του ανέθεσε την διεύθυνση του κεντρικού του οργάνου, του «Αβάντι» (για να καταλάβουμε καλύτερα τις αναλογίες), του Ιταλικού «Ριζοσπάστη». Το κύρος του ονόματός του μέσα στις μάζες, αλλά και ο μαχητικός τρόπος που αρθρογραφούσε, εκτόξευσαν μέσα σε λίγους μήνες τις πωλήσεις από τα 20.000 στα 100.000 φύλλα.
Η αλλαγή πορείας του Μουσολίνι, αρχίζει με την έναρξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσω του Γάλλου σοσιαλιστή ηγέτη Κασέν, θα έρθει σ’ επαφή με την Αντάντ. Ο πακτωλός των χρημάτων άρχισε να ρέει. Το 1915 παρότι πάμπτωχος, θα βρεθεί ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Πόπολο ντ’ Ιτάλια», και διαχειριστής τεραστίων χρηματικών ποσών.
Ο Μουσολίνι χρησιμοποίησε γενικές αριστερές φόρμουλες σαν περιτύλιγμα ενός αντιδραστικού περιεχομένου. Έσπειρε την σύγχυση κινητοποιώντας ορδές κατεστραμμένων μικροαστών ενάντια στο μεταπολεμικό κίνημα της εργατικής τάξης. Την περίοδο της περίφημης «κόκκινης διπλής χρονιάς» (1919-1920) που οι εργατικές επιτροπές είχαν ουσιαστικά την εξουσία στα χέρια τους πρωτοστατούσε σε καταλήψεις εργοστασίων. Επωφελούμενος από την διάσπαση του ΙΣΚ και την απογοήτευση που ακολούθησε, πήρε την εξουσία το 1922 με την περίφημη πορεία του προς την Ρώμη, υποτάσσοντας έτσι όλες τις άλλες τάξεις στις ανάγκες των μεγαλοαστών.
Τα «φάσσιο» που σημαίνουν «δέσμες» ή «ενώσεις» προσώπων, δεν κήρυξαν ποτέ στα φανερά πόλεμο στον σοσιαλισμό, αλλά στην «διστακτικότητα» του ΙΣΚ. Κάτω από τον τίτλο «Πόπολο ντ’ Ιτάλια» υπήρχε ο υπότιτλος «Καθημερινή Σοσιαλιστική Εφημερίδα». Προπαγάνδιζε την ανακήρυξη της Ιταλίας σε «Κοινωνική Δημοκρατία» και στην πρώτη σελίδα υπήρχε το απόφθεγμα του Μπλανκί. «Όποιος κρατάει τα κουμπούρια έχει και το ψωμί»…
Ο Τρότσκι στο άρθρο του «Τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός;» περιγράφει  μ’ αυτόν τον μοναδικό τρόπο το φαινόμενο Μουσολίνι… « Όπως η ιατρική σαν επιστήμη δίνει όχι μόνο την δυνατότητα να θεραπευτεί ένας άρρωστος, μα και την δυνατότητα να σταλεί ένας υγιής άνθρωπος απ’ τον συντομότερο δρόμο «εν τόπω χλοερώ», έτσι και η επιστημονική ανάλυση των ταξικών σχέσεων που προορίζονταν από τον εφευρέτη της για την κινητοποίηση του προλεταριάτου, επέτρεψε στον Μουσολίνι όταν πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο να κινητοποιήσει τις ενδιάμεσες τάξεις ενάντια στο προλεταριάτο. Ο Χίτλερ, έκανε την ίδια δουλειά μεταφράζοντας στη γλώσσα του Γερμανικού μυστικισμού την ιδεολογία του φασισμού»…

Εθνικοσοσιαλισμός

Μπορεί σήμερα τα αποκυήματα της Σοβιετικής προπαγάνδας στην Ελλάδα να γελάν με την διατύπωση της Κουτσίκου πως το εθνικοσοσιαλιστικό (ναζιστικό) κόμμα ήταν αριστερών καταβολών, λες και τον όρο εθνικοσοσιαλισμός τον εφεύρε τυχαία ένας πίθηκας που πατούσε τυχαία πλήκτρα.
Στις απαρχές του και για περίπου 15 χρόνια, το ναζιστικό κόμμα ήταν όντας εθνικοσοσιαλιστικό.
Στις τάξεις του συσπείρωσε ένα ετερόκλητο πλήθος εξόχως δυσαρεστημένων Γερμανών ποικίλων πολιτικοϊδεολιγικών θέσεων, από στρατιωτικούς μέχρι «συντηρητικούς» σοσιαλιστές και ριζοσπάστες διαφόρων τάσεων.
Μέσα στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα υπήρχε μια ισχυρή ριζοσπαστική τάση που πρέσβευε την κοινωνική ισότητα, εναντιωνόταν στον καπιταλισμό, ήθελε ανακατανομή πλούτου, εθνικοποίηση των μεγάλων βιομηχανιών και δήμευση των περιουσιών της παλιάς πρωσικής αριστοκρατίας, μια δεύτερη σοσιαλιστική επνάσταση να ολοκληρώσει την εθνικιστική.
Το 1931 το ναζιστικό κόμμα προσπαθεί να διενεργήσει δημοψήφισμα για να ρίξει τη "σοσιαλιστική" κυβέρνηση της Πρωσσίας και ζητάει τη συνεργασία του κομμουνιστικού κόμματος. Οι εκκλήσεις του ΚΚΓ προς τους σοσιαλιστές  να σταματήσουν να κάνουν τα γλυκιά μάτια στους καπιταλιστές, να σταματήσουν να αποτελούν το ανάχωμα για μια κομμουνιστική επανάσταση και να δημιουργήσουν ένα από κοινού μέτωπο, πέφτουν στο κενό. Παρά την αρχική του άρνηση και μετά τις εντολές της ελεγχόμενης πλέον από τον Στάλιν Κομιντέρν, το κομμουνιστικό κόμμα της Γερμανίας θα συνεργαστεί με τους Ναζί για την διεξαγωγή ενός αποτυχημένου δημοψηφίσματος και θα ονοματίσει τους Ναζί ως "συντρόφους του εργάτη".
Ο ισχυρότερος άντρας της σοσιαλιστικής τάσης στο ναζιστικό κόμμα είναι ο Ernst Rohm που ελέγχει την στρατιωτική οργάνωση SA, έχοντας καταφέρει να στρατολογήσει παραπάνω από 3 εκατομμύρια νέους Γερμανούς.
Η δύναμη που απέκτησε ο Rohm, oι προτροπές του για μια νέα γαλλική επανάσταση, η απειλή μιας στρατιωτικής οργάνωσης πολύ μεγαλύτερης από τον γερμανικό στρατό και μιας δεύτερης σοσιαλιστικής επανάστασης που θα στερήσει την παλιά αριστοκρατία και τους Γερμανούς βιομηχάνους από τα προνόμια τους,  ωθεί την παλιά γερμανική ελίτ να πιέσει τον Χίτλερ να τελειώνει με την SA και τον Rohm, απειλώντας ανοιχτά με στρτιωτικό πραξικόπημα.
Στις 30 του Ιούνη του 1934, ξεκινά «η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών». Μέχρι τις 2 του Ιούλη, ο Rohm και στελέχη της SA έχουν συλληφθεί και δολοφονηθεί μαζί με άλλους πολιτικούς αντιπάλους του ναζιστικού κόμματος. Εκεί τελειώνει το σοσιαλιστικό από το εθνικοσοσιαλιστικό και το Ναζιστικό κόμμα γίνεται πλέον συμπαγώς φυρερικό.
Στην Ελλάδα είχαμε πρόσφατα τη δική μας αναίμακτη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, όταν ο Αλέξης Τσίπρας, υπό την πίεση των ντόπιων και διεθνών ελίτ, πέταξε μετά το δημοψήφισμα την ριζοσπαστική πτέρυγα του κόμματος του και δημιούργησε το κόμμα του «απόλυτου ηγέτη».

Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ

Η επιλογή της σημερινής ημέρας από την ΕΕ ως πανευρωπαϊκής μέρας ανάμνησης των θυμάτων των κομμουνιστικών και ναζιστικών καθεστώτων δεν είναι τυχαία.
Σαν σήμερα υπογράφηκε το 1939 το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της Σταλινικής Σοβιετίας.
Η αριστερά έχει δίκιο σε πολλούς από τους ισχυρισμούς της. Ο Στάλιν μάταια προσπαθούσε να προειδοποιήσει τη Δύση για τη ναζιστική απειλή.
Ο τότε πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας υπογράφει τον Σεπτέμβριο του 1938 συμφωνία «εφησυχασμού» με τον Χίτλερ στο Μόναχο και επιστρέφει στην Αγγλία με το διθυραμβικό σύνθημα «Ειρήνη στην εποχή μας».
Στην συνέχεια, προσπαθεί να συνάψει κι άλλες μυστικές συμφωνίες διαβεβαιώνοντας μέσω αντιπροσώπου τους Ναζί πως θα προσπαθήσει να τους παρουσιάσει ελκυστικά στην βρετανική κοινή γνώμη.
Ακόμη κι αν δεχτούμε όμως πως το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ ήταν ένα υποχρεωτικό στρατήγημα του Στάλιν για να κερδίσει χρόνο και να προετοιμαστεί για μια επικείμενη ναζιστική εισβολή, αυτό που η αριστερά σκοπίμως παραβλέπει ή κάνει πως δεν ξέρει, είναι πως το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, δεν ήταν απλά ένα σύμφωνο μη επίθεσης.
Το Σύμφωνο ήταν επίσης ένα σύμφωνο μοιράσματος σφαιρών επιρροής στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη ανάμεσα στην Ναζιστική Γερμανία και την σταλινική Ρωσία.
Εξ’ ου και ο Χίτλερ, με τα νώτα του καλυμμένα, εισβάλει στην Πολωνία μια βδομάδα αργότερα.
Αν ο Χίτλερ δεν είχε την εμμονή να επιτεθεί στη Σοβιετική Ένωση, ίσως τη μοίρα της μεταπολεμικής Ευρώπης δεν θα την καθόριζε η συνθήκη της Γιάλτας αλλά το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.
Αλλά αυτό αποτελεί απλά μια υπόθεση εργασίας.

Επίλογος

Τα εγκλήματα του Στάλιν εντός της σοβιετικής αυτοκρατορίας μπορεί να έχουν μεγεθυνθεί από τη δυτική προπαγάνδα αλλά σίγουρα δεν έχουν εφευρεθεί από αυτήν.
Ο Στάλιν όφειλε να κρατήσει ενιαία μια αυτοκρατορία που περιείχε εντελώς ετερόκλητους πληθυσμούς.
Τα εγκλήματα όμως της Δύσης εκτός των τοιχών της είναι πολύ φρικτότερα από ότι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ο Στάλιν ή οποιοσδήποτε Στάλιν.
Και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα.
Δεκάδες δικτατορίες που έχουν διαπράξει ακόμη και γενοκτονίες υποστηρίχθηκαν από την Δύση η οποία ενίοτε εισβάλει ανενόχλητη σε χώρες παραβιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και διαλύοντας τες. Ποτέ ξανά κανείς πριν δεν έχει εισβάλει σε χώρες χωρίς να συναντά έστω και υποκριτικά διεθνή κατακραυγή. Η Δύση το κάνει.
Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε Δύση και ΕΕΣΔ εξασφάλισε ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης και για τις δύο πλευρές του σιδηρού παραπετάσματος. Όχι μόνο η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και τα εμφανή προμηνύματα της στο τέλος της δεκαετίας του 1970, άνοιξαν διάπλατα τις πύλες για την μετάσταση του καρκινώματος του νεοφιλελευθερισμού που εφαρμοζόταν αρχικά στην Λατινική Αμερική και έπειτα στην Ασία μέσα στην ίδια την Δύση.
Όταν η Δύση πάψει να είναι το κέντρο του κόσμου, θα μπορούμε να έχουμε παγκόσμια μέρα ανάμνησης των εκατομμυρίων θυμάτων του νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού που έχει ξεπεράσει σε βαρβαρότητα κατά πολύ τον πρώην υπαρκτό σοσιαλισμό και σε ελαφρυντικά ακόμη και τον ίδιο τον Ναζισμό.
Τα διάφορα κέντρα εξουσίας, απ όπου κι αν προέρχονται, προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία ως μια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο. Συνήθως όμως πρόκειται για πολλές αποχρώσεις του γκρι που επηρεάζονται, αλληλεπιδρούν αλλά δεν ταυτίζονται μεταξύ τους.

Πέτρος Αργυρίου


Agriazwa.blogspot.com, 23/8/2017
Read More »

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Όταν οι άντρες έχουν τις μπάλες στο πάνω κεφάλι τους (Η απάντηση του Πέτρου Αργυρίου στο φανατικό παραλήρημα του Νίκου Μπογιόπουλου για τη μπάλα)


Ο Νίκος ο Μπογιόπουλος είναι από τους λίγους δημοσιογράφους που εκτιμώ.
Ποτέ του δεν έκρυψε ότι είναι στρατευμένος κομμουνιστής.

Ούτε ότι είναι στρατευμένος ποδοσφαιρόκαυλος.

Δικαίωμά του.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμα του είναι να επιχειρεί μεθοδευμένα να επιβάλει λογικές προληπτικής λογοκρισίας σε όσους δυσφορούν με την ποδοσφαιρομανία- κυρίως όταν είναι ο ίδιος που στο πεδίο της πολιτικής είναι δριμύτατος πολέμιος της προληπτικής λογοκρισίας.

Αυτό που δεν αποτελεί δικαίωμά του είναι να δικαιολογεί το φασισμό του ποδοσφαίρου- κυρίως όταν ο ίδιος είναι πολέμιος του φασισμού στο πολιτικό πεδίο.

Στο άρθρο του στον enikos.gr στις 25/06/2014 με τον “εμπνευσμένο” τίτλο “Γκόοοολ” (με πόσα οοοο γράφονται αυτές οι λέξεις-επιφωνήματα πλέον Νίκο;), ο Μπογιόπουλος κάνει ακόμη περισσότερα από αυτά που στις πρώτες γραμμές αυτού του άρθρου του προσάπτονται. Ο Μπογιόπουλος κάνει μια φασίζουσα προπαγάνδα υπέρ του ποδοσφαίρου, απομονώνοντας το από όλα τα εκφυλιστικά φαινόμενα διαφθοράς, βίας, ξεπλύματος χρημάτων, πολιτικών εκβιασμών και χειραγώγησης μαζών που το συνοδεύουν, καταγγέλλοντας μεν τα φαινόμενα αλλά απαλλάσσοντας από κάθε κατηγορία το έδαφος πάνω στα οποία αυτά αναπτύσσονται: τα ποδοσφαιρικά γήπεδα.

Όπως ένας χριστιανός απολογητής που επιμένει ότι ο χριστιανισμός είναι άγιος και ότι τα εκατοντάδες χιλιάδες εγκλήματα που γίναν στο όνομά του δεν μπορούν να τον σπιλώσουν.

Όπως ένας κομμουνιστής που μας λέει ότι τα εγκλήματα του Στάλιν δεν αγγίζουν το κομμουνιστικό ιδεώδες. Ψέμματα: Οι πραγματικοί κομμουνιστές ποτέ δεν παραδέχονται σταλινικά εγκλήματα.

Όπως κάποιοι από τους υμνητές του Χίτλερ αρνούνται το ολοκαύτωμα.

Όπως ένας νεοφιλελέ που λέει ότι τα εγκλήματα κατά των λαών και των κοινωνιών που τα ιερατεία τους έχουν διαπράξει, δεν αγγίζουν την “τέλεια” οικονομική θεωρία τους.

Ο καθένας τραβάει την ιδεολογική του γραμμή: ότι βρίσκεται στην δική του πλευρά πλευρά  καλό και άγιο. Ότι βρίσκεται πέρα από την κόκκινη γραμμή είναι δαιμονικό

Στο άρθρο του αυτό, ο Μπογιόπουλος μας δίνει πολλά στοιχεία για το πως δομεί προπαγάνδα:
Ξεκινάει την μνημειώδη του απόπειρα προληπτικής λογοκρισίας με μια γενίκευση βρωμερή:

“Από το διάβασμα και μόνο του τίτλου, είμαστε βέβαιοι ότι οι «δυσκοίλιοι» ξεκίνησαν ήδη να ψιθυρίζουν όλο… ευφυΐα: «Μα δεν βλέπετε στη Βραζιλία τις διαδηλώσεις;».”

Όσοι το λένε αυτό είναι δυσκοίλιοι; Και για τους εμετικούς που δεν λένε τίποτε για την καταστολή διαδηλωτών με δίκαια αιτήματα κουβέντα;

Ο Μπογιόπουλος συνεχίζει ως μέγας γιατρός να περιγράφει τα συμπτώματα της δυσκοιλιότητας και την καταλύει με κλύσμα μια υποτιθέμενη ατάκα του Αλ Πατσίνο:

“Τελικά, ύστερα από τόνους τέτοιας και παρόμοιας διανοουμενίστικης «δυσκοιλιότητας» κατά του ποδοσφαίρου όλες οι θεωρίες περί «οπίου του λαού» και οι βαρύγδουπες «αναλύσεις», που δεν μπορούν να διακρίνουν το παιχνίδι από τους «αφεντάδες» του, γίνονται σμπαράλια από μια και μόνο ατάκα του Αλ Πατσίνο: «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο»!

Δηλαδή όσοι από εμάς από εμάς η ζωή μας δεν νιώθουν η ζωή τους να περιστρέφεται  γύρω από το τόπι, η Μπογιοπούλια κατάταξη μας τσουβαλιάζει στην κατηγορία “Δυσκοίλιοι διανοούμενοι”. Αυτό είναι φασισμός και τίποτα άλλο. Και από φασισμό η μπάλα έχει τόνους να διδάξει.
Η ουγκαλίτιδα του Μπογιόπουλου τον εκθέτει ανεπανόρθωτα: Μια ατάκα του Αλ Πατσίνο κάνει σμπαράλια τις θεωρίες περί “οπίου του λαού”: Και ποια είναι αυτή η ατάκα που περιέχει την μία και μοναδική ΑΛΗΘΕΙΑ; “ «Η μπάλα δεν είναι δα και η ζωή. Είναι κάτι πολύ περισσότερο».
Γάμησε μας ρε φίλε για να σου μιλήσω ποδοσφαιρικά: ήπιες πολύ από το όπιο του λαού και έχεις χάσει την μπάλα.

Δεν μας έφταναν τα πρόσφατα φαινόμενα ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου με τους Μπέους και τους  Μαρινάκηδες και τους Ζαγοράκηδες, τώρα έχουν και τον θεωρητικό τους, τον Μπογιόπουλο, ο οποίους μάλιστα θα βάλει τους “διανοούμενους” σε δύο δικά του στρατόπεδα συγκέντρωσης: Στους “ποδοσφαιροφάγους” όπως ο Έκο και τους άλλους. Μπογιόπουλε, ο εχθρός του λαϊκισμού δεν έιναι εχθρός του λαού. Πολλοί εχθροί του λαού υπήρξαν τεράστιοι λαϊκιστές. Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε αυτούς που επικαλείσαι για να ενισχύσουν την έλλειψη επιχειρημάτων σου και την περίσσεια φανατισμού σου.

Κανείς από εμάς που δεν ξημεροβραδιάζονται με το τόπι στο κεφάλι του δεν απαγόρευσε το ποδόσφαιρο. Δεν είμαστε εμείς που βάλαμε σε κάθε τρία μαγαζιά και μια μεγάλη οθόνη για να απαχαυνώνεται ο μέσος μαλάκας. Εμείς δεχόμαστε αυτόν το φασισμό. Τον τρώμε στη μάπα και στα ταξιά, τον τρώγαμε στη μάπα και από τις οικογένειες μας όταν ήμασταν μικροί με τις τηλεοράσεις και τις άναρθρες κραυγές στο διαπασών.

Πρέπει δηλαδή να αγκαλιάσουμε την υποκουλτούρα υπό το φόβο ότι αν δεν το κάνουμε θα μας πουν αντιλαϊκούς, ακόμη ακόμη και κρυφοελιτιστές;

Ο Μπογιόπουλος συνεχίζει με την ποδοσφαιρική του ειδωλολατρεία του επικαλούμενος ότι του κατέβει στο κεφάλι:

“ Όσο για τον Μπιλ Σάνκλι, αυτή τη μεγάλη μορφή του αγγλικού ποδοσφαίρου και αναμορφωτή της Λίβερπουλ, είχε το «θράσος» να «διαβεβαιώνει» τους επικριτές του ποδοσφαίρου ότι το ποδόσφαιρο«δεν είναι ένα απλό ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι πολύ ανώτερο»!

Ναι τα ξέρουμε Νίκο: είναι η στρογγυλή θεά. Για αυτό και έχουν θυσιαστεί χιλιάδες ανθρώπινες ζωές στο όνομα της.
Και εμείς τι φταίμε για την ειδωλολατρεία των άλλων.

Κολλάει μετά ο Μπογιόπουλος και λίγο διαλεκτικό υλισμό έτσι για να δέσει το γλυκό του αδιάλλακτου βερ-μπαλισμού του, ή αν θέλετε, του Μπαλισμού του σκέτα.

Σαν πρεζόνι σε έκσταση, διαχωρίζει την ουσία, το αντικείμενο, την μπάλα από το εμπόριο και τη βρωμιά τριγύρω της. Βέβαια: Η μπάλα είναι πάνω από ζωή και θάνατο! Η ομάδα είναι θρησκεία! Μοβώρα θρησκεία.

Θα μας επιβάλλεις ρε Μπογιόπουλε το δικό σου κόλλημα; Σου επιβάλλαμε εμείς το δικό μας; Τι φασισμός είναι αυτός;

Ο απολογητής του φανατισμού είναι εξίσου φανατικός φίλε;

Μας λες για τα διαχρονικά και πανανθρώπινα συναισθήματα που γεννάει μια μπάλα. Και στους σκύλους συμβαίνει αυτό, χωρίς να θέλω να μειώσω τους  σκύλους. 'Αμα δουν τόπι, τρελαίνονται από χαρά. Απλά οι σκύλοι, σε αντίθεση με τους ανθρώπους, δεν κάθονται να βλέπουν στην τηλεόραση άλλους σκύλους να παίζουν μπάλα: Βλέπεις τα ζώα μπορούν να διακρίνουν την πραγματικότητα από το τηλεοπτικό ψέμα.

Με τα λίγα και τα πολλά ο Μπογιόπουλος φτάνει στο αποκορύφωμα της ρητορικής του και βγάζει λάδι την Μπάλα στη στημένη δίκη της οποίας προΐσταται ίσα ίσα για να τη δικαιώσει και να σπιλώσει τους δήθεν κατηγόρους της: Δεν φταίει η μπάλα λέει. Η μπάλα είναι αθώα και άγια. Άντε ρε! Δηλαδή να μην φυλακίζουμε μπάλες για τα εγκλήματά τους;
Φυσικά Νίκο το μέσο είναι αθώο. Είτε είναι μπάλα είτε είναι τσάπα, είτε είναι φούντα. Δεν διάλεξε το ίδιο να είναι αυτό που είναι ούτε έχει βούληση ούτε ζωή. Προφανώς και είναι αυτός που χειρίζεται το μέσο στον οποίο θα ασκηθεί ηθική κρίση.

Και καταλήγει με μια γλυκερή αηδία που ούτε έρανοι της Μαριάνας Βαρδινογιάννη δεν θα μπορούσαν να ξεπεράσουν:

“Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, ας κάνει το πείραμα: Ας πάρει μια μπάλα κι ας την πετάξει σε οποιονδήποτε πιτσιρικά, σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη – και αμέσως μετά ας κοιτάξει το παιδί στα ευτυχισμένα του μάτια. Τόσο αθώο είναι το ποδόσφαιρο... “

Μια μπάλα που φτιάχνεται από άλλα παιδιά της ηλικίας του που λιώνουν στα εργοστάσια του τρίτου κόσμου...

Άμα του πετούσαμε του παιδιού που επικαλέστηκες και κανά playstation εκεί να δεις ευτυχία. Και κανά σπορ αμάξι δεν θα το αρνιόταν.

Και μιας και αναφέρθηκες στον Πατσίνο που διαλύει θεωρίες με μια ατάκα λες και είναι ο Τσακ Νόρις, να σου θυμίσω ένα περιστατικό της παιδικής του ηλικίας: Ο Πατσίνο άρχισε να πίνει από τα 9 του. Του δινε ένας μπάτσος να πιει από το μπουκάλι του αλκοόλ: Μπορείς να φανταστείς την ευτυχία στα μάτια του Πατσίνο κάθε φορά που ο μπάτσος ερχόταν με το μπουκάλι;

Σοβαρέψου.

Και μιας που εκτός από λάτρης της μπάλας είσαι και λάτρης της ιστορίας, θύμισε μας τη σχέση του ποδοσφαίρου με το φασισμό. Για θυμίσου και το σύνθημα των σκινχεντάδων: Αίμα και τιμή. Και οι σκινχεντάδες υποτίθεται ότι προέρχονταν από την εργατική τάξη της Μ. Βρετανίας: Ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο ποδοσφαιρικός φανατισμός συνδέονται μέσω του μηχανισμού της περιστρεφόμενης πόρτας. Για αυτό σε παρακαλώ, δεν θα σου επιβάλω τίποτε άλλο από το να μη μου επιβάλεις τον ποδοσφαιροφασισμό σου παρουσιάζοντας την υποκουλτούρα ως γνήσιο και πηγαίο λαϊκό αίσθημα.

Η μπάλα ενώνει λες: Γαμάτη αυτή η συλλογικότητα όπου ενώνονται εσύ, ο Κόκκαλης, η Κανέλη, ο Βαρδινογιάννης, ο Κοσκωτάς, ο Μπέος, ο Αγαπούλας, ο Μαρινάκης, ο Κωνσταντόπουλος, ο Θέμος και ο Μάκης και χιλιάδες χουλιγκάνια.

Λάτρεψε την αγία σου μπάλα λοιπόν. Δεν στην απαγόρευσε κανείς. “Ανεξιθρησκεία” έχουμε. Αλλά δε θα μας απαγορεύσεις κιόλας να κάνουμε παρατηρήσεις για κοινωνικά φαινόμενα και να εκφράζουμε τη γνώμη μας για αυτά. Μην μας απειλείς ότι θα μας φέρεις τον Πατσίνο να μας στρώσει αν μιλάμε για τον Αριστοτέλη αντί για τον Μπαλοτέλη και τον Εργοτέλη ως είθισται.

Ο μύθος θέλει τον Αρχιμήδη να έχει πει: “Μην μου τους κύκλους τάραττε”. Εγώ θα στο πω πιο ποδοσφαιρικά: Μην σπας μπάλες.  
Και να σου πω και κάτι άλλο: Για όσους από εμάς αντέχουμε ακόμη να είμαστε ουμανιστές και όχι κατ' ανάγκη κομμουνιστές, η ζωή είναι η ύψιστη αξία. Αλλά εσύ επικαλείσαι τον Πατσίνο και τον Σάνκλι να λένε ότι η Μπάλα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη ζωή. Καλωσόρισες λοιπόν στο κλαμπ των καταστροφικών παραθρησκευτικών οργανώσεων. Μονάχα αυτές μπορούν να αποθεώνουν αντικείμενα σε τέτοιο βαθμό ώστε να θεωρούν ότι Μια Μπάλα Είναι Θεά και πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Και μονάχα οι  Ναζί, ούτε καν οι φασίστες, μπορούν να υποτιμούν τόσο την αξία της ζωής ώστε να θεωρούν μια Μπάλα πιο σημαντική από μια ζωή.

Πέτρος Αργυρίου,  agriazwa.blogspot.com, 27/06/2014
Read More »